In de tweewekelijkse rubriek De Correspondent chat Jalta met Nederlanders in den vreemde. Waarom hebben ze Nederland achter zich gelaten? Welke lessen hebben ze geleerd in hun nieuwe thuisland? En heeft de emigratie ze gelukkiger gemaakt? Vandaag deel 8: Nicole Kleemaier (47) woont sinds 2002 in Canada. “De mensen hier zijn veel minder pretentieus.”

Kelowna, BC, Canada, 9.38 uur
Amsterdam, 18.38 uur

Tijdens haar studie in Heidelberg, Duitsland leerde Nicole Robert kennen, een Canadees. Ze trouwden, woonden ruim acht jaar in Nederland en vertrokken in 2002 – precies tien jaar nadat ze elkaar hadden leren kennen – naar Canada. Nicole en haar man hebben twee kinderen, waarvan de een in Nederland is geboren en de ander in Canada.

Waarom wilden jullie weg uit Nederland?
“Wij hadden natuurlijk het ‘probleem’ dat de ene helft van onze familie in Nederland woont en de andere helft in Canada. Welke keuze wij ook zouden maken, we zouden het altijd ‘fout’ doen. In 1994 zijn we met onze huwelijksreis naar Canada gegaan en ik was direct onder de indruk van het land – zowel van de mensen als van de natuur. In de jaren daarna zijn we er verschillende malen geweest en het begon toch wel te kriebelen. Wat mij opviel, was de ruimte, de wilde natuur en de vriendelijke mensen. Ook de snelheid van het leven was hier stukken relaxter. Mijn echtgenoot werkte in Nederland als vertaler bij Ernst & Young en ik als kandidaat-notaris op een middelgroot notariskantoor in Kaatsheuvel. Ons leven was altijd druk en snel. Tenslotte begon de luchtvervuiling in Nederland en de intolerantie van Nederlanders in het algemeen ons steeds meer tegen te staan.”

Hoe bedoel je dat?
“In Nederland leek er nog weinig ruimte om jezelf te mogen zijn. Men kon niet zo goed accepteren dat er mensen met andere religies en gewoontes in hun eigen landje wonen. In Canada is dat totaal niet het geval. Het is een grote smeltkroes van allerlei nationaliteiten en geloven. Over het algemeen woont iedereen hier goed naast elkaar. Neem Toronto: als ik het goed heb, bestaat het begrip minderheid niet eens, omdat iedereen ertoe behoort.”

Nicole leerde Robert kennen in Duitsland

Nicole leerde Robert kennen in Duitsland

Waar komt die tolerantie vandaan? Is het de ruimte?
“Deels wel. Ook speelt mee dat hier zoveel mensen met verschillende achtergronden wonen, dat het veel logischer is om anderen te accepteren zoals ze zijn.”

“Canada koud? Het is hier zomers gemiddeld 35 graden!”

Was de emigratie moeilijk?
“Het was zeker moeilijk om alle vrienden en familie achter te laten. Aan de andere kant hadden we hier natuurlijk ook familie en mijn echtgenoot ook nog vrienden, dus we kwamen niet ‘alleen’ aan. Maar mijn ouders waren er niet echt blij mee. In het begin vonden ze het erg moeilijk, maar toen ze eenmaal bij ons op bezoek geweest waren, leek het wat makkelijker voor ze te worden. Inmiddels zijn ze volgens mij zo’n vijf keer bij ons geweest en het is elke keer weer een feest als ze bij ons zijn. Maar de reis is wel erg lang en ze worden er niet jonger op. Het is bijna tien uur vliegen van Amsterdam naar Vancouver en dan moeten ze nog een paar uur wachten op hun overstap naar Kelowna, wat nog een uur vliegen is.”

Wat deed je voor werk nadat je in Canada aankwam?
“Robert is direct begonnen met het opzetten van zijn eigen bedrijf, een vertaalbureau. In Nederland had hij de Vertaalacademie in Maastricht afgerond en ook enkele jaren als vertaler gewerkt. De eerste jaren heb ik daar in meegewerkt als editor.”

Het huis van Nicole en Robert in Kelowna

Het huis van Nicole en Robert in Kelowna

Nu werk je in de immigratie-business, met je eigen bedrijf Red Moose. Hoe kwam je daar terecht?
“Zo’n drie jaar geleden was ik op zoek naar wat meer uitdaging en kwam ik toevallig iemand tegen die net immigration consultant was geworden. Ik heb toen een en ander onderzocht en ben drie weken later al met de opleiding begonnen. Tot dan toe werd mijn rechtenstudie niet erkend en had ik grotendeels opnieuw Law School moeten doen. Daar had ik weinig zin in, dus het vak van immigration consultant was een geschenk uit de hemel. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik dit ook veel leuker vind.”

Aan welke dingen moest je wennen in Canada?
“Het klinkt gek, maar de ruimte was even wennen! Alle wegen hier zijn zó breed. Maar dat terzijde: het was heerlijk om snel vriendelijke mensen tegen te komen, maar na verloop van tijd merkten we wel dat vriendschappen hier toch wel heel anders zijn dan vriendschappen in Nederland. Ik bedoel daarmee: je komt hier heel snel in contact met mensen, maar de vriendschappen ontwikkelen zich niet echt dieper.”

“Ik kan nog steeds geen liefde opbrengen voor een shopping mall”

Wat viel nog meer tegen in Canada?
“Het tijdsverschil met Nederland. Toen we vertrokken, had ik echt het idee dat we familie en vrienden via telefoon of Skype continu zouden spreken. Helaas is negen uur tijdsverschil moeilijk te overbruggen. Als wij opstaan, begint men in Nederland de routine rond het avondeten. Is het in Nederland avond, zitten wij midden in ons werk. In de praktijk lukt skypen dus alleen in het weekend en zelfs dan is het moeilijk een goed moment te vinden. Ook mis ik de ‘oudheid’ van Nederland. Alle gebouwen hier zijn nog zo nieuw. Na al die jaren kan ik nog steeds geen liefde opbrengen voor een shopping mall.”

‘Als ik denk aan alle vrijheid en mogelijkheden die we hier hebben, dan hadden we geen betere keuze kunnen maken!’

‘Als ik denk aan alle vrijheid en mogelijkheden die we hier hebben, dan hadden we geen betere keuze kunnen maken!’

Je woont nu dertien jaar in Canada. Voel je je al Canadees?
“Zeker weten! Ik ben in 2007 ook officieel Canadees geworden. Ik heb nu twee nationaliteiten, net als mijn kinderen. Na twee weken Nederland denk ik altijd: wanneer mag ik weer terug naar huis? De rust, de ruimte en het klimaat van ons gedeelte van Canada zijn zo heerlijk, dat ik niet te lang weg wil zijn. De mensen hier zijn veel minder pretentieus. Iedereen wordt veel eerder geaccepteerd zoals hij of zij is – of je nu in oude en versleten kleding rondloopt of in de nieuwste mode.”

Je noemt het klimaat. Bij Canada denken veel mensen aan kou en sneeuw.
“Haha, toen we hier naar toe verhuisden, vroegen mijn toenmalige collega’s of het hier ook warm wordt! In de zomer is het hier gemiddeld 35 graden! En in de winter is het niet zo koud. Kelowna ligt in een gematigd gebied. En trouwens: de min tien graden hier ’s winters is heerlijk. Het is een zeer droge kou. Geloof me: plus twee graden Celsius in Nederland voelt veel kouder dan min vijftien graden hier. Heel soms is het min 25 of min 30. Dan moet je je gewoon wat warmer aankleden.”

“We hebben hier elke dag herten in de tuin”

Kom je in British Columbia veel Nederlandse immigranten tegen?
“Het laatste jaar steeds meer. Via de een leer je de ander weer kennen. De meeste Nederlanders hier hebben hun wortels van zo’n drie tot vier generaties geleden. Maar ga je naar Vancouver en omstreken, dan tref je veel meer ‘recente’ Nederlanders. De grond daar is zeer vruchtbaar en heel veel Nederlandse boeren hebben zich daar gevestigd. Zolang het in Nederland steeds minder leuk wordt, komen er steeds meer Nederlanders deze kant op.”

Een hert in de zandbak in de achtertuin

Een hert in de zandbak in de achtertuin

Is na dertien jaar je blik op Nederland veranderd?
“Ik denk dat ik nu bepaalde dingen beter kan waarderen. En dan met name de vriendschappen en hoe je in Nederland gewoon lekker op de fiets even ergens naartoe kunt. Fietsen blijft een lastig punt hier – ook al is Kelowna een van de meest vooruitstrevende steden op dat gebied. Wat we natuurlijk ook missen, zijn de specifieke Nederlandse etenswaren en gezellig bij elkaar op de koffie gaan. We hadden nooit gedacht dat dat zo cultuurgebonden is. Hier gaat men samen naar Starbucks of Tim Hortons, maar meestal niet bij iemand thuis.”

Is jullie emigratie de juiste keuze geweest?
“Absoluut! Als ik denk aan alle vrijheid en mogelijkheden die we hier hebben, dan hadden we geen betere keuze kunnen maken! Het klimaat is heerlijk, de lucht is schoon, het levenstempo is zeer aangenaam, de ruimte is helemaal geweldig en de natuur en het wild zijn gewoon fantastisch. Er lopen hier dagelijks herten door de tuin die we keer op keer mogen bewonderen. En gisteravond hebben we nog een wasbeer gezien, voor onze schuifpui.”

Wat kunnen Canadezen leren van Nederlanders?
“Ik denk dat de Canadezen kunnen leren om duidelijker te zijn in hun communicatie. Wij Nederlanders worden er vaak van ‘beschuldigd’ te direct te zijn, maar de Canadezen draaien er toch wel vaker omheen.”

“Canadezen genieten meer van het leven”

Kan je daar een voorbeeld van geven?
“Dat was best leuk: bij ons in de kerk vroeg een dame of ik ook meeging op een bepaald uitje. Mijn antwoord was: ‘Nee.’ Mijn man zei later dat ik de blik op haar gezicht had moeten zien! Een Canadees zou namelijk gezegd hebben: ‘misschien’, ‘dat lijkt me leuk’ of ‘daar moet ik nog even over nadenken’. Maar ik wist al dat ik niet zou kunnen, dus heb ik dat ook gezegd.”

Wat kunnen Nederlanders leren van Canadezen?
“Dat je je medemens gewoon kunt accepteren zoals hij of zij is. Of hij nu rijk is of niet, en of hij nu wel of geen universiteit heeft gedaan, en of hij nu een inkomen heeft van 20.000 of 100.000 dollar.”

Nog andere dingen?
“Ook kunnen Nederlanders leren dat het leven niet zo gehaast hoeft te zijn. Ik denk dat men in Nederland minder van het leven geniet. Hier werkt men ook hard, maar in het weekend of aan het eind van de werkdag worden er leuke dingen gedaan. Canadezen gaan het meer op, trekken de bossen in of genieten ’s winters van de sneeuw. Je kan hier buiten heerlijk actief zijn. Wandelen in de bergen, zonder bosjes mensen tegen te komen – maar wel herten, soms een beer, wellicht een poema en de nodige slangen. En natuurlijk moet ik de coyotes niet vergeten. Maar die vind ik minder leuk omdat ze een van onze katten hebben gedood.”

Heeft de emigratie je gelukkiger gemaakt?
“Absoluut. Geen enkele twijfel. We genieten hier elke dag van het leven en dat was in Nederland toch niet echt het geval. Het leven daar was leuk, natuurlijk. Maar hier genieten we met volle teugen.”