Tim Engelbart weet het verschil tussen Israëlkritiek en antisemitisme niet.

 

Eind vorige week stond er in het Nieuw Israëlitisch Weekblad (NIW) een groot apologetisch stuk over Israël. Esther Voet en Bart Schut verdedigden daarin de staat Israël tegen de kritiek van Nederlandse media, die allemaal links zouden zijn en stiekem ook antisemitisch. Ze schrijven:

Het gaat de Nederlandse journalistiek in steeds mindere mate om wie het slachtoffer is, maar meer en meer of de dader het juiste profiel heeft. En als dat profiel Joods is, reken er dan maar op dat het groot wordt gebracht – en liefst met zo weinig mogelijk nuance.

No Jews no news, het begint een cliché te worden

De Dagelijkse Standaard gaat in dit frame mee. Kritiek op Israël is eigenlijk antisemitisme. SP en NIDA willen in Rotterdam het busbedrijf Egged weren, omdat dit bedrijf uit Israël komt en dus zou meewerken aan de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen. De vraag is of SP en NIDA in hun zelotisme (pun intended) misschien niet te hard van stapel lopen. Niet iedereen in Israël steunt de bezettingspolitiek namelijk. De linkse historicus Han van der Horst is juist positief over het Israëlische bedrijf dat een sociaal-democratische achtergrond heeft, hoewel het busbedrijf ook lijnen exploiteert op de Westbank die de joodse nederzettingen daar aandoen.

Het is een ingewikkelde discussie. Niettemin: je kunt de voorstanders van een busboycot (wederom pun intended) niet zomaar voor antisemieten uitmaken. De zogenoemde BDS-beweging, die ijvert voor een economische boycot van Israël, is dat ook niet. Anti-Israël zijn ze natuurlijk zeker en daarom mogen BDS-activisten en mensen die vroeger ook BDS-activiteiten hebben ontplooid het land niet meer in, maar BDS wordt bijvoorbeeld ook gesteund door linkse Joden. Zijn zij ook antisemieten?

Dat Israëlkritiek soms naadloos overgaat in antisemitisme komt omdat niet iedereen beide grootheden – de staat Israël en het Joodse volk – van elkaar weet te onderscheiden. Sommige activisten vinden dat het Joodse volk ook collectief verantwoordelijk is voor het lijden van de Palestijnen. Daarom slepen ze er Holocaust- en oorlogsvergelijkingen bij (Gaza als een concentratiekamp, de Israëlische bezetting als de Duitse bezetting) en stelt men de Davidsster gelijk aan het hakenkruis.

Echter, ook de apologeten van Israël maken het onderscheid niet. Voet en Schut hebben het over ‘No Jews, no news’, waarmee ze bedoelen dat (linkse) media nauwelijks tot geen aandacht besteden aan mensenrechtenschendingen door andere regimes. Dat is evident onjuist, want kranten als NRC Handelsblad en de Volkskrant schrijven ook kritisch over Saoedi-Arabië, Iran, Myanmar, Jemen, Turkije, China, Rusland, enzovoort enzovoort. Tim Engelbart van De Dagelijkse Standaard maakt het in zijn stukje nog bonter, door te spreken over ‘joodse bussen’. Kritiek op een busbedrijf uit Israël, dat ook buslijnen in de bezette gebieden exploiteert, is dus meteen een aanval op Joden. Zo kun je natuurlijk nooit een redelijke discussie voeren.