Na het doorgeschoten en gewelddadige optreden tegen vreedzame burgers van de Spaanse politie tijdens het Catalaanse referendum gisteren, is de sympathie van veel mensen bij Catalonië komen liggen. Zeer begrijpelijk en voor een groot deel de schuld van de Spaanse regering, maar nog altijd hebben de Catalanen geen recht op een eigen staat.

Triomfantelijk kondigde de Catalaanse regering aan dat maar liefst negentig procent van de kiezers voor de onafhankelijkheid had gestemd en dat ze derhalve het recht hadden om zich eenzijdig onafhankelijk te verklaren. Maar deze cijfers zijn simpelweg onrealistisch. Uit peilingen bleek dat het erg spannend zou gaan worden en dat de tegenstanders van de onafhankelijkheid zelfs licht in het voordeel waren.

Dat kan door het Spaanse optreden allicht een beetje veranderd zijn, maar niet in deze mate. Dat negentig procent van de Catalanen voor onafhankelijkheid zou zijn is niet waar. Bovendien heeft het referendum geen normaal verloop gehad. Dat ligt dan wel deels buiten de schuld van de Catalanen, maar het is nu eenmaal een feit. Een groot gedeelte van de mensen is niet komen stemmen. Tegenstanders van de onafhankelijkheid zullen het referendum ook nog eens geboycot hebben. Er is dus geen enkel bewijs dat een meerderheid van de Catalanen zich daadwerkelijk van Spanje wenst af te scheiden.

Bovendien is een meerderheid niet een reden op zichzelf om eenzijdig de onafhankelijkheid uit te mogen roepen. Er komt wat meer bij kijken. Ook in dat opzicht stond de Spaanse regering dan ook volledig in haar recht toen zij stelde dat het referendum illegaal was. Men had het daarbij echter moeten laten en geen onschuldige burgers in elkaar moeten laten slaan. Ook het in beslag nemen van stembussen was totaal onnodig: aangezien het referendum toch niet erkend zal worden hoef je de stembusgang ook niet te voorkomen. Erken gewoon de uitslag niet. Premier Rajoy moest echter de harde kern van zijn achterban tevreden houden.

Zowel de Spaanse als de Catalaanse regering zijn verantwoordelijk voor deze escalatie. Het geweld is van een andere orde, maar daarbij mag  niet uit het oog verloren worden dat de Catalaanse onafhankelijkheid een illegale utopie is. Het recht op secessie is niet absoluut; wie de lijn doortrekt zou anders ook van mening moeten zijn dat elke willekeurige dorpsstraat zich onafhankelijk moet kunnen verklaren wanneer de meerderheid in die straat dat wil. En zo werkt het natuurlijk niet.

Spanje had de democratische rechtsstaat moeten verdedigen tegen de Catalaanse fratsen, maar koos daarbij helaas voor geweld. En dat is nooit de oplossing. Het geeft Catalonië bovendien sympathie en munitie die het eigenlijk niet verdient. Oliedom dat de Spaanse regering zich in deze positie heeft gemanoeuvreerd.

 

Afbeelding: SBA73