Nu is het Britse Lagerhuis aan zet. Verwacht geen wonderen…

Toen de Britse Attorney General (minister van Justitie) vanmorgen in zijn advies aan het kabinet vaststelde dat het gisteravond gepresenteerde akkoord geen wezenlijke verandering van het vorig jaar gesloten verdrag bevatte, was al duidelijk dat Mays deal in serieuze problemen was. De uiteindelijke marge van de uitslag, 149 in het voordeel van de tegenstemmers, was pijnlijk genoeg voor May (al zal ze misschien nog troost – en hoop – proberen te peuren uit het feit dat het aantal tegenstemmers ditmaal minder groot was dan de eerste keer). Erger voor haar is dat met deze uitslag het gezaag aan haar stoelpoten weer helemaal opnieuw lijkt te gaan beginnen.

Aan de ene kant zagen degenen die May direct weg willen hebben. Dat is eerst en vooral Labourleider Jeremy Corbyn, die via een nieuwe motie van wantrouwen kan proberen haar ten val te brengen om zo ruimte voor zichzelf te creeren. De kans dat hij daarin slaagt lijkt gering, omdat de meeste Tories niet willen meewerken aan een scenario waarin ze hem de sleutels van 10 Downing Street bezorgen. Dat wil niet zeggen dat er in Torykringen geen mensen zijn die May weg willen hebben. Iets hoger aan dezelfde stoelpoot zagen degenen die haar via een No Deal zover onder druk te zetten dat ze zelf opstapt, zodat een Brexiteer haar plek over kan nemen.

Aan de andere poot wordt al enige tijd gezaagd door degenen die een tweede referendum nastreven. Om dat referendum op de agenda te krijgen, zullen ze eerst de macht over de agenda moeten verwerven – May zelf heeft namelijk al aangegeven onder geen enkel beding te willen meewerken aan een tweede referendum. Plannen daartoe liggen voor in het parlement in de vorm van het Cooper-Boles amendement, al is de vraag of ze in de komende dagen de ruimte gaan krijgen om die macht te verwerven. Veel hangt af van de bereidheid van de Speaker, John Bercow, om amendementen toe te staan die de regering mogelijk ernstig in verlegenheid kunnen brengen.

Zelfs bij een totale flexibiliteit van de kant van Bercow is er geen enkele zekerheid dat het parlement er daadwerkelijk in zal slagen om het proces naar de eigen hand te zetten. De stemming van morgen, over het uitsluiten van een No Deal, zal nog wel kunnen worden gewonnen. Maar bij het stemmen over een mogelijk uitstel beginnen de problemen al. Uitstel waarvoor immers? En hoe lang? Het werkelijke probleem van de tegenstanders van Mays deal is dat ze het onderling niet eens kunnen worden over welk alternatieve route daarna gevolgd moet worden. Sommige vechten voor een EEA-optie, anderen voor een tweede referendum. Samen hebben ze genoeg om Mays deal te blocken, maar ieder voor zich niet genoeg om de eigen optie aan het parlement op te leggen.

Dus koerst het land ook bij een tijdelijk uitstel nog steeds aan op No Deal. De uiteindelijke keuze zal daarbij zijn tussen No Deal en Mays deal – waarbij nu al duidelijk is dat voor die laatste geen meerderheid bestaat. Wordt dus vervolgd…