Redden, verzorgen en direct terugsturen is de enige logische aanpak om de tragedie op de Middellandse Zee het hoofd te bieden.

Terwijl in Den Haag de regering wankelt vanwege de vraag of je een handjevol uitgeprocedeerde (dus illegaal in ons land verblijvende) asiel- dan wel gelukszoekers moet voorzien van de meest basale levensbehoeften, spelen zich in de Mediterrane wateren dagelijkse drama’s af die de verbeelding te boven gaan. Naar schatting 2000 migranten zijn sinds het begin van dit jaar verdronken bij de oversteek naar het beloofde continent. Dat is ongeveer zoveel doden als tijdens de Gaza-oorlog.

Even afgezien van rabiaatrechtse Lombrosotypes op Facebook die elke verdronken vluchteling toejuichen (ik verzin dit niet) en wereldvreemde zweefteven die pleiten voor een veerdienst voor vluchtelingen (ik verzin dit ook niet), zitten beleidsmakers met de handen in het haar. Wat te doen om de niet aflatende stroom bootvluchtelingen in te dammen? Hoe te bereiken dat de ‘Festung Europa’  niet wordt overspoeld door hordes hongerige Arabieren en Afrikanen en hoe te voorkomen dat de verschrikkelijke beelden van verdronken vluchtelingen de nieuwsconsument cq. kiezer bereiken? Want de meeste politici lijken het Mediterrane massagraf meer als een embarassment dan een humanitaire ramp te beschouwen.

Onmiddellijk rechtsomkeert

Er moet dus iets gedaan worden, de publieke opinie schreeuwt erom. Welnu, de Europese marines liggen zo ongeveer weg te roesten in hun havens bij gebrek aan de internationale missies die hun collega’s van land- en luchtmacht zo lekker bezig houden. Zet ze in, gebruik ze om vluchtelingen te redden van hun gammele sloepen en daarna… onmiddellijk rechtsomkeert te maken en ze terug te zetten op de kust van Libië. Laat niemand verdrinken, verhongeren of verdorsten, maar maak niet de fout de migranten in de industrie van opvang of illegaliteit verstrikt te laten raken. Daar komen ze met een beetje pech en de nodige goede wil hun leven niet meer uit.

Als Libië veilig genoeg is om naartoe te reizen voor het maken van de Grote Oversteek, is het blijkbaar ook veilig genoeg om naartoe terug geëscorteerd te worden.

Dus redding, voeding, medische hulp indien nodig en vervolgens terug. En wees daar consequent in. Als Libië veilig genoeg is om naartoe te reizen voor het maken van de Grote Oversteek, is het blijkbaar ook veilig genoeg om naartoe terug geëscorteerd te worden. Met een beetje mazzel zien hun lotgenoten dit als een reden zich nogmaals te bedenken voordat zij het beetje (en zo’n beetje is dat niet) zuurverdiende geld dat zij hebben aan een mensensmokkelaar te geven. In ruil voor de geringe kans op een beter bestaan in Europa en de groeiende kans op een zeemansgraf in de Middellandse Zee. Nergens staat in steen gebeiteld dat de schepen die vluchtelingen oppikken Italiaanse havens moeten aandoen. Van vrachtschepen kun je niet verwachten dat zij even een omweg naar Tripoli of Benghazi maken, maar zwaarbewapende marineschepen kunnen dat best.

Zr. Ms. Rotterdam. © Ad Biersteker/Ministerie van Defensie

Zr. Ms. Rotterdam. © Ad Biersteker/Ministerie van Defensie

Je mag het een straatarme Ghanees of een door de oorlog getraumatiseerde Jemeniet nooit kwalijk nemen dat hij in het rijke en veilige Westen een beter bestaan voor zichzelf en zijn familie wil opbouwen. Maar de realiteit is dat Europa niet meer vluchtelingen kan of wil toelaten. Daarvoor is – en ik besef hoe hard dit moet klinken – hun economische opbrengst potentieel te gering en het verschil met onze culturen vaak te groot. Natuurlijk kun je het fenomeen massamigratie niet stoppen met uitsluitend grensbewaking. Zolang je binnen enkele honderden kilometers veiligheid en welvaart vindt naast bittere armoede en burgeroorlog, zal de aantrekkingskracht van dat eerste blijven bestaan.

Hekken werken

Maar de gedachte dat wij in het Westen er binnen afzienbare tijd (of zelfs binnen een paar generaties) deze situatie kunnen veranderen, is jezelf voor de gek houden. Net als het ontkennen van dit smerige geheimpje: hekken werken. Slagen wij erin de stroom bootvluchtelingen met militaire middelen in te dammen en en passant honderden, nee duizenden van de verdrinkingsdood te redden, zal dat de mogelijkheid openen een ruimhartiger beleid te voeren ten aanzien van asielzoekers die in eigen land daadwerkelijk worden vervolgd (dus niet migranten met een economisch oogmerk of per definitie iedereen die een oorlogsgebied ontvlucht). Denk aan: homoseksuelen uit Iran, christenen uit Syrië en Irak, sjiieten uit Afghanistan of atheïsten uit Bangladesh.

Als een paar halfverhongerde piraten in Somalië onze vrachtschepen lichtjes bedreigen, gaan we helemaal Michiel de Ruyter on their asses.

Hopelijk zal de zo gevreesde aanzuigende werking afnemen als de bootvluchtelingen zien dat zijn geen voet aan wal krijgen, mensenhandelaars wordt de wind uit de zeilen genomen en de bescherming van onze grenzen tegen terreurinfiltratie (of andere kwade bedoelingen) wordt er aanzienlijk mee geholpen. Bovendien worden door de inzet van de Franse, Britse, Duitse en Nederlandse marines de kosten niet uitsluitend afgewenteld op Italië en Malta. Als een paar halfverhongerde piraten in Somalië onze vrachtschepen lichtjes bedreigen, gaan we helemaal Michiel de Ruyter on their asses. Dus waarom niet onze zuidelijk EU-partners helpen bij deze humanitaire catastrofe met uiteindelijk verstrekkende gevolgen voor onze samenleving?

Om terug te komen op de bed-bad-brood-affaire, daar kan een soortgelijke strenghe doch rechtvaerdighe aanpak worden toegepast. Maak er #4B van: bed-bad-brood-back. En waar de politieke wil of de praktische mogelijkheid niet bestaat die laatste B – het consequent terugsturen van uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen – uit te voeren, moet niet worden gezeurd over de eerste drie. We laten die arme mensen niet in hun eigen vuil verhongeren. Het zijn tenslotte geen bejaarden.