De linkse actiegroep ‘We gaan ze halen’ heeft een kort geding aangespannen tegen de Nederlandse staat. Er moeten meer asielzoekers worden opgevangen. Op vrijdag 24 maart, over ruim twee week dus, doet de rechtbank uitspraak.

 

Doelstelling niet gehaald

Achtergrond van het kort geding is de afspraak van de verschillende EU-landen in september 2015 om binnen twee jaar 160.000 asielzoekers uit Italië en Griekenland in Europa op te vangen. Deze doelstelling lijkt bij lange na niet te worden gehaald. Er zijn nu, anderhalf jaar later, slechts 13.000 asielzoekers daadwerkelijk overgevlogen, waarvan een kleine 1.500 naar Nederland. De actiegroep ‘We gaan ze halen’, geleid door hipstertheoloog Rikko Voorberg en kunstenares Tinkebell, voeren nu actie om een grote groep asielzoekers in Griekenland en Italië , zo’n 7.000 mensen, alsnog op te vangen in Nederland.

Aan de ene kant lijkt het allemaal heel nobel en humanitair. De voorzieningen voor asielzoekers in de overvolle kampen in Griekenland en Italië zijn deplorabel en het is inderdaad een slechte zaak dat er door de EU-landen nauwelijks werk is gemaakt van een afspraak die men toentertijd heeft gesloten met elkaar. De actievoerders, gesteund door linkse advocaten als Wil Eikelboom, hebben daarom het plan opgevat om de asielzoekers met auto’s zelf op te halen: We gaan ze halen. 

 

De andere kant

Toch is dit niet de hele kant van het verhaal. Volgens VVD’er Klaas Dijkhoff, die als staatssecretaris belast is met asielzaken, houdt Nederland zich goed aan de EU-afspraak door elke maand 100 asielzoekers toe te laten. Het gaat volgens hem om percentages, niet om vaste aantallen. Daarnaast houden de linkse actievoerders, vanzelfsprekend natuurlijk, totaal geen rekening met de mogelijke consequenties van hun acties.

Allereerst is daar het principe van aanzuigende werking: Nederland laat gemakkelijker asielzoekers toe, dus meer asielzoekers gaan op gammele bootjes van mensensmokkelaars naar Griekenland en Italië, om zo verder naar Nederland te kunnen doorreizen. Hierover wordt door de actievoerders, en door mensenrechtenadvocaten en linkse politici als Judith Sargentini uiteraard niet nagedacht, omdat ze alleen willen kijken naar het lot van de asielzoekers in de vluchtelingenkampen die het – inderdaad – niet gemakkelijk hebben.

Een ander punt, waar linkse mensenrechtenmensen uit principe geen rekening mee willen houden, zijn de bezwaren van de ‘bezorgde burgers’. Buurtbewoners die niet op een asielzoekerscentrum zitten te wachten, bang zijn voor de veiligheid van hun vrouwen en dochters (al dan niet terecht, zeg ik er even bij) of gewoon kritische vragen hebben, zijn allemaal racistisch en slecht. Achterlijke PVV’ers op Facebook die juichen als er vluchtelingen verdrinken of als er een brand wordt gesticht in een AZC zijn voor linkse activisten hét bewijs dat zij gelijk hebben en moreel superieur zijn.

Het bewust negeren van feiten en mensen is het gevolg van ideologische verblinding. Niet alleen Donald Trump en onze PVV-vrinden hebben hier last van, maar ook politiek-correct, femipacifistisch links. Natuurlijk zijn onze linkse vrinden een stuk hoger opgeleid en weten ze hun eenzijdige meningen een stuk beschaafder en eloquenter te verwoorden, vandaar ook dat ze veel meer invloed hebben, maar hun links-correcte wereldbeeld is even eenzijdig, even zwart-wit, even egocentrisch.

 

Medemenselijkheid

Het lastige is dat oprechte gevoelens van medemenselijkheid – die ik trouwens ook bij een Joost Niemöller of een Wierd Duk bespeur voor de autochtone arbeiders – gecombineerd worden met een blind activisme, een compromisloos ideologisch standpunt en de consequente weigering zich te verdiepen in de andere kant van de zaak, begrip te hebben voor andersdenkenden. Een Rikko Voorberg en een Wil Eikelboom versterken daarom het populisme, zoals de rechtse journalisten Joost Niemöller en Wierd Duk dat ook doen met hun eenzijdige reportages en alarmistische verhalen. Les extrêmes se touchent.

Natuurlijk hebben asielzoekers, ook de vele economische migranten onder hen, als mensen recht op een menswaardig bestaan. Nederlanders die zich belangeloos inzetten voor asielzoekers verdienen dan ook alle lof. Maar bij linkse activisten gaat het ook, en misschien wel vooral, om iets anders. Het gaat ze ook om links gedram, morele superioriteit, om progressieve, politiek-correcte ideologie. Dit ideologische ijveren gaat ten koste van anderen. En juist dát zorgt er voor dat er aan die zogenaamde linkse menslievendheid zo’n vies smaakje zit.