Ikje Ergens is een blogger die nauwgezet de activiteiten van extreemrechts bijhoudt. Ikje Ergens doet dit anoniem, omdat hij/zij niet bedreigd wil worden. Maar dankzij Wierd Duk en zijn trollenleger heeft Ikje Ergens besloten zijn/haar activisme te beëindigen. Intimidatie werkt blijkbaar.

 

Van anonieme twitteraars en auteurs hou ik niet. Vaak wordt de anonimiteit gebruikt als schild, zodat mensen daarachter veilig kunnen schelden, intimideren en/of anderen verdacht maken. Desalniettemin hebben sommige anonieme twitteraccounts een zekere schare aan discipelen opgebouwd: denk aan Snebbert (@Snebq) en Seven (@Seven_) op uiterst rechts en de beruchte Sigilux (@Sigulux) op uiterst links.

Ofschoon Ikje Ergens zich ook aan de linkerkant van het politieke spectrum begeeft kun je hem/haar niet vergelijken met deze anonieme accounts. Ikje schrijft zeer onderbouwde stukken. Natuurlijk zijn die verhalen niet leuk voor mensen die met extreemrechts in verband worden gebracht, en misschien zijn sommige links ook een beetje te ver gezocht, maar Ikje Ergens is rationeel en staat open voor kritiek. Ikje Ergens doet belangrijk werk, door het uiterst rechtse netwerk bloot te leggen, te laten zien wie met wie in relatie staat, zodat we zien hoe uiterst rechts te werk gaat. En juist daarom zijn Wierd Duk en de zijnen zo boos. Omdat onderbouwde verhalen veel gevaarlijk zijn dan dom anoniem gescheld. Omdat het waar is. Omdat andere twitteraars geloof hechten aan deze verhalen. En daarom wilde Duk de identiteit van Ikje Ergens achterhalen en bekend maken, zodat hij/zij zou stoppen met bloggen.

In het verleden hebben diverse journalisten en opiniemakers ook gebruik gemaakt van pseudoniemen en bleven anoniem, om hun mening toch te kunnen geven. Denk aan de Britse briefschrijvers Junius, die van 1769 tot 1772 een aantal brieven schreef aan de Public Advertiser. Joan Derk van der Capellen schreef in 1781 zijn pamflet Aan het Volk van Nederland anoniem, omdat hij anders de gevangenis in zou belanden. Pas meer dan 100 jaar later kwam men erachter dat de Overijsselse baron de anonieme auteur was van het beroemdste schotschrift uit de Nederlandse geschiedenis. En tijdens de Tweede Wereldoorlog stonden in verzetskranten natuurlijk ook niet de echte namen van de auteurs, omdat die anders zouden worden opgepakt en tegen de muur gezet door de Duitse bezetter.

Andere tijden, maar niet altijd andere zeden. In Nederland bestaat tegenwoordig weer vrijheid van meningsuiting, maar als je bedreigd wordt door extremisten kun je misschien toch beter anoniem blijven. Ik ben het niet, maar Ikje Ergens heeft ervoor gekozen dit wel te zijn. Dat hij/zij is gestopt als gevolg van een intimidatieactie van Wierd Duk is niet alleen vervelend voor Ikje Ergens zelf en de fans van zijn/haar blog, zoals ik, maar het is ook een aanval op de vrijheid van meningsuiting in ons land. Wierd Duk en anderen willen onwelgevallige geluiden smoren.

 

Sinister: trollenkoning Wierd Duk dreigt blogger Ikje met publiceren identiteit

Uitgelichte afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons