Nelle Boer ruikt naar plas en te lang gekookte bloemkool. Hij leeft van uw en mijn belastingcenten, komt pas tegen twee uur des middags uit zijn nest en ontbijt dan steevast met drie geblenderde baby-otters. Daarna gaat hij naar het schuurtje van zijn moeder waar hij masturbeert op dwergenporno, andermans werk plagieert en aan de van de waslijn gestolen slipjes van zijn minderjarige buurmeisje snuffelt. Dit schuurtje noemt hij ‘atelier’ want Nelle Boer is kunstenaar.

Is dit echt waar? Geen idee. Maar ik vind die Boer wel zo’n type en dat dit nu voor eeuwig via google vindbaar is, sja, ik vind het niet erg als dit aan hem zou worden toegeschreven. Dus ik kan dit best opschrijven. Sterker nog, het feit dat ik dit onder mijn eigen naam opschrijf en pas nadat Boer mij een naar kunstje flikte, maakt deze exercitie al een stuk chiquer dan Boers optreden als ‘Nizar Mourabit.’ Wat wil het geval: Boer hoaxte een Marokkaanse identiteit (Nizar Mourabit) en kon met dit alter ego verrassend eenvoudig een podium vinden voor zijn schrijfsels. Weliswaar in eerste instantie vooral bij een sektarisch ledengeldmagazine voor verschillig beoogklepten, en op de marginale hangplek van een chronisch verongelijkte mijnheer met calimero-issues, maar toch. Mooie stunt, beide blogs gingen nat en tuinden met boter en suiker in de persona van Boer.

De agent provocateur-leugen

Een van ‘Mourabits’ blogs ging over mijn reportage voor GeenStijl over de demonstratie in de Haagse Schilderswijk, waar ik aangevallen werd door een groep jongeren. Ik zou alles bij elkaar geprovoceerd en verzonnen hebben, volgens Mourabit, en door mijn toenmalige werkgever bewust als agent provocateur zijn gezonden met geen enkele andere opdracht dan: zorg dat er hommeles van komt. Ik kreeg het stukje wel onder ogen maar gezien het feit dat het een nobody betrof die zonder enige onderbouwing wat raaskalde op het blog van weer een andere nobody, beiden overduidelijk belust op aandacht, negeerde ik het epistel.

Dat is sowieso meestal het beste, kan ik u vertellen. Er zijn nogal wat mensen die mij niet mogen. Ik vind dat heel gek en mijn moeder snapt er ook niets van, maar ze bestaan. Zulke mensen sturen mij regelmatig beslist onvriendelijke berichtjes, via mail of social media, en vrijwel altijd anoniem. Aangezien ik vind dat men moet kunnen uitdelen, maar ook incasseren, en aangezien ik weet dat wie in Nederland optimaal gebruik maakt van zijn vrijheid van meningsuiting per definitie bakken stront over zich heen krijgt, laat ik dat soort internethaat altijd liggen waar het meestal vandaan komt: links. Alleen bedreigingen meld ik bij de politie, maar ook daar geef ik geen ruchtbaarheid aan. Wie zich genotzuchtig jankend en plein public gaat wentelen in dat soort online modder is een masochist en/of een varken, zeg ik altijd maar.

Marokkaan roept ‘hoax’

Enfin, terug naar Mourabit/Boer. Ik was hem en zijn blogje alweer vergeten, maar kreeg gisteren zijn coming out als fopMarokkaan op De Correspondent onder ogen. Met daarin de hierboven door mij geparafraseerde zinnetjes: “Ik wist helemaal niet of Nanninga wel of geen incident zou hebben uitgelokt en of ze nu wel of niet wist wat die jongens op haar foto’s precies zeiden. Maar zij is wel het type waarbij ik zou verwachten dat ze zoiets zou doen. En bij wie ik het niet erg zou vinden als dit aan haar zou worden toegeschreven. Ik vond dus dat Nizar dit best kon opschrijven.” Nee maar. Van onderwerp van een lasterstukje was ik zomaar gepromoveerd tot collateral damage in mijnheer Boers ‘kunstproject.’ Een kunstenaar die ik niet ken en die ik bij mijn weten niets misdaan heb, besluit zomaar dat ik kennelijk van het hoaxende type ben (bij monde van een verzonnen personage nota bene) en dat het prima is als zowat elke journalistieke doodzonde mij zal aankleven bovendien. De laster op zichzelf is hinderlijk, het gemak waarmee Boer het toegeeft en bovendien oordeelt dat ik de gevolgen ervan wel verdiend heb, is ronduit gevaarlijk.

Screen Shot 2014-12-01 at 13.50.26
Ik dacht terug aan de tijd na het Schilderswijk-incident. Ik heb van bepaalde zaken aangifte gedaan. Mijn naasten maakten zich zorgen om mijn veiligheid. Mijn kinderen, niet meer op de leeftijd dat ik ze kan afschermen van internet en nieuws, moest ik op het hart drukken om niet alles te geloven wat ze over mij lazen online. Ook zag ik mij genoodzaakt om ze te instrueren niet met vreemden over mij te spreken, onbekende nummers niet op te nemen, niet langer dan nodig voor ons huis rond te hangen en nimmer op de deurbel te reageren. De pest met stukjes als die van ‘Mourabit’ op blogs als die van de verwarde schoolkrantredacteur, is dat vrijwel niemand ze leest maar de mensen die ze lezen zijn van bedenkelijk allooi. Mensen van het politiek correcte soort dat een onderbouwde verslaglegging van de onverkwikkelijke gang van zaken in de Schilderswijk ‘gevaarlijk’ vindt en die wil ‘bestrijden’. Tel daar de endorsement van enkele notoir fatsoenlijke doch GeenStijl-hatende prominenten (onder wie de zichzelf de hemel in recenserende (echt!) Abdelkader Benali) bij op en het jachtseizoen is weer geopend. Dus ontving ik een berg akelige berichten, die ik zoals gewoonlijk naast me neerlegde.

“Maar Nanninga is wel het type waarbij ik zou verwachten dat ze zoiets zou doen. En bij wie ik het niet erg zou vinden als dit aan haar zou worden toegeschreven.”

Provocatie-‘kunst’

Waarom dan nu alsnog aandacht besteden aan de strapatsen van Boer/Mourabit en de van opwinding zweterige en zwaar ademende VU-mascotte? Omdat het dus niet de zoveelste schreeuwmening was van de zoveelste anonieme lafbek. Het was een doelgerichte beschadigingsactie die een non-valeur met meer PR-gevoel dan artistiek talent nu probeert te slijten als ‘kunst’. Het stukje was een hoax, de gevolgen waren levensecht en voor mijn rekening en Boer constateert vergenoegd dat een totaal gebrek aan integriteit prima aan mij mag worden toegeschreven. Want hij vindt mij een bepaald ‘type’ en vanuit zijn ideologie een bepaald ‘type’ als schietschijf gebruiken voor zijn kunst is voor zijn ‘type’ kennelijk geen enkel probleem. Vermoedelijk is Boer alleen maar blij met de aandacht die ik hem en zijn personage nu alsnog geef (van de getroubleerde naaktloper weet ik het wel zéker). Dat is dan mijn collateral damage, gefeliciteerd kunstenaar, hier, neem wat extra publiek. Ik zag hem op Twitter alweer het tergende kunstenaarscliché bezigen “maar wat DOET het met je?“, en dan weet u wat voor vlees u in de kuip heeft. Iets maken is kunst, reacties uitlokken is een kunstje. Goed gedaan jochie.

Mensen die het goed met mij voor hebben adviseren juridische stappen: zo mooi op een presenteerblaadje krijg je je bewijs van laster en smaad zelden opgediend, en dan ook nog met de toevoeging dat de lasteraar zich volledig bewust was van de mogelijk nadelige gevolgen, maar in zijn wijsheid besloot dat zulks mijn verdiende loon was. Maar neen, ik maak alleen werk van serieuze bedreigingen. Op krabbelaars op zoek naar aandacht, die mij tot doelwit maken via hun gemakzuchtige sokpoppen’kunst’ reageer ik zoals wij dat doen in een beschaafd land: met open vizier en niet over andermans rug. Sneu, Nelle Boer, dat je ‘types’ die je veracht kennelijk heel hard nodig hebt om nog iets van publiciteit voor je kunst te genereren. Van je vrienden moet je het duidelijk niet hebben.