ChristenUnie en SGP hebben nog steeds een gezamenlijke lijst voor de Europese Verkiezingen. Dit schrijft het Nederlands Dagblad. De samenwerking, die dateert van 1984, was onder progressievere CU-leden omstreden.

 

De SGP is fel anti-Europa. Dat waren ook de voorgangers van de ChristenUnie, GPV en RPF. Toen er in 1979 voor het eerst Europese verkiezingen werden gehouden gingen er binnen de SGP en het GPV stemmen om niet mee te doen, omdat de Europese eenwording heel fout zou zijn. Voor de SGP en het GPV was de natiestaat heilig. God had namelijk via de Oranjes Nederland gevormd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Als de Nederlandse soevereiniteit aan Europese instellingen zou worden overgedragen dan was dit een verraad aan Gods hand in de geschiedenis. Uiteindelijk besloten SGP en GPV wel mee te doen, omdat je in het Europees Parlement er ook alles aan zou kunnen doen om verdere eenwording tegen te houden.

In 1984 werkten SGP, GPV en RPF voor het eerst samen op een lijst. Dat was nogal een gedoe, omdat er vooral binnen het GPV bezwaren waren tegen samenwerken met christenen die geen lid waren van de ware kerk, de Gereformeerde Kerken in Nederland (vrijgemaakt). Toen de kogel door de kerk was en samenwerking toegestaan voerde het GPV alleen een voorkeursactie voor de eigen kandidaat, Eimert van Middelkoop. Hij werd echter niet verkozen.

De Eurofractie van de kleine christelijke partijen zat bij andere eurosceptische partijen, vaak van zeer rechtse signatuur, in een grotere gezamenlijke fractie. De opstelling was anti-Europa. In de loop der jaren werd de opstelling echter wel wat milder. Europese samenwerking was goed en de Europese Unie hoefde ook niet worden opgeheven, vanwege de economische voordelen, maar meer samenwerking was uit den boze. In GPV-kringen werd er wel kritiek uitgeoefend op deze koers. Hoogopgeleide GPV-leden vonden het euroscepticisme dogmatisch en vonden dat de Eurofractie wat realistischer mocht zijn. Omdat ze maar een klein deel van het klein-rechtse electoraat vormden werd er naar deze verstandige stemmen niet geluisterd. De christelijke onderbuik was troef. Europa was de vijand.

Bas Belder, die vanaf 1999 al Europarlementariër is namens de SGP, voerde vooral een anti-Europese koers. Eerder dit jaar sprak hij daarom ook zijn steun uit voor Viktor Orban, de omstreden Hongaarse minister-president, die vanwege zijn autoritaire optreden door het Europees Parlement op de vingers werd getikt. Belder was gecharmeerd van Orbans christelijke retoriek en vond de EU bemoeizuchtig en progressief.

Sophie in ‘t Veld vertelde mij ooit dat de Eurofractie van ChristenUnie/SGP veel conservatiever is dan de Tweede Kamerfractie van de ChristenUnie omdat Brussel voor veel mensen een ver-van-je-bed-show is. In het Nederlandse parlement deed de ChristenUnie zich een beetje progressief voor, om goede sier te maken bij de pers, maar in Brussel en Straatsburg had je te maken met de echte ChristenUnie: aartsconservatief en onverdraagzaam. Of ze gelijk heeft kan ik niet goed beoordelen. Maar feit is dat Peter van Dalen net als Belder Orban niet wilde afvallen, ondanks het feit dat Van Dalen wel moeite zei te hebben met aspecten van het Hongaarse beleid en zich hierover zorgen maakte.

Volgens het Nederlands Dagblad is het opmerkelijk dat de ChristenUnie blijft samenwerken met de SGP. Zo opmerkelijk vind ik dat niet. Hoewel er in GPV-kringen ook pro-Europese stemmen waren te horen was het dominante geluid Eurosceptisch. Als (de uit het GPV afkomstige) Stieneke van der Graaf in het Europees Parlement was verkozen was hier wellicht verandering in gekomen, maar mede vanwege de SGP kreeg ze een te lage plek op de lijst. De Graaf zit nu in de Tweede Kamer en heeft Europa in haar portefeuille. Wat Den Haag betreft zit het nu dus wel goed met de ChristenUnie, maar wat het Europees Parlement blijft een eurosceptisch bolwerk. Helaas.

 

Afbeelding: Wikipedia / Wikimedia Commons