Waarom links nooit voor vervolgde christenen zal opkomen, al helemaal niet als ze worden vervolgd door fundamentalistische moslims.

 

Joop-columnist Han van der Horst schreef naar aanleiding van de aanslagen op Koptische kerken in Egypte een nogal warrig stuk, waarin hij betoogde dat wij in het Westen de Kopten niet in de steek mochten laten en dat er vooral een taak lag voor de christenen hier en voor Geert Wilders en Thierry Baudet. Hoewel goedbedoeld toont zijn epistel precies aan wat er mis is met links en de mensenrechten. Links  komt in de regel alleen op voor de mensenrechten van uitverkoren groepen. Christenen horen daar niet bij. Dat moeten christenen en rechts maar doen.

Het opkomen voor vervolgde christenen is niet hip, stelde Elma Drayer ooit terecht. Ze schreef:

In Nederland geldt ijveren tegen christenvervolging nog altijd als niet erg hip. De verklaring daarvoor is even eenvoudig als onnozel: van oudsher was dit soort activisme een bekommernis van nogal steile christenen. Zij kennen eigen organisaties, en eigen kanalen waarlangs ze het onrecht trachten te bestrijden. Juist dat zorgde ervoor dat het thema bij buitenstaanders besmet raakte.

In de politiek hangt om christenvervolging dezelfde geur. Doorgaans zijn het de broeders van ChristenUnie en SGP die ferme Kamervragen stellen. En vooruit, dan vinden ze het CDA aan hun zijde. De laatste jaren sluit de seculiere PVV zich wat graag bij hen aan – het zal de salonfähigkeit niet bepaald bevorderen.

Volgens Drayer is het onderwerp dus ‘besmet’ bij links omdat rechtzinnige christenen en PVV’ers zich hard voor vervolgde christenen maken, iets waar linkse mensen niet mee geassocieerd willen worden. Er spelen volgens mij echter nog twee redenen mee: 1) de algemene afkeer die er bij links tegen christenen heerst, zij zijn in de beeldvorming de onderdrukkers, geen slachtoffers; en 2) het feit dat christenen in werkelijkheid vaak slachtoffer zijn van vervolging door fundamentalistische moslims, wat betekent dat als je voor christenen opkomt je de verdenking op je laadt tegen de islam te zijn.

Een kleine rondgang op twitter bij linkse vluchtelingenactivisten bevestigt dit. Mensenrechtenadvocaat Wil Eikelboom, die afgelopen week heel solidair was met de slachtoffers van de gifgasaanval van Assad, zegt niets over de terroristische aanslag op de Kopten; Judith Sargentini, Europarlementariër van GroenLinks, zwijgt ook in alle talen; dit geldt eveneens voor Eduard Nazarski van Amnesty Nederland en Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling; journalist en arabist Rena Netjes schrijft over de aanslag een artikel op One World, maar daarin doet ze vooral een poging om de terroristen te begrijpen, het is volgens haar een reactie op de seculiere militaire dictatuur van Sisi die duizenden mensen gevangen houdt, de Kopten steunen Sisi (en hebben de aanslag daarom over zichzelf afgeroepen?), maar over de eeuwenlange discriminatie van deze Egyptische christenen geen woord; de Leidse migratieprofessor Leo Lucassen ten slotte noemt alleen het feit dat goedwillende moslims bloed afstaan om de slachtoffers van de aanslag te helpen, het gaat hem dus helemaal niet om de christenen die het slachtoffer zijn, maar om het feit dat moslims zo goed zijn.

Het artikel van Han van der Horst, waarin hij opriep dat de Kopten onze steun nodig hadden, werd vooral geretweet door mensen met een anti-islamitische agenda. Ook de reacties op twitter lieten weinig aan de verbeelding over. Normaal solidair zijn met vervolgde christenen in de wereld, zonder dat je christelijk moet zijn of tegen de islam, is in ons bekrompen kikkerlandje blijkbaar onmogelijk.

Han Kopten

 

 

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons