Een verhaallijn in de gestaag voortslepende soap rond de Goudse Megamoskee El-Wahda kreeg vanmorgen in de Rechtbank te Den Haag een vervolg. Er diende een kort geding van de heer Massoudi tegen de moskeevereniging As Salam. De kwestie: Mohamed Massoudi is de toegang ontzegd tot de As Salam buurtmoskee. Volgens hemzelf is dit een straf van het bestuur, omdat hij bezwaar maakt tegen het overmaken van vijf tot zes ton aan verenigingsgeld naar de kas van de Megamoskee. Tegenover de Telegraaf (Blendle, hele artikel) verklaarde hij woordvoerder te zijn van circa 350 mannen en vrouwen die graag hun lokale, niet-salafistische gebedshuis As-Salam behouden, in plaats van dat zij ver moeten reizen naar een grote, onpersoonlijke moskee. Een moskee die bovendien de deur lijkt te willen openzetten voor radicale elementen als Tarik ibn-Ali, de fondsenwerver annex prediker die ook te gast zou zijn op het omstreden Rijswijkse Jihadgala. De moskeevereniging As Salam stelt op haar beurt dat Massoudi een ruziezoeker is en op eigen houtje opereert, en zich daarbij schuldig heeft gemaakt aan dreiging en leugens.

De zitting

Zo’n 25 vooral oudere mannen zijn op de zitting af gekomen, vrijwel allen nemen plaats in het vak achter de gedaagde. Verder is er wat pers en een buurtbewoonster van het Prins Willem Alexander-terrein waar de megamoskee moet komen. Massoudi’s advocaat Eenens neemt het woord. Hij schetst kort de achtergrond van het conflict: As-Salam is een vereniging, met statuten en reglementen. Het bestuur heeft besloten de kas van de vereniging in te zetten voor de bouw van Megamoskee El-Wahda. Circa 300 leden en moskeebezoekers zijn hier fel op tegen: de komst van een megamoskee vinden zij prima, maar ‘hun’ As-Salam moskee moet gewoon blijven bestaan. Klein, vertrouwd en om de hoek. Massoudi is de spreekbuis van deze groep.

Het bestuur onttrekt zich aan enige vorm van toezicht of inspraak. Ondanks herhaalde verzoeken van Massoudi om ledenvergaderingen te houden en notulen, jaarrekeningen, jaarverslagen, kasboeken en wat dies meer zij, te overhandigen of openbaar te maken, laat het bestuur niets horen. Ook niet op aangetekende brieven van de inmiddels ingeschakelde advocaat. Hoe de besluitvorming om circa een half miljoen euro naar de kas van de Megamoskee over te maken, tot stand is gekomen, is dan ook volstrekt onduidelijk. Eenens schildert een sfeer van autoritaire bestuurders en dociele verenigingsleden en moskeebezoekers. “Er heerst een cultuur van de lieve vrede bewaren, de mantel der liefde, wegkijken, conflicten vermijden. Anders krijgen ze te maken met de knoet van het bestuur.”

Massoudi blijft in opstand komen tegen de plannen en wordt uit de vereniging gezet. Volgens Eenens geschiedt dit zonder onderbouwing en niet volgens de procedures en regels van de vereniging. Hij dient hierbij ook als afschrikwekkend voorbeeld voor andere kritische leden. Wel heeft hij lijsten met handtekeningen en namen van medestanders, mensen die stellen dat hem onrecht is aangedaan.

De president van de rechtbank onderbreekt het betoog. De leden van de vereniging kunnen toch zelf een ledenvergadering beleggen? Waarom is dat dan niet gebeurd?

Eenens verduidelijkt dat dit wel geprobeerd is, er is een vergadering voorbereid maar nooit gehouden. Mede doordat het bestuur nooit over de brug is gekomen met de gevraagde stukken en door het uitschakelen van Massoudi. En na Massoudi’s uitzetting denken de andere leden wel drie keer na voordat ze zo een initiatief nemen.

De president stelt dat dit kort geding misschien wat voorbarig is, ze hadden kunnen proberen er volgens de reglementen zelf uit te komen.

Uiteindelijk zijn er wat notulen uit januari, februari en maart 2014 opgedoken. Volgens Massoudi waren dit ‘propaganda-bijeenkomsten’ voor de Megamoskee, zijn niet alle leden uitgenodigd voor deze vergaderingen en zelfs twijfelt hij openlijk aan de authenticiteit van deze notulen. Advocaat Eenens besluit zijn pleidooi met de wens dat de uitzetting van Massoudi onrechtmatig wordt verklaard.

De advocaat van As-Salam

Dan is het woord aan de advocaat van de vereniging As-Salam, mr. Van Deurzen. Hij stelt dat de hele kwestie over de Megamoskee niet terzake doet: het gaat om de al dan niet terechte opzegging van Massoudi’s lidmaatschap en zijn toegangsverbod tot de moskee. Hij betwist het houden van het kort geding, er zou geen sprake zijn van een spoedeisend belang. Massoudi is op 1 augustus 2014 uitgezet en pas een half jaar later volgde de dagvaarding. Deze zaak zou voor de bodemrechter moeten komen. Na 1 augustus zou Massoudi nog feller van leer hebben getrokken tegen de Megamoskee dan voorheen, maar niemand kent de paar honderd medestanders die hij zegt te hebben. “Waar zijn ze dan,” vraagt de raadsman ietwat honend met een handgebaar naar de publieke tribune, “ik zie ze niet, we hebben ze niet gehoord en de moskee betwist met klem dat hij een grote achterban vertegenwoordigt.” Het vrijdaggebed kan de heer Massoudi elders verrichten, ook daar is geen spoedbelang bij.

Deze kwestie moet gaan om de uitzetting van Massoudi, zegt Van Deurzen, en niet om de Megamoskee. Hij heeft de huisregels ernstig overtreden, hij heeft zich bedreigend en beledigend uitgelaten en de veiligheid van de moskeebezoekers is in het geding. Het bestuur had geen andere uitweg dan hem de toegang te ontzeggen. De vraag is, of dit besluit rechtmatig tot stand is gekomen. De rechter hoeft niet op de stoel van het verenigingsbestuur te gaan zitten, het besluit is rechtmatig genomen, er kon ‘van de vereniging niet gevergd worden het lidmaatschap voort te zetten’, zoals dat formeel in de statuten staat.

Massoudi was gewaarschuwd. Hij bleef zich desondanks misdragen. Hij zou een slot hebben geforceerd, op eigen houtje contributie hebben geïnd, zogenaamd voor ‘een cadeautje voor de imam’, hij dreigde en verstoorde gebedsdiensten. Er is nooit aangifte gedaan van deze zaken, omdat het bestuur dit intern wilde oplossen. Onder andere door bemiddeling van mensen van een andere moskee. En de lijsten met handtekeningen van mensen die voor hem in staan? De advocaat sprak zes mensen wiens naam op de lijst staat, die stellen nooit hun handtekening te hebben gezet. Dat doet toch minstens twijfels rijzen over zijn vermeende sympathisanten, terwijl er van Massoudi’s gedrag ettelijke getuigen zijn. Enkelen ervan zitten hier in de zaal en zullen dat desgevraagd verklaren.

De rechter vraagt waarom er niet gewoon alsnog een algemene ledenvergadering wordt gehouden over het lot van Massoudi. Nu moet een rechter zich uitspreken over een kwestie waar een vereniging zelf prima voor is toegerust. Dan leggen de partijen de bal bij de ledenvergadering en dat geeft Massoudi de mogelijkheid om zich tegen een voor hem ongunstige uitkomst via een beroep te verweren. “Denkt u dat u hier samen uit kunt komen?” Er volgt een schorsing om hier over te overleggen.

Bij terugkomst van de partijen valt Eenens met de deur in huis: “We zijn er niet uit gekomen.”

De rechter: “O.”

Slotpleidooi

Dan mogen de beide advocaten nog een kort betoogje houden.

Eenens stelt dat de aanwezige toeschouwers voor het merendeel helemaal niet van As-Salam zijn, maar van El-Wahda, de Megamoskee-vereniging. Ook is er wel degelijk sprake van een spoedeisend belang, zijn client wil terug naar ‘zijn’ moskee. En aangezien er nooit een ledenvergadering is en niemand zich aan de regels houdt, valt een eerlijke procedure van de vereniging niet te verwachten.

Van Deurzen spreekt de hoop uit dat de vele getuigen tegen Massoudi niet zomaar terzijde zullen worden gezet, maar gehoord worden. De ontlastende verklaringen over Massoudi, namen van steunbetuigers op een lijst waarvan ettelijke mensen ontkennen die ooit te hebben getekend, zouden daarentegen niet meegenomen moeten worden in de overweging.

Dan wil Massoudi zelf het woord. Aarzelend en met tegenzin staat de rechter dit toe. Hij begint in gebrekkig Nederlands over de lijsten met namen. De rechter kapt hem af. “Dit is allemaal al besproken. Uw advocaat heeft dit voor u bepleit.”

Op 11 maart volgt de uitspraak.

Na afloop wil RTV-West met Massoudi praten. Zijn advocaat Eenens neemt hem apart en zegt: “Wil je dat? Zullen we ze dan de vragen aan mij laten stellen, okee?” “Ja, is goed”, zegt hij. Rond mr. Van Deurzen verzamelen zich vrijwel alle toeschouwers. Hij geeft tekst en uitleg over wat er net gebeurde en hoe de procedure nu verder gaat.

In de aanloop naar het besluit van de gemeente Gouda over de komst van de Megamoskee volgt Jalta de gebeurtenissen op de voet. Op 11 maart zal de gemeenteraad beslissen.