There’s a war out there still raging, you say it ain’t ours anymore to win. Deze lyric van Bruce Springsteen schoot door mijn hoofd, nadat ik las dat de zoveelste kogel door het zoveelste hoofd schoot in wat inmiddels een bloedige oorlog binnen de Mocromaffia is. Hee, beter een citaatje dan een kogel, qua hardnekkig in de schedel nestelen nietwaar.

De media spreken al van ‘gangsterliefje’, want de betreurde is ditmaal een vrouw, de vriendin van een kopstuk van wijlen Gwenette Martha’s bende.Een gangsterliefje. Valse romantiek, wie in die kringen verkeert is geen ‘liefje’, de psychopathische gewetenloosheid van de huidige generatie criminelen heeft zojuist weer een nieuw dieptepunt bereikt en de Hollywoodtermen ronken in de krantenkoppen. Het eigenlijke doelwit was een heerschap genaamd Ziggy, maar Ziggy is even helemaal weg dus besloten zijn vijanden om dan maar mevrouw Ziggy op te ruimen. Doet ook pijn. Ziggy gaat ongetwijfeld niet in mediation om de dingen uit te praten met de moordenaars van zijn vriendin dus het volgende doorzeefde lijk zal binnenkort op een stoep in een woonwijk neerzijgen.

“Ach, laat ze mekaar maar afmaken, ruimt lekker op”, is een veelgehoorde reactie op afrekeningen in het booswichtenmilieu. Was het maar zo’n feest. Ten eerste is de maatschappelijke schade van liquidaties enorm. Omstanders zijn voor hun leven getraumatiseerd, en het is een kwestie van tijd tot er iemand een verdwaalde kogel vangt. Omwonenden voelen zich niet meer veilig in hun wijk. Politie en justitie zijn kostbare tijd kwijt aan de bende-oorlog. Tientallen jonge gasten die nu nog van het kaliber ‘kutmarokkaantje’ zijn en Scarface adoreren, dromen van een gangsterleven waarin zij de dienst uitmaken op straat, bakken met geld verdienen en vijanden uit de weg kunnen ruimen. De wildwesttaferelen hebben een aanzuigende werking op deze toch al ontspoorde jongemannen.

Ten tweede, de moorden worden gepleegd om belangen te beschermen. Om af te rekenen met verraders, deserteurs, onbetrouwbare ‘zaken’partners. De moorden zijn de bedrijfsvoering van de bendes, de moorden zijn goed voor de bendes en daarom dus slecht nieuws voor politie, justitie en maatschappij.

Ten derde, de mensen achter deze oorlog zijn keihard, maar ook volstrekt ongeleide projectielen. De onschuldige ondernemer Stefan Manuel Regalo Eggermont werd bij zijn huis kapotgeschoten omdat het gajes domweg te onverschillig is om zorgvuldig te werk te gaan. Persoonsverwisseling, jammer voor Eggermont en zijn vrouw en kind. We moeten vrezen dat hij niet de laatste is die door een ‘foutje’ het licht uit de ogen geschoten wordt door opgefokte matigbegaafden met zware wapens en geldingsdrang.

Ik zal geen traan laten om een dood stuk tuig meer of minder en was niet van zins bloemen, een teddybeer en een briefje met “WAAROM?!?” op de plek des onheils neer te leggen maar een liquidatie vervult mij om alle bovenstaande redenen niet met een tevreden handenwrijvend ‘zo, weer eentje minder’ sentiment. De oorlog raast voort en aan winnen lijkt de politie nog lang niet toe, niet zelden zijn zij zelf doelwit van de sujetten waar ze geen enkele grip op krijgen.

There’s a war out there still raging, you say it ain’t ours anymore to win. Het heeft er alle schijn van dat de mocromaffia nog lang niet verslagen is, en het geboefte weet dit ook. Ze kunnen hun gang gaan. Het citaat komt uit het liedje No Surrender, trouwens. Voor politie en justitie zit er niks anders op, overgeven en ze ‘elkaar maar laten afmaken’ is geen optie.

Beeld: still via Youtube