Islamitische intellectueel en wonderlijke woordenkunstenaar Izz Ad-Din Ruhulessin over zoenende moslima’s, glittermarokkanen en Anja Meulenbelt. 

 

Schertsvertoning

In de aanloop naar de Ramadan besloten we eens lekker een marathondiscussie te houden over de hoofddoek. Eerst werden de islamcritici en de beroepsallochtonen op hun wenken bediend met een heftige discussie over het toestaan van religieuze uitingen bij een voorheen neutraal politie-uniform. Vervolgens barstte de bom over posters van zoenende moslima’s, die sinds deze week in de Rotterdamse abri’s hangen in het kader van een campagne ter bevordering van het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Vooral dit laatste was een exemplarische manifestatie van alles wat er mis is met de zwarte en zandkleurige politici en opiniemakers, en hun progressieve witte meesters.

Het zijn elke keer dezelfde Pavlovreacties. Nee, er is niks aan de hand. Waarom zijn er niet meer voorbeelden, bijvoorbeeld van een Marokkaan die niet met een Nederlandse meid mag? Of de uitgekauwde zij-bak: bij conservatieve christenen zal het ook wel niet zo rooskleurig gesteld zijn met het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. En als klap op de vuurpijl trekt men uiteraard ook nog de racismekaart, wanneer de andere “argumenten” op zijn. Ondertussen hebben de vrouwen die dagelijks tegen allerlei barrières aanlopen daar helemaal niets aan.

Tot zover de solidariteit van onze moslimambassadeurs met hun zusters. Het is elke keer weer dezelfde schertsvertoning. Eenieder die beweert dat moslima’s in dezelfde mate gebruik kunnen maken van hun zelfbeschikkingsrecht als wat in ons land vanzelfsprekend zou moeten zijn, is simpelweg een leugenaar die zichzelf diskwalificeert in een debat tussen grote mensen. Je zou alleen al eens de gezichten moeten zien wanneer een Marokkaanse vrouw en plein public een sigaret opsteekt.

 

Karaktermoord

Uiteraard zijn er genoeg islamitische gezinnen die op een fatsoenlijke manier met hun vrouwen omgaan. Niet élke moslima hoeft elke centimeter van haar vrijheden met hand en tand te bevechten. Dat neemt niet weg dat de dominante opvattingen over vrouwen en hun rol in de samenleving van erbarmelijk minderwaardig niveau zijn. Dat mogen we niet zeggen, want wat zijn onze kernwaarden nou eigenlijk, maar in werkelijkheid wil niemand die er toe doet concessies doen op de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Er zijn alleen al in Den Haag jaarlijks vijfhonderd meldingen van eergerelateerd geweld bij een speciaal daarvoor opgericht meldpunt. Toen Shirin Musa in de gemeenteraad pleitte voor een Rotterdamse tegenhanger, trachtte NIDA karaktermoord op haar te plegen door de activiste neer te zetten als “spreekpop van Leefbaar”. Dat is in het jargon van beroepsmoslims één stap verwijderd van excommunicatie.

De verknipte opvattingen over vrouwen maken zichzelf overal zichtbaar. Het begint bij moslima’s die liever niet op een terras zitten want “teveel ogen”, tot de meest schrijnende en abjecte uitingen. Zo vindt het bestuur van de Islamitische Studentenvereniging Amsterdam (SV ISA) het onderdeel van een normaal publiek debat om dames zonder hoofddoek te vergelijken met hoeren en dieren. Er lopen moslima’s rond die meerdere keren slachtoffer werden van verkrachting, maar geen aangifte durven te doen uit angst voor de reactie van hun omgeving. En nog steeds lopen er vrouwen rond die moeten vrezen om naar het buitenland ontvoerd te worden.

 

Individuele keuzevrijheid

De voorbeelden zijn legio. De Meulenbelts, de el Ouali’s en de Bavelaars zijn hier medeverantwoordelijk voor en medeplichtig aan. Het enige resultaat van hun voorspelbare reacties is dat een serieus debat over deze onderwerpen schier onmogelijk wordt. Terwijl moslima’s door salafisten in huis worden opgesloten en gedwongen om op water en dadels te leven, vinden zij het belangrijker om moslimbeschermer en glittermarokkaan te spelen. Het is een regelrechte schande dat deze mensen al jarenlang alle vooruitgang op dit gebied blokkeren. Daarom hulde voor Femmes for Freedom en de andere betrokken organisaties.

De bekrompen en hatelijke reacties tonen aan hoe diepgeworteld dit probleem zit. De postercampagne is een belangrijk signaal. In de eerste plaats omdat de individuele keuzevrijheid een kernwaarde van onze samenleving is waar wij geen centimeter op moeten toegeven. De campagne is ook waardevol omdat het gebrek aan respect voor individuele keuzevrijheid in de moslimgemeenschap vaak zeer ernstig is. Het zijn niet alleen vrouwen die zich trachten te bevrijden van een verstikkende taboecultuur, maar ook seculieren, liberalen, ex-moslims, homoseksuelen, kunstenaars, andersdenkenden, sjiieten, en dissidenten. Ook al kunnen wij deze strijd niet vóór hen voeren, is het belangrijk om hen hierin een hart onder de riem te steken.