Het debat zou eigenlijk moeten gaan om de toekomst van Turkije, nu Erdogan gewonnen heeft. De Nederlandse discussie gaat uiteraard over Turkse Nederlanders, die niet loyaal zouden zijn aan ons land.

Sommige discussies ben ik spuugzat. De discussie over de loyaliteit van ‘nieuwe Nederlanders’ bijvoorbeeld. Vorige week sprak ik Zouhair Sadikki van D66 Gouda voor een artikel voor De Kanttekening. Wat hij mij vertelde was heel logisch, maar toch een eye-opener. Marokkaanse Nederlanders voelen zich Marokkaan en Nederlander. Ze moeten niet kiezen tussen deze twee identiteiten, want ze hebben beide identiteiten. Als je in Nederland woont, Nederlands spreekt, je boodschappen doet bij de Albert Heijn (of een andere buurtsuper) en een verjaardagskalender op je toilet hebt hangen (deze is trouwens van prof. dr. Hans Renner, maar Zohair had dit gezegd kunnen hebben) dan ben je een Nederlander. Maar je kunt je tegelijk nog steeds verbonden voelen met Turkije, Marokko, Afghanistan, Indonesië, Suriname, enzovoort.

Dit natuurlijke feit wordt ten onrechte door ‘rechts’ (lees: de populisten) geproblematiseerd. Telegraaf-journalist Wierd Duk sleepte de Zwarte Piet-discussie er zelfs bij de haren bij, door feestvierende Erdoganaanhangers te vergelijken met de Friezen die de snelweg blokkeerden. Archeoloog en GroenLinks-coryfee Miko Flohr noemde Duk in reactie hierop een agitator, omdat hij bevolkingsgroepen tegen elkaar aan het opzetten was.

Amper een derde van de Turkse Nederlanders die mocht stemmen heeft daadwerkelijk ook gestemd tijdens de Turkse parlements- en presidentsverkiezingen. Het is kwalijk, voor Turkije, dat 70% van de stemmers gekozen heeft voor de AKP en Erdogan. En van de beelden van toeterende Turken in Nederland, die juichen en feesten omdat Erdogan heeft gewonnen, word je niet bepaald vrolijk, to put it mildly. Maar populisten gebruiken deze Erdoganstemmers als stok om de Turkse gemeenschap als groep mee te slaan. Collectieve schuld. Dat is ook een kwalijke zaak. Sterker nog, door zo te polariseren krijgen de AKP en DENK meer aanhang in Nederland. DENK framet kritiek op Erdogan en de mensenrechtensituatie in Turkije namelijk als Turkofobie. De stem op Erdogan wordt dan een proteststem tegen racisme in Nederland. Dat is natuurlijk niet terecht, maar Wierd Duk cum suis maken het de Erdoganfans wel erg makkelijk.

 

 

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons