Patrick Pouw (44) behaalde zijn Master-graad in Narrative aan de universiteit van Sheffield. Hij werkte als verslaggever voor het Utrechts Nieuwsblad en het AD en ging 2006 als freelancer aan de slag. In 2008 verscheen zijn boek: Salaam! Een jaar onder orthodoxe moslims. Het boek werd in 2010 werd opgenomen in de Canon van de Journalistiek. Deze maand verscheen zijn debuutroman De Terugkeerling, waarin de islam wederom een prominente rol speelt. Elsevier noemde het boek ‘een zeer elegante thriller waarin Pouw kennis over jihadistische groepen elegant verweeft met een spannende plotlijn’. 

Welke plek op aarde zou je ooit nog eens willen bezoeken?

Patrick Pouw.  (Foto © Geert Snoeijer)

Patrick Pouw. (Foto © Geert Snoeijer)

“Ik kies voor Manchester. Ik heb er een klein half jaar gewoond tijdens het afronden van mijn Master-opleiding in 1997. Ik woonde in een aggenebbisje wijk, waar zo’n beetje alle meisjes vanaf hun dertiende al achter een kinderwagen liepen. Je had veel gezeik op straat. Maar toch heb ik daar op één of andere manier een hele goede tijd gehad. Je had toen heel veel verpauperde wijken in Manchester en het is een hele rauwe stad. De bewoners hebben een ook een heel grof gevoel voor humor. Ze laten niet met zich fucken. Het is een heel apart slag volk. Het regende altijd. Maar er is ook altijd veel te doen. Er zijn daar een aantal hele goede antiquariaten waar ik stapels boeken heb gekocht. De muziekscene daar is te gek. Ik hou ook van de mentaliteit in die stad. Ik heb er een mooie tijd gehad. Misschien heb ik daarom Mo uit De Terugkeerling wel naar Manchester gestuurd.”

Is er een boek dat je ooit nog wil lezen?

“Er zijn nog heel veel boeken die ik wil lezen, maar ik kies de biografie van Dostojevski van Joseph Frank. Die heb ik al zo’n vijf jaar geleden gekocht. Vijf dikke delen met in totaal 2500 pagina’s. Dat is nogal afschrikwekkend, dus ik heb er tot mijn schande nog geen bladzijde van gelezen. Ik moet echt even tijd en rust hebben om dat te gaan doen, maar die biografie wil ik nog echt gaan lezen.”

Welke ontwikkeling hoop je nog mee te maken in de Nederlandse media?

“Drie dingen. Ik zou meer straattelevisie willen zien. Programma’s waarbij men de wijk intrekt, zie je niet of nauwelijks. Ik ben nu met Danny Ghosen bezig om zo’n straatprogramma te ontwikkelen. Daarnaast zou ik graag een interviewprogramma willen zien, zoals Hard Talk. Sven Kockelmann probeert dat wel, maar het lukt hem niet. Dat komt doordat hij niet bezig is met een echt interview. Hij wil vooral laten zien dat hij meer weet en slimmer is dan de geïnterviewde. Ik heb jaren in Sheffield en Birmingham gewoond en in de jaren negentig had je in Engeland een radioprogramma dat heette Mark en Lard. Dat begon om tien uur ‘s avonds tot één uur ‘s nachts en het bestond uit een hele wonderlijke mix van grappige scènes en live muziek, van Nick Cave tot Pulp. De interactie tussen die twee mannen was heel grappig. Ik was een fan van dat programma, maar ik heb zoiets nog nooit gehoord op de Nederlandse radio en dat zou ik graag wel willen horen.”

Met welke vrouw zou je ooit een wijntje willen drinken?

“Dat zou dan Ayaan Hirsi Ali zijn. Niet omdat ik zo’n enorme fan ben van haar, maar vooral omdat zij zo’n waanzinnig interessant en bizar leven heeft geleid. Ik ben echt benieuwd hoe zij in het leven staat. Zij is in Nederland natuurlijk uitgekotst. Ik vermoed dat er bij haar veel wrok zit. Ik zou dat in ieder geval wel hebben. Ik wil ook graag weten hoe zij nu ruim een decennium na de moord op Van Gogh terugkijkt op die periode. Heeft ze ooit spijt gehad, dat ze Theo gevraagd heeft om Submission te regisseren?”

Welke ontwikkeling hoop je nog mee te maken in de Nederlandse samenleving?

“Wat mij betreft mag het allemaal wel wat minder angstig worden. Er lopen nu zo veel bange mensen rond in het land. Je zet de tv aan en je ziet dat aan beide kanten van het politieke spectrum mensen bang zijn. Ondanks alles, bestaat er nog steeds veel angst om bepaalde dingen te zeggen, om lastige zaken te benoemen. Aan de andere kant zijn er ook mensen die echt in elke asielzoeker een potentiële kinderverkrachter zien, weet je.

Je hebt nog een paar mensen rondlopen die zeggen wat ze denken. Maar ik denk dat de meesten hun bek houden omdat ze bang zijn. Het zit overal.”

In welke periode van de geschiedenis zou je één dag willen leven?

“Ik zou graag naar één specifieke dag terugwillen, namelijk naar 2 november 2004, de dag dat Theo van Gogh werd vermoord. Ik zou op die dag ‘s morgens op de Linnaeusstraat willen rijden en dan per ongeluk een jongeman met een groot mes op zijn fiets willen scheppen met mijn auto. Niet dood rijden, maar wel ervoor zorgen dat hij naar het ziekenhuis afgevoerd had moeten worden. Zo had ik willen voorkomen dat hij die moord pleegde. Het had me wel erg mooi geleken dat Theo van Gogh op zijn fiets dan net was langsgekomen en zich had afgevraagd, waar die ambulance toch voor bedoeld was. Dat had ik graag willen doen.”

Wie zou je achterlaten op een onbewoond eiland?

“Mag ik dat ook zelf zijn? Als daar alle mensen zouden rondlopen die ik erheen zou willen sturen, zou het veel te druk worden op dat eiland. Ik ga zelf wel naar dat onbewoonde eiland, dan mogen de vervelende mensen gewoon hier achterblijven. Nee, ik ga geen namen noemen. Dan wordt de tekst zo verschrikkelijk lang.”