Wouter Laumans (41) studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en studeerde daarna journalistiek aan de Rhodes University in Zuid-Afrika. Van 2000 tot 2004, werkte hij als verslaggever bij AT5. Vervolgens schreef hij korte tijd voor Quote, was werkzaam als onderzoeksjournalist voor Zembla, voor Talpa en vanaf begin 2006 een paar maanden bij NSE (Nieuws, Sport en Entertainment). Daarna startte hij samen met Beau van Erven Dorens een eigen bedrijf, Campus TV genaamd. In 2010 ging hij aan de slag als misdaadverslaggever bij Revu, waar hij van 2011 tot 2013 chef redactie was. In 2013 kreeg hij een betrekking als eindredacteur bij het programma Goede morgen Nederland van de omroep WNL. In 2015 werd het boek Mocro Maffia gepubliceerd, dat hij samen met Marijn Schrijver schreef.

Welke plek op aarde zou je ooit nog eens willen bezoeken?

“Israël, omdat me dat een fascinerend land lijkt. Dat landje, dat is omringd door landen die het allemaal haten. Ik heb Israël nog nooit bezocht en ik wil dat wel eens met eigen ogen zien. Daarnaast wil ik graag naar Mexico. Ik ben er al eens geweest, maar ik zou er graag langere tijd zitten om een reportage te maken over wat er gebeurt als drugskartels de baas in een land worden. De staat en de democratie functioneren feitelijk niet meer in Mexico. Die zijn weggevaagd. Het lijkt misschien een vreemde vergelijking, maar in veel opzichten lijkt dat land nu op de Islamitische Staat. Volgens mij is Ciudad Juarez één op één te vergelijken met Raqqa. Er is net zo veel barbarij. De roofridders in Mexico terroriseren de burgers ook op grote schaal, waardoor ze in een permanente staat van doodsangst leven. Hun god is niet Allah, maar de dollar. Daar heerst het kapitalisme is zijn goorste vorm. De gevolgen zijn voor een deel hetzelfde. Ook vanuit Mexico heb je nu al jaren een enorme stroom vluchtelingen, die allemaal naar de VS willen. Ik moet zeggen dat ik nog steeds geboeid ben door criminaliteit, maar dat het onderwerp me ook steeds vaker deprimeert. Ik denk wel eens: “Misschien moet ik een kookboek maken. Schrijven over een blije wereld, waarin niemand wordt vermoord.”‘

Volgens mij is Ciudad Juarez één op één te vergelijken met Raqqa. Er is net zo veel barbarij. De roofridders in Mexico terroriseren de burgers ook op grote schaal, waardoor ze in een permanente staat van doodsangst leven. Hun god is niet Allah, maar de dollar.

Is er een boek dat je ooit nog wil lezen?

“Ik ben gefascineerd door het werk van Houellebecq. Ik vind hem fantastisch. Houellebecq kruipt onder je huid en laat je niet meer los. Ik vind het zo enorm knap en provocerend wat die man schrijft. Het is literatuur in optima forma. Zijn verhalen vertellen alles over onze eigen tijd en brengen mij heel erg van mijn stuk. Ik had dat met zijn laatste boek Soumission, maar misschien nog wel meer met het boek dat hij daarvoor schreef. De titel is me even ontschoten, maar daarin rekent hij keihard af met het opportunisme van de generatie van ’68 in Frankrijk. Eigenlijk zou iedereen hem moeten lezen.”

Welke ontwikkeling hoop je nog mee te maken in de Nederlandse media?

“Wat ik hoop mee te maken is dat echte journalistiek weer belangrijk gaat worden. Er moeten weer meer journalisten komen die prikkelende longreads schrijven en daar ook hun boterham mee kunnen verdienen. Ik zie nu te veel hapsnapjournalistiek, gemaakt voor de generatie die het lezen van een paar whatsapp-jes eigenlijk al te inspannend vindt. Dat baart mij zorgen. De journalistieke lat ligt tegenwoordig wel erg laag. Je merkt bijvoorbeeld dat Facebook-berichten die viraal gaan, tegenwoordig als een echte nieuwsbron worden beschouwd. Maar een groot deel daarvan is rotzooi en bestaat uit berichtgeving die feitelijk  onjuist is. Het kaf wordt niet meer van het koren gescheiden.”

“Daarnaast hoop ik dat de publieke omroep zichzelf eens serieus gaat nemen. Dat ze eens stoppen met de rotzooi die nu vaak op de zenders wordt gegooid om maar hoge kijkcijfers te halen. Ik denk aan programma’s als Boer zoekt vrouw. Dat vind ik echte bagger. Al die domme quizjes en spelletjesprogramma’s, series over Volendamse zangertjes op de camping. Allemaal tinnef. Als je kwaliteit maakt, dan verdient het zichzelf ook soms weer terug. Je ziet het aan een fantastische dramaserie als Borgen, gemaakt door een Deense publieke omroep. Die serie is over de hele wereld verkocht. Ik hoop dat ze drama met die kwaliteit ook hier gaan maken. Ze hebben niet mijn politieke kleur, maar ik moet zeggen dat juist de VARA en de VPRO het goed doen met programma’s als Zembla en Tegenlicht. Of bijvoorbeeld De Arabische Storm, gemaakt door Cinan Can. Boeiend en met liefde gemaakt.”

Met welke vrouw zou je ooit een wijntje willen drinken?

“Met Kim Kardashian. Ik vind haar één van de meeste fascinerende vrouwen in de wereld. Het is iemand die helemaal van deze de tijd is, terwijl je je tegelijkertijd afvraagt: “Wat kan ze nou eigenlijk?” Daarnaast is ze ook beeldschoon. Daar wil ik wel een wijntje mee drinken. Ik vind haar een intrigerende vrouw, omdat ze een miljoenenpubliek trekt, terwijl ze dus niet echt iets bijzonders kan. Ik heb altijd geleerd dat als je talent hebt, je iets kan bereiken. Kennelijk is dat niet meer zo en dat vind ik knap.”

Welke ontwikkeling hoop je nog mee te maken in de Nederlandse samenleving?

“Ik hoop heel erg dat de Nederlandse politiek zich minder bezig gaat houden met relletjes en zich wat meer gaat richten op wat werkelijk belangrijk is voor ons land. Ik zie dat politici zich te vaak laten leiden door gebrul op Facebook en andere sociale media. Er wordt altijd geloeid, weet je. Soms moeten burgers heel even hun bek houden en eens even afwachten hoe de zaken gaan lopen. Kijk, het gros van de burgers is oprecht bezorgd over de stroom asielzoekers, maar die hoeven ook echt geen brandende AZC’s te zien. Maar doordat mensen al heel snel in de hoek van schreeuw-tokkies worden gedrukt, wordt de discussie enorm gepolariseerd. Daar is links echt mee begonnen. Je hoort de godwin-trein al weer rijden. Ik heb het over de bekende pretentie van links: “Wij zijn de goede mensen, dus zijn wij voor de vluchtelingen.” En iedereen die het niet met ze eens is, is dan meteen een slecht mens. Dat vind ik afgrijselijk. Daar erger ik me groen en geel aan.”

In welke periode van de geschiedenis zou je één dag willen leven?

“Wauw! De kruisiging van Christus wil ik wel zien. Ik wil zien of het wel echt gebeurd is. Dat zou ik willen checken en ik wil weten hoe dat dan allemaal precies gegaan is. Vanaf het moment dat hij de Golgotha opklimt. Ik ben zelf een ketter, maar dit is wel het belangrijkste moment in de geschiedenis van het Christendom, onze geschiedenis. Daar wil ik wel bij zijn, snap je? Ik wil gewoon zien of dat echt gebeurde of misschien wel op een andere manier dan ons altijd is verteld. Waarom zag het daar bijvoorbeeld niet zwart van de mensen? Dit was toch de super bowl van de westerse geschiedenis. Dan ga ik vervolgens bij zijn graf zitten om te kijken wat er in die weken daarna gebeurde.”

Wie zou je achterlaten op een onbewoond eiland?

“Poeh. Dat zijn zo veel mensen. Als ik daar aan begin, dan heb ik al snel een heel land nodig man! Als ik bijvoorbeeld ‘s morgens op de snelweg rij, dan krijg ik zo al een hekel aan vijf mensen, die zich enorm asociaal gedragen. Dat heb ik elke morgen. Als je echt wilt lachen dan moet je met mij naar de Efteling gaan. Dan word ik bijkans suïcidaal. Als je ooit hoort over iemand die zich in het sprookjesbos van het leven heeft beroofd, dan ben ik dat. Ik vind het gedrag van grote groepen mensen zo erg. De helft daarvan wil ik al naar dat eiland sturen. Ik vind niets erger dan meutes. Daarom zul je mij ook nooit op een festival aantreffen. Elke vezel in mijn lijf verzet zich tegen het idee, dat je muntjes moet kopen, in een rij moet staan, om daar vervolgens een biertje mee te kopen. Zo’n Pinkpopconcentratiekamp, daar word ik  krankjorum depressief van. Ik haat het!”

Foto: De Wereld Draait Door / VARA