De gekte aan de macht. Van de antiracistische activiste Arzu Aslan mogen blanke mannen (‘witten’) niet tegen racisme protesteren, omdat ze de verkeerde huidskleur hebben. Identity Politics is waanzin. Of die waanzin nu van rechts of van links komt.

 

Volgende week is het Sinterklaas en dankzij boze Friezen hebben nu toch op de valreep een debat over Zwarte Piet gekregen. Ook komiek Arjan Lubach is van mening dat de knecht van Sinterklaas beter kan verdwijnen, maar hij mag dit niet zeggen van de volstrekt humorloze Arzu Aslan. Zij is, meer nog dan Mounir Samuel, de volmaakte belichaming van het linkse activisme van nu, het intersectioneel feminisme der Social Justice Warriors.

Vanzelfsprekend is Jalta tegen racisme. Maar omdat we behalve Chris Dorsman (onze ‘Token Black’, zeg met ironie) geen zwarte auteurs hebben zullen we vast wel heel fout en racistisch zijn. Het feit bovendien dat auteurs op onze site kritiek leveren op het racialisme van nieuw links maakt ons ongetwijfeld ook racistisch, omdat we het zogenaamde witte privilege, het vermeende institutioneel racisme en als die andere door progressieve opiniemakers met de werkelijkheid verwarde modeverschijnselen niet serieus nemen. Je bent geen racist als je blank bent. Wie dat zegt is zelf een racist. Of beter gezegd een racialist, die alleen maar in rassen kan denken.

Wat mij opvalt is dat fanatici op hun tegenstanders gaan lijken. Thierry Baudet is culturele marxist geworden, die cultuur als de onderbouw ziet en de economie als bovenbouw. Net als Lenin gelooft Baudet in een kleine revolutionaire voorhoede, een avant garde, die voor de omwenteling moet zorgen. En om de maatschappij te veranderen moet alles stuk: ‘Sterft, gij oude vormen en gedachten!’

Naar analogie van Baudet en Lenin zijn de antiracisten dus op de racisten gaan lijken. Ze denken in rassen. Geloven niet in gelijkheid en in harmonie, maar in suprematie en conflict. Mensen worden puur beoordeeld op basis van hun huidskleur, niet op basis van hun mening, of ze ergens verstand van hebben of om wie ze zijn. Arzu Aslan is niet minder racistisch dan de omstreden publicist Joost Nienmöller. Maar in plaats van schedels te meten van mensen met een andere kleur wil zij ze breken.

Enkele dagen geleden klaagde Arzu Aslan over BIJ1, de politieke partij van Sylvana Simons die tot voor kort Artikel1 heette. Volgens Arzu Aslan is BIJ1 veel te slap en te weinig strijdbaar en moet er een partij komen van en voor Nederlandse PoCs (People of Colour) die op militante wijze de strijd met racisme (lees; met de blanken) aangaat. Arzu Aslan wil kortom een Nederlandse New Black Panther Party. De Anti-Defamation League, de Southern Poverty Law Center, en de U.S. Commission on Civil Rights beschouwen de Amerikaanse New Black Panther Party trouwens als een haat-groep.

Herman Vuijsje schreef gisteren in het NRC Handelsblad een uitstekend artikel over de tien dogma’s van het nieuwe antiracisme. Aan dit artikel heb ik eigenlijk niets toe te voegen. Een vraag slechts: waarom geven linkse zogenaamde kwaliteitsmedia al deze quasi-intellectuelen – of ze nu Anna Steijn, Sunny Bergman, Gloria Wekker of Dyab Abou Jahjah heten of van de Internationale Socialisten, gender studies aan de UvA of de New Urban Collective zijn – een podium?

 

En verder wat tweep Bojan zegt: