Voormalig GroenLinks-lid en radicale activiste Anne Fleur Dekker accepteerde een column bij GeenStijl. Maar krabbelde vrijwel meteen daarna weer terug. 

 

Wat een soap! Anne Fleur Dekker – het radicaal linkse actiemeisje dat moest onderduiken vanwege haar artikel over Thierry Baudet en aangifte heeft gedaan tegen Theodor Holman omdat hij in Het Parool schreef dat hij wel een kopje koffie met haar zou willen drinken – liet zich verleiden door GeenStijl. Ze accepteerde dat ze een wekelijkse column bij het ‘tendentieuze, ongefundeerde en nodeloos kwetsende’ weblog zou krijgen. Haar besluit leidde echter tot een storm van verontwaardiging. Radicaal linkse medestanders van Dekker waren woedend. GeenStijl is in hun ogen immers de vijand die genadeloos bestreden moet worden. En als je de dialoog zoekt met ‘extreemrechts’ zoekt dan deug je niet, ofzo.

Zo twitterde Arzu Aslan (dé norm als het over radicaal links, zogenaamd antiracisme en intersectioneel feminisme gaat):

Arzu Aslan

 

Ook de vriendinnen van Arzu Aslan moesten niets van Anne Fleur Dekker hebben en verweten haar ‘white privilege’.

 

Arme Anne Fleur krabbelde binnen zes uur weer terug. Naar goed communistisch gebruik schreef ze voor de Pravda een artikel vol zelfkritiek:

Ik ben in de aloude loverboytruc getrapt. Eerst ben ik door de mangel gehaald en toen ik op mijn dieptepunt belandde ben ik in de verlokkingen van GeenStijl/Telegraaf Media Groep getrapt. Ik ben koffie met ze gaan drinken toen de kans zich voordeed. Het had een therapeutische werking om precies te weten wie er achter het aanzetten tot en in gang houden van de hetze tegen mij zit. Prima, maar in een laatste poging om mijn hoofd boven water te houden heb ik vervolgens aan het verkeerde touw getrokken en ben met GeenStijl in zee gegaan.

In de eerste plaats had ik een naïef idee dat ik misschien een goed links tegengeluid kon laten horen op het veelgelezen extreemrechtse haatblog. In de tweede plaats hoopte ik (enigszins egoïstisch) dat op deze manier het gepest voor mijn kant in ieder geval zou stoppen (ook al zou ik er bij een volgend slachtoffer zo zelf indirect aan bijdragen). Wat ik echter was vergeten is dat ik een paar maanden geleden een aanbod van GeenStijl, of welk rechts medium dan ook, nóóit zou hebben aangenomen. Maar toen ik tot dat inzicht kwam was het te laat, de Titanic had de ijsberg al geraakt.

Maar wordt Anne Fleur Dekker na deze openbare schuldbelijdenis ook weer in genade aangenomen? Of wordt ze veroordeeld tot vijftien jaar Goelag Archipel of moet ze een walk of shame doen? Een bezoekje aan Room 101 kan trouwens ook nog.