Een analyse van DENK, de partij die structureel misstanden in Turkije goedpraat, te pas en te onpas de racismekaart trekt en zich onoprecht inzet voor diversiteit. 

 

Et voilà

Sinds 13 november 2014 is er een nieuwe stroming in de Tweede Kamer vertegenwoordigd, namelijk het allochtonen-populisme. Deze stroming wordt onder andere gekenmerkt door het structureel goedpraten van misstanden in Turkije, het te pas en te onpas trekken van de racismekaart en het niet willen erkennen van de Armeense Genocide. Nog een quasi-sociaaldemocratisch sausje erover, et voilà. Nu het allochtonen-populisme wat duiding heeft gekregen is het goed om eens wat dieper op deze partij in te zoomen: DENK.

DENK is ontstaan nadat twee voormalig PvdA-Kamerleden, Kuzu en Özturk zich na een geschil met minister Asscher hadden afgesplitst. Sindsdien staan de heren niet meer onder druk van de fractiediscipline en zodoende genieten Kuzu en Özturk de vrijheid om te zeggen wat ze écht willen. En toen bleken zij er plots helemaal geen moderne sociaaldemocratische standpunten op na te houden; het is meer iets dat riekt naar links-conservatisme, waarbij buitenlandse – veelal Turkse – belangen worden behartigd.

Waar het allochtonen-populisme eerst latent aanwezig was bij vooral bij de PvdA, maar zeker ook bij de SP, GroenLinks en D66, is het heden ten dage als volwaardige fractie aanwezig in de Tweede Kamer. Het allochtonen-populisme is geen nieuw fenomeen, maar het is sinds de komst van DENK wél zichtbaar geworden. Een partij die met het propageren van deze vorm van populisme ruim 2% van de stemmen en daarmee 3 zetels bemachtigt verdient het om gerepresenteerd te zijn.

Opvallenderwijs zijn er zeer specifieke stemlokalen in zeer ‘specifieke’ wijken in grote steden waar de partij verreweg de meeste stemmen behaalt. Dit is uiteraard geen toeval, dit is de groep met een migratieachtergrond die zich jaren niet vertegenwoordigd heeft gevoeld in het parlement.  In een gemiddeld plattelandsdorp behaalt de partij echt geen enkele stem.

 

Sociale media

De partij maakt handig gebruik van sociale media en met wat amateuristisch ogend knip- en plakwerk legden zij, na het aanvragen van een hoofdelijke stemming, het stemgedrag van islamitische parlementariërs bloot. Ook deze werkwijze kun je als onderdeel van het allochtonen-populisme zien. Hoewel er van alles te vinden is van deze aanpak, is het bovenal slim. Allochtone jongeren zien de filmpjes en herkennen zich voor het eerst in de politiek. Zeker wanneer zij zien dat Islamitische Kamerleden tegen een motie stemmen die oproept tot het beveiligen van een moskee of het vrij krijgen voor het Suikerfeest, waarbij bovendien Kamervoorzitter Arib in haar hoedanigheid als moslima wordt aangevallen op haar vermeende verloochende achtergrond met onoprechte islamitische intenties. Met name moslimjongeren zijn hierover verontwaardigd en sluiten zich aan bij DENK.

Kuzu en zijn partij gaan geraffineerd te werk en weten een specifieke doelgroep, de allochtone internetgeneratie, aan zich te binden. Dat jongeren met een migratieafkomst er vaak conservatievere denkbeelden op nahouden dan hun ouders is zorgwekkend en dwingt DENK vage en nietszeggende antwoorden te geven op vragen over de situatie in Turkije. Zij weten dat ze vooral geen uitglijder kunnen maken bij de achterban. Want hoe knap het ook is dat DENK deze jongeren aan zich heeft weten te binden, het is ook een groep die het snel weer kwijt kan raken. Om DENK duurzaam te maken heeft de partij ook niet de mogelijkheid om echt vrijuit te spreken. Zelfs de drie Kamerleden zullen nu en dan worstelen tussen enerzijds het beperken van de controverse en daarom vaag blijven in de antwoorden, en anderzijds het uitdragen van het allochtonen-populisme in de puurste vorm. Hierdoor zien we vaak dat de Kamerleden van DENK zich uitdrukken in nietszeggende termen, maar hiermee impliceren zij wel veel.

Het electoraat van DENK betreft slechts een deel van de jongeren met een migratieachtergrond, maar naast ‘de boze blanke man’ is ook ‘de zich achtergesteld voelende allochtoon’ een groep die electoraal interessant is geworden. De kans dat DENK ook grotere groepen andere kiezers gaat bereiken is te verwaarlozen. De DENK-kiezer is zeer homogeen gebleken en zal dat vermoedelijk ook blijven. Autochtone Nederlanders die zich erg bekommeren om kwesties met betrekking tot discriminatie en racisme kunnen hun heil zoeken bij de momenteel naamloze club van Sylvana Simons. Je kunt van alles van haar vinden maar je kunt haar, anders dan het homogene DENK, niet verwijten dat zij zich niet oprecht inzet voor diversiteit.

 

Afbeelding: Facebookpagina Jongerenbeweging Oppositie https://www.facebook.com/jbOppositie/