Ophef onder intersectionelen! ‘Transracial’ Rachel Dolezal is van mening dat ze vaker met vooroordelen geconfronteerd wordt dan transgenders. Transgenderactivisten voelen zich hierdoor zwaar gekwetst. 

 

Rachel Dolezal is een transracial, een blanke vrouw die zich zwart voelt en zich daarom als een Afro-American gedraagt. Ze noemt zichzelf raciaal fluïde. In een interview met Salon vergelijkt de voormalige professor zich met Caitlyn Jenner, de wereldberoemde trandgender, en beweert ze dat transracials gebukt gaan onder nog ergere discriminatie:

There’s more stigma for race fluidity than gender fluidity.

Het lijkt een beetje op een wedstrijdje verplassen in zieligheid. Rachel Dolezal klaagt over discriminatie en eist geaccepteerd te willen worden om wie ze is. Daarom verzint ze een identiteit die wel allemaal maar normaal moeten vinden, omdat wij anders zouden discrimineren. In die zin lijkt ze wel op transgenderactivisten, die ook op hoge toon een voorkeursbehandeling eisen. Mounir Samuel, voorheen Monique Samuel, door ons aller Arthur van Amerongen Mouna Samuel genoemd, mag ook heel graag over haarzelf praten en hoe zij door de boze witte man, die natuurlijk in en inslecht is, wordt onderdrukt.

Zeggen dat Mounir Samuel en Rachel Dolezal geestelijk misschien niet helemaal in orde zijn en beter naar de psychiater kunnen gaan, om op die manier om te leren gaan met zelfacceptatie, is niet politiek-correct. Het is de schuld van de maatschappij, die door en door islamofoob, racistisch en seksistisch is, als we onze linkse vrienden moeten geloven. Wij witte mannen zijn allemaal verkrachters en fascistische Thierry Baudets, ook Jeroen Pauw en de progressieve VVD-coryfee Ed Nijpels.

Het irritante is dus dat onze intersectionele beroepsslachtoffers het persoonlijke politiek maken. Kritiek op mensen persoonlijk is niet aardig, maar omdat ze hun persoon tot politiek verklaren moet je het eigenlijk met hen eens zijn, omdat je deze schepselen van God/Allah/het poststructuralisme anders als persoon afwijst. Kritiek op de linkse dramideologie wordt ervaren als een persoonlijke afwijzing. Politiek wordt op die manier persoonlijk gemaakt, heel emotioneel, heel intiem, heel onredelijk.

Met de persoonlijke identiteit van Samuel, Dolezal en al die andere linkse identitairen heb ik geen moeite. Acceptatie en empathie! Ze mogen er zijn als mens. In de sponde duiken met wie ze willen (mits boven de 18) en zichzelf definiëren op een manier waar ze zich het gelukkigst bij voelen. Als Samuel straks als een Hobbit door het leven wil gaan of Dolezal elvenoortjes wil hebben, en dus permanent en niet alleen als cosplayer op de comic con, wie ben ik dan om daar kritiek op te hebben? Maar acceptatie om wie je bent betekent niet automatisch respect. Dat moet je namelijk verdienen. Op basis van je identiteit een voorkeursbehandeling eisen is achterlijk, net zoals het afwijzen van mensen op grond van wie ze zijn dat is. In ‘normaal zijn’ geloof ik niet, wel in ‘normaal doen’.

 

Ten slotte, met dank aan Nikki Sterkenburg, dit leuke filmpje van Arjan Ederveen: Geboren in een verkeerd lichaam.