Politiekcorrect links is in feite reactionair. Ewout Klei bespreekt het Angelsaksische debat over de zogenoemde ‘regressive left’ en trekt hieruit lessen voor Nederland.

In 2007 schreef journalist Carel Brendel het geruchtmakende boek ‘Het verraad van links’, waarin hij beweerde dat links moderne principes als vrouwenrechten, homorechten en de vrijheid van meningsuiting had verloochend in confrontatie met de politieke islam. In het Angelsaksische debat is er nu ook een Carel Brendel opgestaan. Zijn naam is Maajid Nawaz. Hij is een voormalige moslimextremist die bekeerd is tot de liberale democratie en politiek actief is voor de Liberal Democrats in Groot-Brittannië. Nawaz heeft felle kritiek op wat hij de ‘regressive left’ noemt, wat je het beste zou kunnen vertalen als reactionair links.

Nawaz definieert dit begrip als volgt: ‘A section [of the left that has] an inherent hesitation to challenge some of the bigotry that can occur within minority communities (…) for the sake of political correctness, for the sake of tolerating what they believe is other cultures and respecting different lifestyles.’ De regressive left weigert geloofsfanatisme van bepaalde minderheden te veroordelen omdat dit niet politiekcorrect is. Andere culturen moet je respecteren. Als je dat niet doet ben je een racist.

Demoniseren

De atheïstische publicist Sam Harris, die dit jaar met Maajid Nawaz het boek Islam and the Future of Tolerance schreef, wordt door politiekcorrecte publicisten fel bekritiseerd. Glenn Greenwald, Murtaza Hussain, Reza Aslan en Cenk Uygur schuwen persoonlijke aanvallen niet en noemen hem een racist, een fascist, een geloofsfanaat (schijnbaar kunnen atheïsten dat ook zijn), een neocon(servatief), een islamofoob en iemand die het martelen verdedigt. Eén van hun favoriete trucjes is Harris onvolledig citeren, zodat ze hem extra hard kunnen demoniseren als een slecht mens.

Volgens Harris gedragen bovengenoemde critici zich als ‘glorified cyber bullies’. Dat ze in het debat geen rationele argumenten aandragen maakt niet uit, want hun epigonen geloven ook niet in de rede. Harris probeert de onredelijke kritiek zo veel mogelijk te negeren, maar noemde in The Kyle Kulinski Show Greenwald wel ‘an unscrupulous defamer of people’, ‘an asshole’ en ‘a moral imbecile’. Daar is geen woord Frans bij. Volgens Harris zijn types als Greenwald nuttige idioten voor de voorstanders van de islamitische theocratie. Meteen na de aanslag op Charlie Hebdo klom Greenwald in de pen, natuurlijk niet om de moslimextremisten te bekritiseren die deze aanslag op hun geweten hadden, maar om de redactie van het satirische blad nog een trap na te geven door ze te veroordelen als racisten. Hiermee legitimeerde hij de facto de aanslag. Opvallend is bovendien dat de regressive left Harris, Richard Dawkins en andere atheïsten alleen fel bekritiseert vanwege het feit dat ze stevige kritiek hebben op de islam, terwijl hun niet minder stevige aanvallen op het christendom door onze hyperhypocriete linkse moralisten uiteraard worden genegeerd. De ene religie is immers de andere niet.

Meteen na de aanslag op Charlie Hebdo klom Greenwald in de pen, natuurlijk niet om de moslimextremisten te bekritiseren die deze aanslag op hun geweten hadden, maar om de redactie van het satirische blad nog een trap na te geven door ze te veroordelen als racisten

Ook Bill Maher en Richard Dawkins hebben de term ‘regressive left’ omarmd. De twee beroemdste atheïsten van Amerika hebben niet alleen kritiek op christelijke conservatieven maar ook op de zogenoemde ‘liberals’ (in de Verenigde Staten wordt de term ‘liberal’ met progressief geassocieerd, een ‘liberal’ is dus geen VVD’er maar iemand die op D66 of GroenLinks zou stemmen). Volgens Maher en Dawkins zouden moslimextremisten van de ‘liberals’ een vrijbrief krijgen om hun antidemocratische haat te zaaien, alleen omdat ‘liberals’ doodsbang zijn om voor islamofoob en racist te worden uitgemaakt.

Islamo-leftism

Naast de term ‘regressive left’ bestaat er ook het begrip ‘islamo-leftism’ om de pro-islamistische houding van (extreem-)links te duiden. Islamo-leftism (Engelse vertaling van het Franse neologisme islamo-gauchisme) is gemunt door de Franse filosoof Pascal Bruckner. Islamolinks gaat echter een stuk verder. Bruckner laat zien dat islamolinks is bedacht door de Britse trotskisten van de Socialist Workers Party, die een tactisch bondgenootschap met ontevreden moslimmigranten wensten om op deze manier het kapitalisme omver te werpen. Dat moslimextremisten tegen vrouwenrechten en homorechten waren namen de trotskisten maar voor lief. De Socialist Workers Party is, u raadt het al, de zusterorganisatie van de Nederlandse Internationale Socialisten. De belichaming van islamolinks is ‘journalist’ Abulkasim Al-Jaberi, die beweerde dat je de aanslagen op Charlie Hebdo in het ‘juiste’ antikolonialistische perspectief moest zien. Overigens veroordeelde IS de aanslagen van het andere IS in november in Parijs met de mond, hoewel het Westen uiteraard hiervan de schuld kreeg.

Het debat in de Angelsaksische wereld helpt ons om het debat over religie, moslimfundamentalisme en terrorisme in een breder perspectief te zien. Ook in het buitenland worden opiniemakers en politici die kritiek hebben op moslimfundamentalisme voor racist uitgemaakt, omdat de regressive left iedereen verkettert die niet politiekcorrect denkt. Het nadeel van Nederland is dat Geert Wilders het debat veel te lang heeft beheerst, met als gevolg dat het voor reactionair links veel makkelijker is om kritische geluiden af te doen als domrechts populisme en xenofobie. In de Angelsaksische wereld, waar intellectuele reuzen als Dawkins en Harris zich in het publieke debat helder tegen de fundamentalistische islam uitspreken, is het demoniseren van kritiek op moslimfundamentalisme een stuk lastiger. Het wegzetten van voorvechters van de Verlichting als racisten is immers niet geloofwaardig, behalve voor de reeds overtuigden die niet open staan voor redelijke argumenten maar alleen bevestiging willen van hun grote gelijk.

Tegenover reactionair links moet geen reactionair rechts staan, maar weerbare democraten

Reactionair links is niet tegen racisme of vreemdelingenhaat, maar in feite tegen de vruchten van de Franse Revolutie zelf: de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid te mogen zijn die we willen zijn, de principiële gelijkheid van man en vrouw en homo en hetero en de scheiding van kerk en staat. Tegenover reactionair links moet geen reactionair rechts staan, maar weerbare democraten. Helaas hebben we er daar in Nederland veel te weinig van.

Vrij naar D66: Liberale democratie? Ja! Zeker nu.