In het Nederlands Dagblad van 14 maart schreef Tjitske Siderius, vertrekkend SP-Kamerlid, een hartenkreet. Christelijke kiezers met een links hart kunnen eigenlijk nergens meer terecht.

 

Politieke partijen doen aan fractiediscipline, lees hiervoor het uitstekende boek Zetelroof van Geerten Waling, en die discipline zorgt ervoor dat Kamerleden soms dingen moeten accepteren waar ze het niet mee eens zijn. Je kunt je eigenzinnig gedragen, met als risico dat je niet meer op de lijst wordt gezet door de partijtop ((Ton Elias); je kunt de fractie uitstappen/uit de fractie worden gegooid en voor jezelf beginnen, de zogenoemde zetelroof; of je kunt – als je toch weet dat je niet meer gekandideerd wordt – bij het vertrek nog even een boekje opendoen over wat je echt vindt. Het onopvallende VVD-Kamerlid Ybeltje Berckmoes, die van de kandidatenlijst werd afgehaald, had enkele weken haar moment of fame/shame toen ze opeens rabiate PVV-taal over moslims en vluchtelingen begon aan te slaan tegenover Jaap Jansen van BNR. Vertrekkend SP-Kamerlid Tjitske Siderius doet het gelukkig allemaal sportiever, maar kraakt toch enkele kritische noten over haar partij.

Tjitske Siderius is van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt), de kerk waar ik ook vandaan kom, en ze is in die zin dus ontzettend modern omdat ze niet bij de ChristenUnie zit. Vroeger stemde je als vrijgemaakt-gereformeerde GPV, de partij ook waar de dominee voor bad en de enige partij die mocht flyeren in de kerk. Tegenwoordig is dat in mindere mate de ChristenUnie geworden. Een vrijgemaakte die voor de SP kiest, dat ligt, zeker onder de ouderen in de kerk heel gevoelig,

Maar Siderius bevindt zich in een spagaat. De SP kiest een militante richting waar ze moeite heeft – oorlogszuchtige leuzen als ‘Klaar om te knokken’ en ‘Pak de macht’ – en maakt ook politieke blunders, zoals Lilian Marijnissen die het debat over voltooid leven verbond met de bezuinigen op de zorg. Over het leiderschap van Emile Roemer laat ze zich in haar opinieartikel echter niet uit, wat wel zo aardig is omdat de SP-fractievoorzitter onder vuur ligt, anonieme SP-kamerleden over hem hebben geklaagd bij de Nederlandse pers en de vriendelijke roerganger bij een tegenvallend verkiezingsresultaat vandaag hoogstwaarschijnlijk gewipt wordt.

Wat Siderius echter het meeste steekt is dat de SP nu te weinig oog heeft voor de vluchtelingen. De focus ligt zo erg op de zorg en het nationaal zorgfonds, dat de moeilijke situatie waarin vluchtelingen in Europa zich bevinden volgens haar buiten de SP-horizon verdwijnt. Zeker als christen – die invulling wil geven aan de opdracht van naastenliefde – heeft ze moeite met deze koers.

De opinie van Siderius is een hartenkreet, geen trap na. Ze voelt zich vertwijfeld, niet boos en verongelijkt. Misschien kan de SP de constructieve kritiek van Siderius ter harte nemen. De SP heeft dankzij Huub Oosterhuis een groep linkse christenen aan zich weten te binden. Het zou jammer zijn dat deze groep kiezers aan de PvdA of, nog erger, aan GroenLinks verloren gaat.