GeenStijl beschouwde ik al niet als de waakhond van onze democratie, maar oproepen tot een staatsgreep is echt eng.

 

Je hoort het in geharnaste rechtse kringen wel vaker. Alleen extreme maatregelen kunnen ons land, onze beschaving, redden van de ondergang. In dit opzicht lijkt geharnast rechts op revolutionair links, waar Leon Korteweg deze week twee uitstekende stukken over schreef (klik hier en hier), want ook de radicale Internationale Socialisten hebben hun geloof in de parlementaire democratie verloren. Het dromen over een staatsgreep, een sterke man die orde op zaken stelt, doet fascistisch aan. Mussolini, Franco, Salazar, Pinochet, Videla, Erdogan, Poetin.

Geharnast rechts heeft, als het puntje bij paaltje komt, weinig op met persvrijheid. Vandaar dat de rechtse site Opiniez de persbreidel in Israël en het uitzetten van een NRC-journalist verdedigt. Vandaar dat critici van GeenStijl virtuele verkrachtingen worden toegebeten. Vandaar dat mensen die het wagen om iets kritisch te zeggen over de bevooroordeelde reportages van Wierd Duk, die ‘toevallig’ altijd over het zogenaamde gevaar van de islam gaan, door de rechtse twitterhorden (waaronder veel anonieme rukkertjes) worden belaagd. En vandaar ook het dromen over een gewelddadige afrekening, het inslaan van wapens en een staatsgreep.

Liberaal rechts doet er wijs aan buiten de maalstroom van geharnast rechts te blijven. Het heeft allemaal met sociologie en psychologie te maken. Mensen zoeken elkaar op, fokken elkaar op, creëren een eigen filterbubbel en geloven alleen nog maar wat in hun ideologische straatje past. Internationale Socialisten en onze GroenLinkse Grachtengordelvrienden leven in zo’n bubbel en geloven dat ons land door en door racistisch en seksistisch is, vooral de witte mannen, en dat er daarom radicale oplossingen genaakt moeten worden. Geharnast rechts spiegelt dit gedrag. Ze geloven dat vluchtelingen en moslims op het punt staan de wereld over te nemen, waar allemaal bewijzen voor zijn, bijvoorbeeld dat de Amsterdamse politie agentes met een hoofddoekje wil toestaan, en dat we in opstand moeten komen voordat het te laat is. Die totaal bevooroordeelde, irrationele denkbeelden staan een nuchtere analyse van de werkelijkheid in de weg. Utopisten leven in een droomwereld, maar ook de nachtmerrie van ondergangsprofeten correspondeert niet met de complexe werkelijkheid.

In de jaren twintig dertig ging het in Europa weer helemaal mis. Veel kwetsbare democratieën, niet alleen Italië en Duitsland maar ook Spanje, Polen, Hongarije en mening Oost-Europees land, veranderden in een autoritaire dictatuur. Laten we waakzaam zijn en antiparlementaire, antidemocratische ideeën bestrijden.

 

Wierd Duk