Binnen links Nederland en allochtoon Nederland bestaat er, onder de oppervlakte, een zeker onbehagen over het domme ideologische geleuter van de zelfbenoemde antiracisten. Het is tijd dat ook zij zich uitspreken.

 

Helaas mag ik geen namen noemen, maar ik heb de afgelopen tijd hier en daar leuke mensen gesproken die zichzelf als ‘links’ afficheren, maar zich toch erg ongemakkelijk voelen bij het doorgeschoten antiracisme van vandaag. Men stoort zich vooral aan die Social Justice Warriors die iedereen de maat nemen. ‘Dit mag je niet vertellen aan anderen, dat ik dit heb gezegd, maar ik heb Arzu Aslan op twitter geblokkeerd’, vertelde een dame mij laatst. ‘Ik werd helemaal gek van haar. Ze is ook tegen interraciale relaties. Dát vind ik pas racistisch.’

Iemand anders zei mij dat hij graag mijn stukken over de racismediscussie las, om zijn geest te scherpen. Hij was het ook vaak met mij eens. Hij durfde dit echter niet in het openbaar te doen, want dan zou men hem voor racist uitmaken. ‘Ben ik dan een racist?’, vroeg ik hem. ‘Nee, natuurlijk niet’, was zijn antwoord, ‘maar als je kritiek hebt op zaken als wit privilege en institutioneel privilege en ook nog eens wit bent dan ben je een racist volgens hen.’

De vrees om voor racist te worden uitgemaakt, omdat je nu eenmaal blank bent en een andere mening hebt, is voor veel mensen op links een reden om hun mond maar te houden over het ideologische gedram van de zelfbenoemde antiracisten. Er heerst een verlammende angst om te worden verketterd en verbannen uit de linkse republiek der tweets, Facebookberichten en andere letteren.

Arzu Aslan

Op links en op rechts in de Nederlandse opiniewereld is er een naargeestige hokjesgeest ontstaan, waardoor mensen radicaliseren en steeds verder wegzinken in het moeras van hun eigen ideologische gelijk. Zo wilde eerder genoemde Arzu Aslan vandaag het uitstekende en genuanceerde artikel in de Volkskrant over de doorgeschoten antiracisten niet eens lezen, stel je voor dat je iets leest wat niet in je ideologische straatje past. Kritiek op extremisten onder de antiracisten is volgens haar ook racisme. Ze bevestigde hiermee alleen maar het punt dat auteur Alie de Vries wilde maken, namelijk dat argumenten er volgens de activisten niet toe doen en het alleen nog maar draait om het verketteren en wegzetten van andere mensen.

Natuurlijk is racisme, echt racisme, verkeerd. Het is een slechte zaak wanneer mensen niet worden aangenomen louter op grond van hun Arabisch of Antilliaans klinkende achternaam. De ranzige racistische rotzooi die dagelijks over vluchtelingen en moslims wordt gedebiteerd, al dan niet in zogenaamd ironische vorm, is ontzettend fout. Het filmpje over Sylvana Simons waarin zij zogenaamd zou worden gelyncht is absoluut racistisch. De term ‘dobberneger’ van Annabel Nanninga was dat in intentie trouwens niet echt, maar is daarna – onder andere door de PVV – wel op een racistische manier gebruikt.

Echter, door alle blanke mensen collectief als racistisch weg te zetten is de racismebeschuldiging minder waard geworden. Als ik bijvoorbeeld nu iets aankaart wat racistisch is dan verdedigen de racisten zich door te stellen dat volgens links (blijkbaar ben ik dat opeens ook dan) alles racistisch is. Kortom, echte racisten komen nu veel gemakkelijker met hun ranzigheid weg dan vroeger. De doorgeschoten antiracisten spelen de echte racisten in de kaart.

Aan de rechterkant van de media spreekt Jalta zich tegenwoordig stevig uit tegen de racistische complotideeën die bij een deel van rechts – helaas – populair geworden zijn. Het zou fijn zijn, heel fijn, als linkse opiniemakers en journalisten de strijd gaan aanbinden met de totalitaire linkse stroming die Identity Politics heet.