Twitter bewaart alles wat je niet verwijdert en zo kwamen mensen er achter dat ik precies een jaar geleden ook sprak over cultureel marxisme. Uiteraard niet zoals Sid Lukassen en Thierry Baudet dat bedoelen en ik ben uiteraard tegen hun complottheorieën, maar ik voel mij niettemin genoodzaakt om tekst en uitleg te geven.

 

 

De context van mijn tweet was een foto van linkse activisten, die een bord vasthielden waarop een nogal bizarre tekst stond: ‘I’d be safer in the hands of ISIS, than the hands of a white cop!’ Blanke agenten waren volgens deze linkse activisten dus erger dan ISIS-strijders. Ik erger mij groen en geel aan linkse Identity Politics, waar de misdaden van moslimfundamentalisten met de mantel der liefde worden bedenkt en waar blanke mannen per definitie slecht zijn. Andreas Vos sprak over postmodernisme en marxisme als de ideologische achtergronden van dit verknipte denken, en toen kwam ik met de term ‘cultureel marxisme’ aanzetten.

Hiermee bedoelde ik dus niet dat links samenzweert tegen ons om Europa met terroristen te overspoelen, Eurabië, omvolking en white genocide enzo. Ook had ik het niet over de Frankfurter Schule. Ik bedoelde met mijn term gewoon het uit Amerika overgewaaide progressieve denken dat in Grachtengordelkringen (GroenLinks, de UvA, De Correspondent, Opzij, De Groene Amsterdammer, de Volkskrant-bijlage VONK) bon ton is. Het progressieve palaveren over ‘wit privilege’, ‘institutioneel racisme’, ‘intersectionaliteit’, ‘culturele toe-eigening’ (cultural appropriation) enzovoort enzovoort.

Als ik toen had geweten dat ‘cultureel marxisme’ werd gebruikt door de Alt-Right als een complottheorie dan had ik natuurlijk voor een andere term gekozen. Een term die is besmet kun je misschien beter niet gebruiken. Want hoewel je er iets heel anders mee bedoelt wordt dat door een deel van je lezers niet begrepen en denken ze dat je door deze term te gebruiken aanhanger bent van een bepaalde ideologie. De nietzscheaanse term Übermensch is dankzij de nazi’s ook lange tijd besmet geweest.

Links heeft natuurlijk een Wende naar culturele issues gemaakt, maar de analyse van de werkelijkheid heeft nog steeds marxistische trekjes. In plaats van het kapitaal is nu racisme de grote boeman, in plaats van de arbeider moeten nu etnische minderheden en transgenders enzovoort geëmancipeerd worden en net als bij het traditionele marxisme wil het nieuwe links de wereld verbeteren door theoretische kritiek te leveren op maatschappelijke structuren. En de werkelijkheid is uiteraard ondergeschikt aan de theorie.

De term Identity Politics dekt de lading echter toch inhoudelijk beter, omdat het links van nu totaal gepreoccupeerd is met identiteit. En daar is niks marxistisch aan. Tribalisme en groepsdenken staan immers haaks op klassesolidariteit en internationale solidariteit. Bovendien, radicaal rechts doet ook aan Identity Politics. Het boek van Sid Lukassen heet niet voor niets Avondland en identiteit en de uiterst rechtse actiegroep Identitair Verzet wil ‘onze’ identiteit beschermen tegen de moslims en de vluchtelingen.

De kruistocht die Sunny Bergman, Anna Steijn, Quinsy Gario, Asha ten Broeke, Hassan Bahara, Nadia Ezzeroili, Sylvana Simons, Anja Meulenbelt, die boze mevrouw van Trouw waarvan ik de naam telkens weer vergeet, Hadjar Benmiloud, Karim Bettache, Dyab Abu Jahjah, Sinan Cankaya, Sander Philipse, Arzu Aslan en al die anderen voeren tegen ‘witte mannen’ en de Westerse beschaving kunnen we dus beter geen ‘cultureel marxisme’ noemen, vanwege de onjuiste associaties. Preferabel is het daarom te spreken over Identity Politics, Social Justice, regressief links, Intersectionalisme, gezeur over kleur oftewel Bigotry of Colour (BoC), moralistisch muggenziften of iets anders. Weet u misschien een leuke term hiervoor?

 

Afbeelding: Screenshot Youtube.