Ewout Klei over de Kulturkampf in de Verenigde Staten en Nederland.

 

Cuckservative

In rechts Amerika heeft zich een scheiding der geesten voltrokken. Tegenover traditioneel rechts is een nieuwe groep opgestaan, alternatief rechts of Alt-Right genaamd. De Alt-Right staat achter Donald Trump, keert zich fel tegen immigratie en de islam en manifesteert zich vooral op internet. Hoewel er binnen de Alt-Right verschillende smaken zijn – van de goddelijke relnicht Milo Yiannopoulos die feministen meesterlijk voor lul zet tot KKK-activisten die alleen hun puntmuts zijn vergeten – wordt de beweging gekenmerkt door cynisme over de politiek en haat tegenover het politieke en culturele establishment. Politici, vooral die van links maar ook veel van rechts, zouden allemaal zakkenvullers zijn die niet luisteren naar wat het volk wil.

Voor traditioneel rechtse politici, journalisten en opiniemakers heeft de Alt-Right nu ook een scheldwoord bedacht: cuckservative. Het is een samentrekking van de begrippen cuckold en conservative. Het laatste woord hoef ik niet uit te leggen, maar een cuckold is de echtgenoot van een overspelige vrouw. Cuckservatives zouden door hun samenwerking met links (de overspelige vrouw, die vreemd zou gaan met de islam en met zwarte mannen) de natie verraden. De cuckservative zou zich gematigd opstellen, omdat hij bang is anders voor racist, seksist of islamofoob te worden uitgemaakt. De Alt-Right is daarentegen echt onversneden rechts en durft het beestje wel bij de naam te noemen, zo is de gedachte.

 

Verketteren

In Nederland bestaat nu eenzelfde tegenstelling. Joshua Livestro en ondergetekende, Bart Jan Spruyt met zijn conservatisme van de matigheid, VVD-intellectueel Arend Jan Boekestijn, de historici Jan Dirk Snel en Dirk-Jan van Baar en wijlen J.L. Heldring, decennialang een zeer gewaardeerde columnist bij het NRC Handelsblad, zijn de Nederlandse cuckservatives. Natuurlijk hebben wij geen vrouw die vreemdgaat, maar onze weigering om mee te doen aan die krankzinnige complotverhalen en ondergangsretoriek over de islam en de EU maakt ons – in de ogen van knetterrechts – tot verraders. Terwijl de irrationele hetze tegen de EU, de spookverhalen over het ‘plan’ van de islam om ons te onderwerpen en de naïeve flirtation met Trump, Poetin en directe democratie toch kritisch bevraagd mogen worden.

Je bent niet ‘fout’ als je vragen stelt. Maar de Alt-Right in Nederland – ik noem PVV, VNL, het Forum voor Democratie, GeenStijl en journalisten als Bart Nijman en Wierd Duk – verketteren je als je niet precies zo denkt als zij. Je moet tegen de EU en de islam zijn, anders deug je niet. Ze zijn een spiegel geworden van diegenen die ze zo verachten, politiek-correct links, de agressieve antiracisten die in alle witte mannen, zelfs Wil Eikelboom, een racist zien.

De Alt-Right, ook in Nederland, heeft een punt. Regressief links, het links van de zogenoemde Social Justice Warriors die alle andersdenkenden en witte mannen racist noemen, is verschrikkelijk. Feminisme, de intersectionele variant die op de UvA wordt geleerd en door GroenLinks en bladen als Opzij wordt gepropageerd, is de incarnatie in woord van die periode in de maand wanneer vrouwen niet op hun gezelligst zijn.

Maar je kunt in je kritiek ook doorslaan. De Alt-Right zegt voor de vrijheid van meningsuiting en denken te zijn, maar velen willen gewoon nieuwe dogma’s, die bijna even dwingend zijn als de ideologische leerstellingen die ze zo terecht verfoeien. Ik noemde al de doorgeslagen angst voor de islam en de extreme Euroscepsis, maar je kunt daarnaast ook denken aan de pro-Zwarte Pietactivisten die een ziekelijke haat hebben tegen Sylvana Simons.

 

Een vleugje Milo

Misschien moeten we daarom cuckservatives worden met een vleugje Milo. Nuance werkt vaak veel beter dan achterlijke woede, bij rechts in ieder geval, maar onderschat daarnaast de kracht van humor niet. Rechts heeft humor, links niet (de SP uitgezonderd). Milo Yiannopoulos, de enige van de hele Trump-fanclub die ik dus wel cool vind, heeft met zijn grappen het intersectioneel feminisme onsterfelijk belachelijk gemaakt en ontmaskerd als een rancuneuze, totalitaire ideologie. Wat je ook van zijn nogal overdreven kritiek op de islam en immigranten vindt, onze homoseksuele kruisridder tegen het feminisme verdient een standbeeld en wat betreft zijn humor onze navolging.