Vandaag precies dertig jaar geleden werd in Amsterdam het homomonument onthuld. Dit gedenkteken is opgericht voor alle homo’s (inmiddels ook andere LHBT’s) wereldwijd die vervolgd worden of moeten strijden voor hun rechten en emancipatie. 

Toch zou het bij de onthulling ook in Nederland nog 14 jaar duren voordat paren van hetzelfde geslacht met elkaar konden trouwen. Het toont maar weer aan dat emancipatie nooit een vanzelfsprekendheid is en dat het heel broos kan zijn. Toch mag Nederland natuurlijk trots zijn op de relatieve vooruitstrevendheid wat dit betreft. We waren het eerste land waarin het huwelijk werd opengesteld voor iedereen. Ons buurland Duitsland volgde pas enkele maanden geleden.

Maar het monument herinnert ons ook en vooral aan de vervolging van homoseksuelen. In landen als Saudi-Arabië, maar ook in Rusland, is de invoering van een homohuwelijk niet eens een issue. De homoseksuelen zijn daar veel te veel bezig met hun eigen veiligheid. Het stemt je als Nederlandse homo nederig dat je in zo’n luxe positie verkeert. Natuurlijk is er ook hier homofobie en natuurlijk kan er nog ontzettend veel verbeteren als het om de positie van homo’s gaat, maar we mogen zeker trots en tevreden zijn.

Gelukkig maar Nederland haar rol als gidsland op dit gebied ook anno 2017 nog waar. Zo besloot staatssecretaris Dijkhoff vorige week dat vervolgde homo’s uit Tsjetsjenië voortaan sneller een verblijfsvergunning krijgen. Bittere noodzaak voor deze mensen die in eigen land straffeloos mishandeld worden op straat. Hulde voor de staatssecretaris!

Er is dertig jaar na de onthulling van het monument dus nog veel te doen. Maar laat het dan ook vooral een teken van hoop zijn. Want uiteindelijk zal liefde altijd overwinnen.

 

Afbeelding: Wikimedia Commons