Gisteravond was alweer de laatste uitzending van Zomergasten dit seizoen. Dat is jammer, want onder leiding van nieuwe presentator Janine Abbring was het een van de betere seizoenen van de laatste jaren. Gelukkig sloot zij deze zomer in stijl af. Niemand minder dan cabaretière Claudia de Breij was te gast. Dit bleek overigens een sterk gekoesterde jeugddroom van haar te zijn.

De Breij wordt door veel mensen behoorlijk gehaat. Dat bleek ook wel uit de stroom tweets die gedurende de uitzending over haar geplaatst werden. De reden dat zij door een groot aantal mensen niet sympathiek bevonden wordt ligt ongetwijfeld voor een deel in het feit dat zij zich inzet voor de positie van vluchtelingen. Een zogenoemde Gutmensch! Toegegeven: over het algemeen zijn BN’ertjes die dwepen met vluchtelingen en asielzoekers behoorlijk tenenkrommend. Vaak lijkt het hen enkel om de positieve aandacht te gaan. Verstand van zaken ontbreekt. Bij De Breij ligt dat, zoals ook deze uitzending bleek, volledig anders. Bovendien is zij bepaald niet politiek correct als het om dit onderwerp gaat. Ook ondergetekende verschilt wat betreft deze onderwerpen soms stevig van mening met De Breij, maar je kunt als je beter naar haar luistert amper een hekel aan haar hebben.

De Breij heeft een vrolijke kijk op het leven en de wereld. Dat blijkt ook uit het eerste fragment dat ze laat vertonen. We zien een bejaarde mevrouw die door haar buurtgenoten wordt verrast met een dansje. Het geeft haar veel positieve energie. Het is een schril contrast met haar tweede onderwerp: de Amerikaanse lobbyist Roger Stone die met dubieuze praktijken de politiek beïnvloedt. Over hem is een bekende Netflix-documentaire gemaakt. Ze raad iedereen aan om deze te bekijken. Het toont aan dat de wereld een corrupte plek is.

Uit veel blijkt dat De Breij een idealist is. Ze probeert de wereld een betere plek te maken. Dat is misschien naïef en hoogstens een druppel op een gloeiende plaat, maar ze is in elk geval niet verzuurd. Een houding waar veel mensen, die voorspelbaar zuur reageerden op de uitzending, nog wat van kunnen leren. De huidige staat van de wereld zou ons kunnen verleiden tot cynisme, maar dat moeten we proberen te overstijgen. Ook erkent De Breij dat ze in een bepaalde bubbel verkeert en dat daarom veel ellende in de wereld als een relatieve verrassing voor haar komt. Maar ook die bubbel probeert zij te doorbreken.

Wat enigszins ergerlijk was, was dat het veel over de Amerikaanse politiek ging. Op zichzelf is dat niet zo gek, maar het vervalt dan al snel in clichés. ”Republikeinen = slecht. Democraten = goed”. Daar valt vanuit een zeker politiek denkbeeld heus wat voor te zeggen, maar deze tegenstelling zien we vaak genoeg op de publieke omroep. De adoratie voor Barack Obama kwam een beetje speels over, maar haar kritiek op president Trump en zijn partijgenoten sneed wel hout. De Breij zet zich af tegen politici die inspelen op angst, en dat geluid kan niet vaak genoeg gehoord worden.

Inhoudelijk zei De Breij dus behoorlijk wat zinnige dingen, maar de cynische kijker zou de indruk kunnen krijgen dat zij zichzelf erg probeert neer te zetten als een ”mooi mens”. Het werd een mooie uitzending voor kijkers die van idealisme houden en een hekel hebben aan populisten, maar men moest daarvoor vaak wel een hoop cliché’s aanhoren. Het was een onderhoudende uitzending, maar in tegenstelling tot gasten als Eberhard van der Laan en Frans de Waal eerder dit seizoen, miste De Breij relevantie. Het was vooral een gezellig gesprek met je tante na drie witte wijntjes.