De door wielerjournalist Thijs Zonneveld geschreven biografie over de gevallen held Thomas Dekker, kwam al in het najaar van 2016 uit. Het boek zorgde voor de nodige ophef binnen de wielerwereld. Er werden veel namen van dopingzondaars in genoemd. Maar niet alleen dat: Dekker klapte ook uit de school over het hoerenbezoek en het gezamenlijke kijken van porno door wielrenners aan de vooravond van belangrijke koersen. Al met al dus een sappig boek.

Veel mensen namen het Dekker dan ook kwalijk dat hij al deze zaken door Thijs Zonneveld had laten optekenen. Zelf doping bekennen is natuurlijk een goede zaak en het noemen van andere namen is ook niet per definitie verkeerd. De sport moet immers gezuiverd. Maar door het grote aantal details in relationele en seksuele zin, dreigde het boek vooral een veredelde Story of Privé te worden. Met name mensen als Michael Boogerd en Steven de Jongh staan behoorlijk voor gek.

Met dit in mijn achterhoofd las ik onlangs eindelijk het boek. Mijn gevecht heet het. Ik zal de Godwin achterwege laten. Aanvankelijk werden mijn vooroordelen en verwachtingen van het boek louter bevestigd. Dekker vertelt veel onnodige details die meerdere mensen in ernstige verlegenheid bij hun partner en directe omgeving kunnen brengen. Moet dat nou?

Maar uiteindelijk bleek het boek een prachtig en voor wielervolgers een nuttig document. Het geeft een tijdsbeeld van een compleet uit de hand gelopen wereld en sportbeleving. Ook voor mensen die minder affiniteit met wielrennen hebben kan het een interessant boek zijn. Het geeft met name een beeld van hoe een doodnormale jongen met een doodnormale opvoeding volledig kan ontsporen. Een schelmenroman zou ik het niet noemen, maar meeslepend is het wel.

Had Dekker zich wat meer moeten inhouden als het om privé-zaken gaat? Ja. Maar tegelijkertijd vervullen deze op zichzelf onnodige en wellicht kwetsende details een functie. Het laat zien hoe totaal verziekt en wereldvreemd de mentaliteit in het peloton was. En dan met name in de toenmalige Rabobankploeg. Het lijkt erop dat die mentaliteit onderhand stevig is veranderd, maar helaas zullen we dat nooit helemaal zeker weten.

Het boek van Dekker en Zonneveld zal ongetwijfeld voor een groot gedeelte uit financiële belangen geschreven zijn. Dekker heeft per slot van rekening geen vaste bron van inkomsten meer sinds hij enkele jaren geleden definitief zijn fiets aan de wilgen hing. Maar het boek oogt betrouwbaar. Dekker is jaren door het leven gegaan als leugenaar, maar het lijkt erop dat hij in dit boek de definitieve waarheid op tafel heeft gelegd. En blijkbaar hoorden daar ook de vieze details bij. Een afrekening: ja. Maar ook dat is deels terecht.

 

Afbeelding: Wikimedia Commons