Ach, wat ziet onze hoofdstad er toch weer belachelijk pittoresk uit in de nieuwe bioscoopfilm Rokjesdag, waarin het allemaal draait om zonneschijn, blote benen en -jazeker- de zoektocht naar ware liefde. Welkom in de wondere wereld van de Johan Nijenhuis-romkom!

3365_ROKJES DAG_70-x100_op 50% .inddJe moet ervan houden, de films die regisseur/producent Johan Nijenhuis uit zijn hoge hoed tovert. En heel veel mensen doen dat, getuige het succes van krakers als Costa!, Volle Maan, Verliefd op Ibiza en Toscaanse Bruiloft. Zelf geeft Nijenhuis ook grif toe dat hij films wil maken voor een zo breed mogelijk publiek; dat dat publiek voornamelijk uit jongeren en vrouwen bestaat, dat zal hem verder worst wezen. We hebben het dan namelijk wel mooi over twee niet onbelangrijke doelgroepen die er al meerdere malen voor hebben gezorgd dat zijn producties de status van Gouden Film (100.000 bezoekers) of zelfs Platina Film (400.000 bezoekers) hebben behaald. En tja, wat die zure critici dan nog te melden hebben over die lichtvoetige romkoms die scoren als een tierelier, daar zal Nijenhuis waarschijnlijk ook niet echt wakker van liggen. Als hij dat wél zou doen zou hij namelijk nauwelijks meer aan slapen toekomen, want recensenten zijn over het algemeen nou niet bepaald te spreken over zijn films, die vaak als plat worden omschreven –met flinterdunne verhaallijntjes en ééndimensionale karakters die meestal gespeeld worden door soapacteurs. Met Rokjesdag, zijn nieuwste wapenfeit, is dat niet anders; alleen al bij de voorpremières, tijdens de zogenaamde Ladies Night bij bioscoopketen Pathé, trok de film al ruim 40.000 (vrouwelijke) bezoekers. Die Gouden status zal dus wel niet lang op zich laten wachten. Echter, terwijl het grote publiek alweer massaal plat gaat voor Rokjesdag wordt de film (haast vanzelfsprekend) door de pers alweer even massaal neergesabeld. Het is haast een traditie.

Mooie mensen in een mooie stad

d756237d0f6d4f989eb0bab121b4fd96-1457433956Maar vooruit, laat ik eens positief beginnen. Beste meneer Nijenhuis, wat fijn dat er -na verre oorden als Ibiza en Italië- nu eens gekozen is voor een locatie in eigen land en dat ‘mijn’ stad Amsterdam in Rokjesdag zo geweldig mooi en lekker hip uit de verf komt! De binnenstad, de grachten, het IJ, het Vondelpark; allemaal baden ze in het zonlicht en worden ze bevolkt door knappe mensen (lees: lekkere wijven) die op de eerste warme dag van het jaar massaal besluiten om in een kort rokje de straat op te gaan. Mét gladde blote benen uiteraard. Een fenomeen dat ook wel bekend staat als rokjesdag en dat in ons land ingeburgerd raakte dankzij Martin Bril, die de term in 1996 gebruikte in een krantencolumn. Om meteen maar even een misverstand uit de weg te helpen: nee, Bril heeft deze term dus níet zelf bedacht, maar zonder hem zouden velen waarschijnlijk nog nooit van rokjesdag hebben gehoord. In de gelijknamige film is het een mooi excuus om actrices als Lieke van Lexmond, Birgit Schuurman, Toprak Yalciner en Barbara Sloesen in weinig verhullende outfits te hijsen. Met name Lieke van Lexmond, die op de filmposter de belangrijkste plek inneemt -met een al even aanwezige en zeer in het oog springende (gefotoshopte) boezem-, mag de show stelen in strakke jurkjes en rokjes. Zij speelt de workaholic Marijke, één van de zestien (!) karakters die ten tonele worden gevoerd in Rokjesdag. En dat, beste Johan, is toch wel een beetje teveel van het goede hoor. We zijn het wel gewend dat in dit soort romantische ensemblefilms meerdere verhaallijntjes en verschillende (al dan niet toekomstige) stelletjes aan bod komen, maar zéstien ‘hoofdpersonages’ ? Kom op zeg. Zo komt geen enkel liefdesplotje echt goed uit de verf.

Checklist

Wat de regisseur wél goed gedaan heeft is de multiculturele checklist afvinken. Er was de laatste tijd nogal veel te doen om het niet-representatieve beeld dat Nederlandse films zouden laten zien van onze samenleving: teveel blanken, te weinig acteurs met een kleurtje. Nou, dáár zal niemand Nijenhuis op kunnen pakken want ze zitten er allemaal in hoor: een Turkse dame, een Surinaamse man en een Marokkaanse knul. Wel weer jammer dat de Marokkaan (hoe stereotiep) een pizzakoerier speelt en dat de aardige zwarte man weinig meer te doen heeft dan een potje basketballen met zijn matties, maar hee, een kniesoor die daarop let. Sowieso is Nijenhuis niet vies van clichés en vooroordelen; neem bijvoorbeeld de dikke medemens, in deze film vertegenwoordigd door acteur Martijn Fischer (beter bekend als André Hazes –en binnenkort Jezus in The Passion) en actrice Esmeé van Kempen. In tegenstelling tot pretty boy Manuel Broekman, die vrouwen aantrekt als een magneet, is de zwaarlijvige Fischer natuurlijk een klunzige loser op liefdesgebied die zich laat begeleiden door een schreeuwerige flirtcoach in een poging om te kunnen scoren bij de dames. En Esméé? Zij heeft maar een klein rolletje in de film, maar wanneer ze samen met haar (slanke) vriendinnen door het park fietst, op die eerste mooie warme dag, dan is zij als enige veroordeeld tot het dragen van een legging onder haar rok. Geen blote benen voor het dikke meisje hoor, dat zou esthetisch niet verantwoord zijn! Dus ja, minderheden genoeg in Rokjesdag, maar op de manier waarop ze worden neergezet valt nog wel wat aan te merken.

The datinggame

Tijd om de benen te harsen!

Tijd om de benen te harsen!

Enfin, al deze uiteenlopende types, die zo naarstig op zoek zijn naar de liefde (want ja, gewoon hopen op een spontane ontmoeting met de ware, dat kan in dit tijdperk écht niet meer), treffen elkaar op een kookworkshop alwaar ze tevens gaan speeddaten. Zo zien we hoe een jongen die allergisch is voor honden valt voor een meisje dat verknocht is aan haar trouwe viervoeter, hoe een overspelige vent gedwongen wordt om te kiezen tussen zijn vrouw en zijn minnares, hoe een dame die zich net heeft verloofd wordt verleid tot een spannend avontuurtje, hoe een student die graag op safe speelt in de ban raakt van een meisje dat totáál niet zijn type is en hoe twee compleet verschillende vriendinnen bijna slaags raken om maar in de gunst te komen bij een nerd die constant met zijn tablet bezig is. Het is deze laatste driehoeksverhouding die min of meer centraal staat in de film, maar helaas komt het weinig geloofwaardig over allemaal; kwam Nijenhuis in eerdere successen nog op de proppen met charismatische leading men als Daan Schuurmans of Jan Kooijman, waarvan menig vrouwelijke bioscoopganger zich nog wel voor kon stellen dat vrouwen daar moeite voor wilden doen, daar moeten Lieke van Lexmond en Birgit Schuurman met elkaar op de vuist omdat ze beiden geïnteresseerd zijn in acteur David Lucieer. Wie? Nou, een heel sympathieke jongeman hoor, maar onbegrijpelijk dat zijn karakter in Rokjesdag zo’n aantrekkingskracht heeft op de beide dames, die elkaar de meest grove verwijten maken (“Jij bent een wandelende soa’’) en zelfs -letterlijk- een sprintje trekken om hun droomman voor zich te winnen.

Eind goed al goed

Dat het met bijna alle personages goed afloopt, dat zal niemand verrassen. Dat is ook wat het publiek verwacht van een romantische komedie. En Johan Nijenhuis zorgt er zeker voor dat de liefhebbers van zijn werk weer aan hun trekken komen met dit commerciële, bij vlagen heus heel aardige vehikel over singles niet langer alleen willen zijn. Het lijdt geen twijfel dat Eveline Hagenbeek, die het scenario schreef, de beste bedoelingen had. En laten we wel wezen: wie een kaartje koopt voor Rokjesdag weet -hopelijk- donders goed waar hij of zij aan begint. Verwacht geen diepgang, geen briljante dialogen of verrassende plotwendingen; wie zin heeft in een zonnig begin van de lente, oftewel de start van het flirtseizoen, kan rustig achterover zakken bij deze pretentieloze, clichématige, tikje seksistische VVV-commercial voor Amsterdam waarin dé hoofdrol is weggelegd voor blote benen –en rokjes. Héél veel rokjes. Misschien dat Johan Nijenhuis, behalve bij vrouwen en jongeren, met Rokjesdag nu ook eindelijk eens gaat scoren bij de mannen.