In Alt-Rechtse kringen en dus ook bij het Forum voor Democratie spreekt men graag over ‘cultuurmarxisme’. De Frankfurter Schule, een filosofische ‘school’ van linkse denkers, zou de oorzaak zijn van veel ellende in het Westen. Thierry Baudet en de zijnen, die een Konservative Revolution voorstaan, komen met de Renaissancevloot het Avondland redden.

De Frankfurter Schule speelde trouwens een niet onbelangrijke rol in de culturele revolutie van de jaren zestig, omdat het werk van Herbert Marcuse onder links-revolutionaire studenten haast de status had van de Koran. Vooral Marcuses kritiek op de arbeidersklasse, die door te consumeren zou hebben gecapituleerd voor het kapitalisme, ging er bij het ‘langharig werkschuw tuig’ (dixit: De Telegraaf) in als koek. Marcuse was bovendien tegen de vrijheid van meningsuiting, want als foute (lees: rechtse) meningen evenveel waard zijn als goede (lees: linkse), dan kan de kapitalistische democratie de wereld blijven onderdrukken en blijft het systeem bestaan. Daarom zijn veel radicale activisten, nog steeds, tegen de vrijheid van meningsuiting.

De linkse filosofische school van Theodor Adorno, Max Horkheimer en Marcuse verantwoordelijk maken voor het ontstaan van de EU is echter belachelijk. De EU komt immers voort uit de EEG, die weer voortkomt uit de in 1952 opgerichte EGKS. De West-Europese naties kwamen tot meer economische samenwerking om een nieuwe Europese oorlog te voorkomen. Voormalige vijanden Frankrijk en Duitsland moesten samenwerken. De Frans-Duitse as vormt, helemaal nu na de Brexit, de kern van de EU. Bovendien, en dat laat historicus Han van der Horst goed zien in zijn analyse, speelden de christendemocraten een cruciale rol in het ontstaan en het versterken van de Europese samenwerking.

Thierry Baudet, die steeds meer in complottheorieën lijkt te geloven, gooit alles op één hoop. Hij wil met een soort van al-verklaring komen, om de wereld te onttoveren en het ressentiment van hemzelf en zijn achterban van een legitimatie te voorzien. Politieke ideologieën die één vijand aanwijzen – de kapitalist, de witte man, het wereld…..dom, de islam of de Frankfurter Schule – doen de complexe werkelijkheid uiteraard geen recht. Ze proberen met theoretisch gezwets hun verschillende politieke vijanden – in het geval van Baudet de EU en linkse activisten – met elkaar in verband brengen. Immers, het bestrijden van één vijand, ook al is die vaag gedefinieerd, is veel makkelijker als je mensen voor je zaak wilt mobiliseren. Complottheorieën versimpelen de werkelijkheid, ze zorgen voor een aanwijsbare vijand, ook al is die niet echt. Thierry Baudet is een soort van rechtse variant op de linkse theoretici die hij meent te bestrijden. Ook Baudets ideeën over een  ‘de politieke avant-garde’ die voor veranderingen moet zorgen lijken regelrecht uit de koker van Lenin te komen, die sprak over een revolutionaire voorhoede.

Thierry Baudet heeft, net als Pim Fortuyn toentertijd, veel charisma. Hij zegt de dingen provocerend, roept veel emotie op – positief en negatief – en weet de aandacht van de media goed vast te houden. Of Thierry Baudet een groot probleem wordt voor Geert Wilders en het FvD de PVV gaat overvleugelen is voor mij ook geen vraag. Dat gaat gewoon gebeuren. Bij Wilders is de inspiratie echt op. Baudet oogt fris en fruitig. Omdat de aantrekkingskracht van Baudet op zijn kiezers ten diepste emotioneel is wordt inhoudelijke kritiek op hem ook meteen in verband gebracht met ‘demonisering’. Dat maakt het ook allemaal weer lekker makkelijk voor je eigen overtuiging, want als de andere partij slechts ‘demoniseert’ hoef je niet over de kritiek na te denken. Het gebrek aan reflectievermogen leidt er ook toe dat Thierry Baudet en zijn aanhangers radicaliseren. Kritiek is niet zomaar kritiek, maar maakt onderdeel uit van het complot om hem en zijn partij monddood te maken. Deze houding zorgt er weer voor dat een inhoudelijk debat haast onmogelijk wordt. Op stevige inhoudelijke kritiek ligt een taboe. 

Thierry Baudet, maar ook AD-journalist Wierd Duk, PowNed, GeenStijl en De Dagelijkse Standaard bezorgen de ‘rechtse zaak’ veel kopzorgen. Het is nu heel makkelijk voor linkse opiniemakers, journalisten en politici om iedereen op rechts af te doen als racistische gekken, als ‘domrechts’. Er ligt een schone taak voor VVD en CDA, maar ook voor verstandige rechtse opiniemakers en journalisten, om een slimmer geluid te laten horen. Om echt genuanceerd over politiek na te denken en te schrijven. Complottheorieën en ressentiment zijn de dood voor een rationele discussie.