Transgenders vinden steeds meer erkenning als aparte groep naast mannen en vrouwen en verkrijgen de bijbehorende rechten. Het gaat me er in deze bijdrage niet om of deze erkenning terecht is of niet, maar vooral om de rol die met name lagere overheden (en met belastinggeld gesubsidieerde organisaties) hierin denken te moeten spelen.

 

Pamperen en beschermen

De emancipatie van transgenders past perfect in de linkse agenda van pamperen en beschermen. Voor links is de overheid het middel om de eigen idealen te realiseren, zodat die haar macht en middelen daarvoor inzet. Liberalen en conservatieven zou dat tegen de borst moeten stuiten. Wet- en regelgeving dienen niet te worden gebruikt om maatschappelijke ontwikkelingen af te dwingen, maar vormen het sluitstuk ervan. Waar links de straat op gaat om gepercipieerde misstanden aan de kaak te stellen, willen zij juist ruimte om hun eigen idealen te realiseren, houden de overheid liever op afstand en willen niet dat deze hen voorschrijft wat ze moeten denken.

De linkse gemeentebesturen in met name de grote steden zien de bescherming van door hen als kwetsbaar aangeduide groepen als hun belangrijkste taak. De linkse agenda vertaalt zich in symboolpolitiek als het aanleggen van een regenboogzebra in het centrum van Utrecht, maar het niet kunnen bieden van bescherming aan een homostel dat door een aantal buurtbewoners van Marokkaanse afkomst wordt weggepest. Met name gaat het echter om de inzet van publiek geld. Zo financierde Amsterdam de bouw van moskeeën en moskee-onderwijs, ondanks de publiekelijk beleden scheiding tussen kerk en staat. En liet deze gemeente jarenlang toe dat er een netwerk van cliëntelisme ontstond om vermeende radicalisering tegen te gaan. Mensen met een bijstandsuitkering vallen ook onder de beschermingsparaplu van de gemeente, evenals vluchtelingen en met name zij die illegaal in Nederland verblijven. Een artikel in de gemeentewet, dat een vaag omschreven algemene zorgplicht aan gemeenten oplegt, wordt dusdanig ruim geïnterpreteerd dat iedereen met enigerlei vorm van probleem of problematiek eronder valt.

 

Gesubsidieerde instellingen

Nu hebben de gemeenten en gesubsidieerde instellingen de transgenders ontdekt. Als we de cijfers van Movisie mogen geloven gaat het hier om een gering aantal, namelijk in Nederland ten hoogste zo’n 70.000 personen. Het probleem dat veel mensen hiermee hebben is dat voor deze kleine groep alles uit de kast wordt gehaald en van bovenaf wordt opgelegd hoe we over hen moeten denken en mee om moeten gaan. En dat begint al op de basisschool.

De toepassing van overheidsmacht is echter nogal selectief en de rechten van vele anderen worden verwaarloosd. Maar al te vaak handelen met name lagere overheden niet in het algemeen belang. Kraken is nog steeds gemeengoed in veel grote gemeenten en eigenaren worden gedwongen tot lange juridische procedures om over hun eigendom te kunnen beschikken. Zie de perikelen rond de ADM-werf in Amsterdam. In veel grote steden leeft het gedachtegoed van de krakers ook in het gemeentehuis. Een gedachtegoed dat zich vertaalt in een hele benepen visie op de woningmarkt, zoals het maar blijven bouwen van zwaar gesubsidieerde sociale huurwoningen terwijl die massaal worden bevolkt door lieden die niet tot de doelgroep behoren. In Amsterdam is meer dan de helft van de woningen een sociale huurwoning, die tegen veel hogere prijzen illegaal worden onderverhuurd. Gemeenten frustreren het uitzetten van illegale vreemdelingen, die wel een beroep doen op allerlei voorzieningen. Gemeenten weigeren mensen aan te pakken met een bijstandsuitkering die niet van plan zijn te gaan werken. Al jarenlang blijkt steeds weer dat in de grote steden van ons land geen sanctie staat op werkweigering. Ook zitten er met name in de grotere steden tal van lieden in de bijstand die daarin niet thuishoren, bijvoorbeeld omdat ze (zwart) betaald werk hebben. En dan is er de hele subsidie-infrastructuur rond het bevorderen van duurzaamheid, saamhorigheid, leefbaarheid, participatie, emancipatie, (internationale) solidariteit enzovoort. Dit laatste is weliswaar niet verboden, maar cliëntelisme ligt op de loer en de effectiviteit is kwestieus (hoewel deze meestal niet mag worden onderzocht).

 

Zwakke handhaving

De zwakke handhaving blijkt uit het feit dat de politie de helft van de aangiftes naast zich neer legt. Daarmee worden niet alleen de rechten geschonden van hen die deze aangiftes hebben gedaan, ook is volstrekt onduidelijk hoe deze afweging tot stand komt en wie hiertoe de beslissing neemt. In Duitsland mag dit bijvoorbeeld niet en zijn desondanks de oplossingspercentages veel hoger. Het leidt ook tot koddige vertoningen waarin een vrouw zelf haar aanrander opspoort, waarna de politie weigert deze op te pakken. Dit komt doordat de politie is lamgelegd, want bedolven onder administratieve en procedurele verplichtingen. Elk effectief optreden van de ruim 60.000 agenten verstikt in bureaucratie en het doorbrengen van meer tijd achter het bureau dan op straat. Een bureaucratie die het gevolg is van structureel wantrouwen tegenover de politie, die in de perceptie onvoldoende bescherming biedt aan kwetsbare groepen en die niet daadwerkelijk lokaal gecontroleerd kan worden. Het gevolg hiervan is dat agenten, als ze al buiten zijn, de confrontatie met het publiek mijden en handhaving in de grote steden zich beperkt tot het uitschrijven van parkeerbonnen.

Als emancipatie en de bescherming van kwetsbare groepen zo belangrijk zijn, dan rijst automatisch de vraag of onze steden dan het toonbeeld van wellevendheid zijn en de emancipatie van transgenders het sluitstuk vormt van een al eeuwen geleden ingezette transformatie naar verdraagzaamheid en wederzijds respect? Als ervaringsdeskundige, die al 30 jaar in of nabij verschillende grote steden woont, kan ik u verzekeren van niet. Het begint al met het uitstappen van de voordeur, want je eerste stap op de stoep kan ook (tijdelijk) de laatste zijn als je gegrepen wordt door een voorbijrazende scooter of appende fietser.

 

Kleine moeite

Ilse Smid noemde het hier op Jalta vorige week een kleine moeite om transgenders niet aan te spreken met dames en heren. Het is ook een kleine moeite om met anderen rekening te houden door bijvoorbeeld de verkeersregels te respecteren. Met name fietsers zijn in de steden een ware plaag. Maar ook is het een kleine moeite om rotzooi in de prullenbak te gooien, je hond niet overal los te laten lopen en diens uitwerpselen op te rapen, anderen niet lastig te vallen met jouw herrie enzovoort. Voorrang verlenen in het verkeer is geen persoonlijke vernedering. Een mooie zomeravond in het Utrechtse Wilhelminapark levert vier mannen van de reiniging (inderdaad, het zijn altijd mannen) een hele ochtend werk op om de ligweide schoon te maken. Uiteraard is dit allemaal kleinburgerlijk gezeur, maar iedereen ergert zich eraan als een ander het hem/haar/het aandoet.

In een democratische samenleving hoeft het voorgaande geen probleem te zijn, want wie slecht presteert wordt weggestemd. Daarbij passen twee kanttekeningen. In de eerste plaats moet ook de overheid zich houden aan wet- en regelgeving, omdat anders de rechtsstaat wordt ondermijnd als ook het vertrouwen van de burger. In de tweede plaats is in de grote steden het partijkartel zichtbaar dat Baudet ook in de rest van het land meent te ontwaren. Om niet voor eeuwig tot de oppositie te worden veroordeeld, is de VVD er een soort van D66 geworden. In het verleden hebben de leefbaarheidspartijen hier en daar deze uniformiteit weten te doorbreken, maar alleen in Rotterdam heeft een andere partij dan de gebruikelijke echt voet aan de grond gekregen. Hopelijk valt er wat te kiezen volgend jaar.

De overheid kan niet alles en je mag ook niet alles van de overheid verwachten. Juist de partijen die zo de nadruk leggen op gelijkheid en een dagtaak hebben aan de emancipatie van vermeend achtergestelde groepen zouden eens mogen nadenken over het garanderen van bepaalde basale vrijheden aan de groepen voor wie zij nu geen oog hebben door gewoon hun werk te doen. Discriminatie van transgenders dient te worden bestreden, maar het gaat te ver om overal separate toiletten aan te leggen als de getalsverhoudingen ruim 8,5 miljoen vrouwen, bijna 8,5 miljoen mannen en 70.000 transgenders zijn. Dan gaat het behartigen van het particuliere belang ten koste van het algemeen belang.

 

Afbeelding: Wikipedia / Wikimedia Commons