“Hands off our girls” is de even braakopwekkende als krachteloze slogan waarmee de types in het Glazen Narcistenpaleis ten strijde denken te kunnen trekken tegen de massaverkrachtingen van vrouwen in oorlogsgebieden.  De kreet, in het Engels want dat geeft zo’n stoere Hollywood-helden kordaatheid aan de drie hongerende beroepsouwehoeren, is een echo van de oproep “Bring back our girls.” Toen de islamitische terreurgroep Boko Haram een meisjesschool in Nigeria bestormde en circa tweehonderd leerlingen tot seksslaaf maakte ging deze kreet de wereld over. Ligt lekker in het gehoor en de frase ‘our girls’ is al geladen, zoals dat in marketingtermen heet, met de juiste boodschap dus hop, beetje omkatten en hij kan gezellig gerecycled worden voor de oprisping van kerstgulheid van het 3FM-publiek.

Dat het woord ‘girls’ in deze context misplaatst is, soit. Klinkt hulpelozer en zieliger dan ‘women’, nietwaar? ‘Bring back our girls’ ging daadwerkelijk om meisjes, de realiteit van verkrachtingen als oorlogshandeling is dat geen enkele vrouw dat lot bespaard blijft. “Hands off our women” heeft misschien ook een te patriarchale ondertoon, het doet denken aan culturen waarin vrouwen meer eigendom dan individu zijn. Maar soit. Kwalijker is dat geen geldbedrag groot genoeg is om dit geweld te stoppen, dus de PR-stunt van 3FM is op zijn best potsierlijk maar eigenlijk gewoon misleidend. Het enige dat hulpverleners kunnen doen is de overlevenden opvangen en ze begeleiden naar een relatief goede gezondheid en een geïsoleerd bestaan, want na verkrachting volgt veelal uitstoting uit de eigen gemeenschap.

Hoe de schuldgevoelmiljoenen, opgebracht door halfies en aandachtshoeren in het verre Nederland, ook maar één verkrachting gaan voorkómen, is volstrekt onduidelijk. Yezidische meisjes die op Syrische slavenmarkten worden verhandeld zouden kunnen worden vrijgekocht, maarja, dan speel je de pooiers van de profeet (een zo letterlijk gebruik van deze term had de bedenker ervan, Theo van Gogh, nooit kunnen bevroeden) maar in de kaart.

Allemaal onfortuinlijke gevolgen van ijdelheid gekoppeld aan vals sentiment met een snufje eindejaarssaamhorigheid. Wat echt kwalijk is, is dat dat hele abjecte Serious MoraalMasturbatie-circus natuurlijk weer om de hete brei heen draait waar het massaverkrachtingen betreft: de term ‘islam’ mijden ze als een christenmeisje een ISIS-militie. Natuurlijk is deze oorlogsmisdaad niet exclusief islamitisch, moslimvrouwen werden er tijdens de oorlog in voormalig Joegoslavië zelf op grote schaal slachtoffer van. Maar in de islam is dit gedrag keurig theologisch onderbouwd en goedgekeurd.  U zult er van de olijke DJ’s en de c-lijst sterren die hun imago komen oppoetsen in het DwazenHuis niets over horen, aan hun Supermancape geen ongemakkelijke waarheden. Wie in een glazen huis woont, moet geen stenen naar anderen gooien, luidt het gezegde. Dat doen zij dan ook niet, heel verstandig want in stenigen is een beetje booslim uitstekend getraind. En toch bieden de glazen muren een zeer, zeer vertroebelde blik op de realiteit. Een lappie glassex zal dit niet oplossen, ferm “Hands off our girls” piepen tegen niemand in het bijzonder is van een onuitwisbare lafheid.