GroenLinks-lid komt uit de kast als rationalist. Over intersectioneel feminisme, Social Justice Warriors, interessante Youtube-kanalen en waarom Identity Politics juist types als Donald Trump in de kaart speelt. 

Lesbian_symbol_pride_2007

Punkfolkconcerten en bekrompen meningen

Ik ben betalend lid van GroenLinks. Ik begeef me voortdurend binnen duurzame en alternatieve projectjes: punkfolkconcerten in de resterende kraakpanden; een food saving project waar psychologiestudentes uit Hannover komen eten, en leerlingen van de kunstacademie. De sfeer daar bevalt me, veel mensen vind ik aardig. Misschien komt daar wel juist mijn gedrevenheid vandaan. Het stoort me dat er op sommige punten zulke bekrompen meningen heersen. Ik zou links willen redden van dit dogmatisme, en ook van de ondergang – want dat is wat er aan staat te komen voor links als er niet snel iets gebeurt.

Het begon toen ik een paar jaar geleden ontdekte dat je in fora niet met intersectionele feministen (ik beschouwde mezelf toen nog als ‘kritische feminist’) in discussie kon gaan zonder uitgescholden te worden. Dat dat niet eens een kwestie was van slechte manieren, maar de essentie van hun ideologie uitmaakte, ontdekte ik pas later. Net als dat de agressieve anti-Zwarte Piet-acties niet iets volkomen anders waren, maar uit dezelfde ideologie en dezelfde groep mensen voortkwamen.

Dat er kritische sites en (met name) YouTube-kanalen over feminisme bestonden ontdekte ik bij toeval en door vervolgens door te graven. Voor wie ze niet kent blijven ze absoluut verborgen, de zoeker zal misschien niet eens weten waar hij naar zal moeten googelen. Dit is een schandalig journalistiek en democratisch tekort. De kanalen van Karen Straughan en Janice Fiamengo (the Fiamengo Files) vond ik bij uitstek nuttig en informatief.

 

Nieuwe platformen en nieuwe denkers

Veel andere plekken bleken anti-SJW in het algemeen, en helaas ook steeds meer anti-links en zelfs Alt-Right. Als reactie daarop kwamen gelukkig (voor mij) vanaf 2016 Facebookpagina’s als Alternative Left opzetten. En na de overwinning van Trump bleken ineens overal kritische linkse en ‘liberal’ stemmen op te komen, die zich afvroegen of links er misschien niet een aandeel in had dat The Donald aan de macht was gekomen.

Tijdelijk waren die stemmen zelfs op veel plaatsen te horen, werden hun artikelen en filmpjes op Facebook gedeeld door onverdacht linkse mensen. Veel linkse mensen zijn er helaas inmiddels weer helemaal van overtuigd dat het allemaal de schuld is van ‘boze witte mannen’. Daarmee ze bedoelen dat deze andersdenkenden eng zijn en dat er niet naar hun – soms ook terechte grieven – moet worden geluisterd.

Toch heb ik de laatste maanden het gevoel dat er steeds meer gebeurt dat zich onttrekt aan enerzijds SJW’s, anderzijds hun Alt-rechtse tegenstanders. Een goed voorbeeld is het Australische platform Quillette, dat zich, behalve om politiek, zorgen maakt om het wetenschappelijke gehalte van sociale wetenschappen. Hier laten ze vier wetenschappers aan het woord naar aanleiding van het ontslag van James Damore, de Google-medewerker die een afwijkende mening durfde te hebben over het in dienst nemen van meer vrouwen. Hier lijken ze zelfs een verband te zien tussen SJW’s en het verdwijnen van meer anti-neoliberale bewegingen als Occupy. Ik ben natuurlijk tegen samenzweringstheorieën, maar ik denk dat ze hier wel een point hebben. (Zoals ook de banden tussen Gloria Steinem en de CIA niet eens een samenzweringstheorie zijn, maar een overal op te zoeken feit, waar intersectionele feministen opmerkelijk laks tegenover staan.)

Areomagazine lijkt wat dichter bij SJW’s te staan, maar plaatst oa persoonlijke verhalen van linkse mensen die hun omgeving als steeds benauwender ervaren – een beetje zoals ik dus. Dit artikel was mij uit het hart gegrepen.

Daarnaast zijn er individuele publicisten die belangrijk werk doen. De jonge studente Toni Airaksinen schrijft vooral meedogenloos, maar helder over de verstikkende sfeer op universiteiten en campussen.

En dan is er natuurlijk de rijzende ster van Mark Lilla. Hier kunt u het artikel lezen waarmee hij bekend werd na de presidentsverkiezingen. Hij kan een breekijzer vormen om een scheur in het huidige dogmatisme te maken. Wat mij wat stoort aan hem is dat hij vooral zegt: met identiteitspolitiek win je de verkiezingen niet, in plaats van ronduit: het is inhoudelijk slecht en de methoden zijn verwerpelijk.

 

Rape culture, wage gap en noem maar op

Christina Hoff Sommers on Louder with Crowder.jpg

Wat mij betreft staat in dit verband kritiek op het feminisme van nu nog steeds centraal. Intersectioneel feminisme staat tegenwoordig bijna synoniem voor Identity Politics, de obsessie met gender en met kleur. Intersectioneel feminisme heeft veel invloed op de politiek, de media en de wetenschap, terwijl het een autoritaire ideologie is die wat logica betreft rammelt. Natuurlijk zijn er ook feministen die wel goed zijn, ik noem in dit verband Christina Hoff Sommers en Camille Paglia, en daarnaast, van de oudere generatie, Betty Friedan en Selma Leydesdorff.

Waar je van niet-blanken of homo’s of transgenders tenminste nog kunt stellen dat ze het moeilijker hebben dan anderen, is dat voor vrouwen, althans in de westerse wereld, onzin. Er zijn dan ook voortdurend nieuwe en heftigere theorieën over rape culture, wage gap en noem maar op nodig om hun beweging nog enigszins te legitimeren. Ik raad mensen vaak aan, ja, zou ze bijna verplicht willen stellen alle filmpjes van Christina Hoff Sommers te bekijken voor ze zich weer in het debat mengen.

The Red Pill.jpg

Ook zou ik het een goed idee vinden als de film The Red Pill, die in de Angelsaksische wereld al behoorlijk furore heeft gemaakt, op grote schaal in Nederland werd vertoond.

En de artikelen van Cathy Young, die altijd een redelijke toon blijft aanslaan, zijn ook goud waard, zoals dit en dit verhaal.

 

En nu?

Wat kunnen we hier in Nederland mee? Dit gaat allemaal grotendeels over Amerikaanse feiten. Maar we moeten niet vergeten: dit is waar Sunny Bergman de mosterd haalt. En Gloria Wekker, en Anne Fleur Dekker, en noem maar op. Hun theoretische constructies komen uit de VS, waar ze voor alle partijen rampzalig blijken uit te pakken, behalve voor Trump. Duidelijk maken wat er in Amerika echt aan de hand is, zou daarom alleen al impact hebben op de Nederlandse situatie.

Dit verhaal is het gevolg van jaren steeds nieuwe dingen ontdekken en erop broeden hoe ik ze naar buiten kan brengen, met name in Nederland meer bekendheid kan geven. Het is een soort uit de kast komen. Ondertussen bezoek ik nog steeds die overgebleven kraakpanden en dat food saving project. Dat betaalde lidmaatschap is zelfs betrekkelijk recent opnieuw aangegaan.

 

Uitgelichte Afbeelding: Drunken Peasants Wiki. Andere afbeeldingen: Wikimedia / Wikipedia Commons

 

De logica van Social Justice Warriors