Een harde stomp in mijn buik deed me naar adem happen. “jaaaaa je bent gewoon een MAN, ik kan het nu zien in je gezicht”, zei de stomdronken scandinavische toerist op het versierpad. Ons groepje zag er nogal femme uit in de op de Dam dansende mensenmasa, dus hij had goede hoop om wat hetero vrouwen aan de haak te kunnen slaan; zijn geoefende jagersoog was helaas op mij gevallen. Eerst vroeg hij mijn lipstick lesbische en bi vriendinnen of ik hetero of potteus was, kreeg nul op rekest en liep op mij af. Hij sloeg een arm om me heen en vroeg me hetzelfde.

Ik haalde zijn arm weer van mijn schouder, vertelde hem dat ik een transvrouw ben en dat mijn seksuele oriëntatie er niet toe doet. Dat ik bovendien weer ongehinderd door wilde dansen met mijn vriendin op de techno versie van YMCA (young man, there’s no need to feel down), dus of hij zo goed kon zijn zich weer te verwijderen uit ons zichtveld. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want een vuistslag in de maagstreek was zijn directe reactie . Ik stond verlamd aan de grond en brak in tranen uit, want de fight or flee reflex veranderde op mijn hormoonregime in een natte theedoek. Gelukkig dat mijn lipstick vriendinnen ook een butch kant bleken te hebben en met vereende testosteron erin slaagden hem af te laten druipen. Ofwel: hoe een dronken Scandinavische man je kan helpen door de cotton ceiling te breken.

Het begon allemaal zo leuk. Mijn liefste vriendin Moontje had me ‘s ochtends gevraagd haar te vergezellen naar Canal Pride. We parkeerden de auto even buiten de stad en pakten het laatste stuk de tram. Op de grachten aangekomen stortten we ons in het feestgedruis en zagen nog net een paar leuke gesponsorde bedijfsboten langskomen, vol met vrolijke heteroseksuele personeelsleden die er voor de gelegenheid zo homoseksueel mogelijk uit probeerden te zien. Geen tint roze was ze te dol. Moontjes oog viel op een welgevormde man die zijn magic op de trampoline deed en veronderstelde naar aanleiding van zijn gewaagde achterwaartse salto’s, dat hij misschien wel homoseksueel kon zijn. “Eeuwig zonde eigenlijk, dat een man met zo’n goddelijk lichaam homo is “, verzuchtte Moontje tegen haar buurvrouw, een dame van middelbare leeftijd met een kort, pittig kapsel. “Ik ben lesbisch”, bitste de vrouw en keerde haar gezicht walgend af. “Nou sorry hoor”, probeerde Moontje nog. “Ik ben zelf bi en vind het gewoon jammer, mag toch wel?” Het mocht niet meer baten.

We zochten een rustiger grachtje op, waar we met onze voeten over de kade bungelend een flesje rosé opentrokken en pientere Moontje twee spaflesjes wodka tonic tevoorschijn toverde. Ze onthulde me eindelijk waarom ik haar vergezelde: ze had ook afgesproken met haar vriendin Lalita, een beeldschone Hindoestaane vrouw, maar wilde haar eigenlijk een beetje op afstand houden. Haar best tranny friend fungeerde min of meer als chaperonne. We slenterden naar de Regulierdwarsstraat, waar Lalita tot onze verbazing een hotelkamer had gereserveerd. Ook was er een GGD post, om homoseksuele mannen ertoe te bewegen een injectie tegen hepatitis b te nemen.

Ik werd direct aangesproken door een enthousiaste GGD medewerker, of ik misschien ook zin had in een vaccinatie. De campagne waarvoor hij dat deed heette Man tot Man, dus direct voelde ik me niet aangesproken: ik ben toch een transvrouw, heb sinds ik op testosteron blokkers ben het libido van een goudvis en de kracht niet om nog langer aan wisselende contacten te doen. Ik ben op Pride met mijn vriendin en heb een lieve heteroseksuele vriend thuis zitten, dus ik zie mezelf ook niet direct risico lopen op hepatitis. De medewerker was van mening dat ik als transvrouw juist tot de hoogste risicogroep behoorde, ook al was de communicatie daar niet op afgestemd en die inenting toch maar moest nemen. “Joh, je krijgt tegenwoordig al hepatitis van het op een wc bril zitten, neem die prik nou maar”, vond Moontje.

Overtuigd door Moontjes’ steekhoudende argumentatie liet ik me gewillig de GGD post binnenvoeren en nam plaats in de wachtkamer. Eerst moest ik een formulier invullen, waar bij het onderdeeltje “geslacht” geen mogelijkheid bestond om een mooie “V” aan te vinken. Conform de richtlijnen van de gemeente Amsterdam waren alleen de opties “M”, of “Anders” (zoals genderneutraal) beschikbaar. Zo welkom zijn transseksuele vrouwen inde LHBT+ community. Toen ik opkeek zag ik dat mijn voorganger weggedragen werd. Ze bleken ook bloed af te nemen en het werd hem even te veel.

Ik had verder een prima dag: danste heerlijk met Moontje, genoten van elkaar en de sfeer was gemoedelijk. We waren heerlijk aangeschoten en middenin de nacht vleidde ik me thuis weer tevreden spinnend tegen mijn vriendje aan. Maar wat me wel duidelijk werd, is dat Pride niet voor mij is. Als transvrouw loop ik de kans op geweld en zelfs gemeentelijke organisaties misgenderen me. De boodschap die ik van deze Pride meekreeg is dat ik een MAN ben.