In 2010, lang voordat racisme een vermarktbaar product wordt, schrijf ik in een column in de Volkskrant: “[I]k ben slechts iets wat je aan de oppervlakte ziet opborrelen. Een voorproefje van wat komen gaat. De voorhoede van een nieuwe generatie …. Loop naar de hel met je integratie!!!” Zeven jaar later is het een onbetwistbaar feit dat deze nieuwe generatie haar gezicht heeft laten zien. Helaas is het niet helemaal zo gelopen als ik in 2010 hoopte. Ik denk de laatste tijd vooral: dit zijn mijn bastaardkinderen, ik ken jullie niet.

De nieuwste tragedie van deze probleemkinderen is het boek van Anousha Nzume, Hallo witte mensen, waarvan De Correspondent een deel mocht publiceren. Daar zal het medium vast heel blij mee zijn, aangezien het diverser wil worden, en naarstig op zoek is naar huisdieren voor hun exotische menselijke dierentuin. Minder blij zijn degenen die racisme als serieus maatschappelijk vraagstuk benaderen en beseffen dat het hier gaat om de toekomst van onze kinderen.

In wat blijkbaar de beste passage van haar boek moet voorstellen introduceert Nzume de begrippen institutioneel racisme en wit privilege en culturele toe-eigening. Dat laatste is de nieuwste telg in de familie van Amerikaanse concepten die door de antiracismeindustrie klakkeloos worden gekopieerd. Dit houdt in dat witte mensen de cultuur van (vermeend) gemarginaliseerde groepen overnemen en hier hun eigen draai aan geven.

De voorbeelden die ze daarbij aanhaalt doen vooral denken aan een cynische grap. Nzume begint met de keffiye, de alom bekende Palestijnse sjaal, dreadlocks, om te eindigen met het meest idiote voorbeeld van allemaal: een fucking dönerzaak.

Nzume vindt het racistisch dat het Parool over Döner bij Donnies schrijft dat het gerecht nu eindelijk meer is dan “ordinair katervoedsel”. Als Nzume wat meer buiten de Grachtengordel zou vertoeven dan zou ze ongetwijfeld weten dat döner gewoon ordinair katervoedsel ís. De schrijfster vindt dat denigrerend maar ik denk niet dat de Turken daar één traan om zullen laten. Die zijn daar schatrijk van geworden, de Döner Company als meest evidente voorbeeld. Dronken Hollanders die niet meer weten wat ze uitgeven zijn nou eenmaal een uitstekend verdienmodel. Dat twee witte hipsters dit nu in een ander product aanbieden is gewoon slim ondernemerschap, net zoals de vele restaurants die nu “kwaliteitsburgers” aanbieden.

Hoe wereldvreemd moet je zijn om te denken dat dit een serieus maatschappelijk probleem is? Je bent geen social justice warrior, je bent een social justice entrepreneur. Welk ander doel dient deze nutteloze tirade over triviale nonsens waar geen enkele zwarte- of zandkleurige Nederlander last van heeft, dan het verkopen van Hallo witte mensen en daarmee de portemonnee van Nzume te spekken. Solidariteitstatta’s blij. Nzume blij.

De verliezers? Dat zijn degenen die te maken hebben met écht racisme. Hallo witte mensen belooft een nieuw tragisch dieptepunt te worden in het Nederlandse racismedebat. Dit soort clowneske bijdragen reduceren een debat over een ernstig maatschappelijk probleem tot een freakshow. Terwijl solidariteitstatta’s zichzelf van een alibi verschaffen, raken de stemmen van degenen die vooruit willen ondergesneeuwd.

“Thank god that the gangsters’ back, so we don’t have to put up with this brainless crap.” – Ice Cube

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons