Hoe serieus moeten we de dreigende taal van Kim Jung-Un en Donald Trump nemen?

Trump dreigde Noord-Korea met “fire and fury and frankly, power, the likes of which the world has never seen” tijdens een persconferentie in zijn eigen golf resort in Bridgewater, New Jersey.
Kim dreigde terug door te zeggen dat ze de mogelijkheden “nauwkeurig onderzoeken” om het Pacifische eiland Guam, op ongeveer 3300 kilometer afstand, met raketten te raken.

Trumps’s dreigement is bijna hetzelfde als wat wat president Harry Truman zei tegen de Japanners nadat de VS een atoombom op Hiroshima had afgeworpen:  “they may expect a rain of ruin from the air, the like of which has never been seen on this earth.”
Kim’s dreiging om Guam te beschieten doet op zijn beurt denken aan Pearl Harbor, maar schijnt ook impliciet tegen te spreken dat Noord-Korea over icbm’s beschikt die het Mainland van de Verenigde Staten kan raken.

Wat zijn, bij al deze oorlogsretoriek, de feiten?
1. Via de Washington Post werd een analyse van de Defense Intelligence Agency bekend, die stelt dat Noord-Korea over de capaciteiten beschikt om een miniatuur kernkop te maken die op een icbm (intercontinentale raket) kan worden geplaatst, waarmee ze theoretisch zelfs Chicago of New York zouden kunnen raken. De vooraanstaande nucleaire expert Siegfried Hecker schat dat Noord-Korea over 20-25 kernkoppen beschikt. De laatste (ondergrondse) kernproef vond plaats in september 2016. En bij de laatste proeven met een icbm vloog de raket in brand en brak stukken. Er is dus zeker sprake van een dreiging, maar op ander niveau dan de MAD (mutually assured destruction) uit de Koude Oorlog. Als het aan Trump ligt, houdt Noord-Korea op te bestaan zodra ze de VS aanvallen. Singular Assured Destruction (SAD), dus, waarschijnlijk met veel burgerslachtoffers in Zuid-Korea.

2. Op 5 augustus is in de VN Veiligheidsraad resolutie 2371 aangenomen, die zware economische sancties oplegt aan het communitische land. De economische sancties verminderen de Noord-Koreaanse export met een derde (1 miljard dollar) door importbeperkingen op o.a. lood en ijzer. Het zijn de zwaartste sancties in de recente geschiedenis. Het feit dat noch China, noch Rusland van hun vetorecht gebruik maakten om de resolutie te blokkeren, onderstreept dat de internationale gemeenschap eensgezind is en Kim geïsoleerd raakt.

Is de beslissende lijn overschreden? Dat is lastig te zeggen. Strikt genomen heeft Kim Jung-Un met zijn dreigement naar Guam precies gedaan wat Trump met ‘Fire and Fury’ heeft beloofd te vergelden. Maar Trump is niet alleen. Zijn minister van buitenlandse zaken, Rex Tillerson, had al op 1 augustus tijdens een persconferentie benadrukt dat de VS de soevereiniteit van het Noorden niet wil aantasten, en heeft deze boodschap vandaag herhaald.

Persoonlijk neig ik ertoe de stoere taal van deze heren met een korreltje zout te nemen. Blaffende honden bijten niet. De paradox van deze oorlogsretoriek is dat hoe meer Kim Jung-Un overtuigd is dat de wereld hem als een gevaar ziet, hoe minder redenen hij heeft om een oorlog te beginnen. Een wereld die hem als nucleair gevaar ziet zal hem met rust laten, en hem niet verwijderen zoals dat met oud-collega’s Muammar Gadaffi of Saddam Hoessein is gebeurd. De vraag is dus of de communistische dictator precies weet hoe gevaarlijk hij wordt gevonden.

(De auteur woont zelf in Seoul, Zuid-Korea)

Afbeelding: Wikipedia / Wikimedia Commons (bewerkt)