Ongekende taferelen bij de algemene vergadering van de Verenigde Naties afgelopen week: de Amerikaanse president Trump riep expliciet dat hij Noord-Korea zal vernietigen wanneer het land te gevaarlijk wordt. Enkele dagen later sloeg de Noord-Koreaanse minister van Buitenlandse Zaken verbaal terug met een vergelijkbare waarschuwing aan het adres van de Verenigde Staten.

Beide landen slaan dus klare oorlogstaal uit. En we weten inmiddels dat Noord-Korea wel degelijk beschikt over de middelen om serieuze schade aan te richten bij de vijand. Vroeger werd er weleens lacherig gedaan over het Kim-regime. Toegegeven: de staatsjournaals en de massale volksaanbidding voor de Kim-dynastie zien er behoorlijk lachwekkend uit. Maar naast het feit dat er onnoemelijk veel leed achter verscholen gaat, is het land ook een reële bedreiging. Dan vergaat het lachen je snel.

Als we de woorden van Trump en Kim mogen geloven, vliegen de kernwapens je binnenkort om de oren in de Stille Oceaan. Maar tegelijkertijd zou de aanwezigheid van die kernwapens er juist voor kunnen zorgen dat het niet daadwerkelijk tot een militair treffen komt. Alleen een land dat uit is op totale vernietiging in de regio haalt als eerste de trekker over. Iedereen weet tenslotte dat wanneer er van twee kanten met kernwapens wordt gestreden, uiteindelijk beide kanten buitenproportioneel veel verliezen lijden. Daar heeft dus niemand baat bij. Zeker Trump zal wanneer het puntje bij paaltje komt worden overreden door generaals die verstandiger zijn dan hem. En Kim zal alleen overgaan tot een echte aanval op de Verenigde Staten wanneer hij suïcidaal is. Wellicht is hij dat, maar de kans is klein.

Juist wanneer de landen geen kernwapens zouden hebben gehad, was het inmiddels al tot een militair conflict gekomen. De kernwapens weerhouden de leiders ervan om het eerste schot te lossen. Dat de aanwezigheid van de wapens per saldo een goede zaak is, is daarmee niet gezegd. Mocht het toch mis gaan, dan zijn de gevolgen immers niet te overzien.

Uiteindelijk zal de wereld vermoedelijk weer moeten leren omgaan met Noord-Korea. Een regime-change zou zomaar nog rampzaliger kunnen uitpakken. Er wonen miljoenen mensen in het land die gehersenspoeld zijn en ondanks hun erbarmelijke omstandigheden hondstrouw zijn aan de Kim-dynastie. We weten niet in hoeverre men op de hoogte is van de situatie buiten het land, maar feit is dat we te maken zouden krijgen met een getraumatiseerd volk dat niet binnen korte tijd zal kunnen opgaan in de wereldgemeenschap. De Kims zitten voorlopig stevig in het zadel.