De Britse stand-up comedian en columnist Andrew Doyle maakt gehakt van politieke correctheid 2.0.: Identity Politics. Niet iedereen die links is is immers automatisch een Social Justice Warrior, hoewel SJW’ers nu wel het linkse discours domineren.

 

Op 8 juni mogen de Britten weer naar de stembus. Labour, onder leiding van de ultralinkse Jeremy Corbyn, dreigt op een historische nederlaag af te stevenen. Good riddance, maar voor ouderwetse sociaaldemocraten is dit slecht nieuws. Zij zien met lede ogen aan hoe hun centrumlinkse partij door radicale linkse activisten wordt overgenomen, extremisten die niet zelden antisemitisch zijn.

Andrew Doyle hekelt in zijn column het vreugdeloze, linkse gedram van activisten die zich alleen maar druk maken om bijzaken. Dit zelotisme is slecht voor links:

Many of us on the left are tired of playing a losing game. Too often we are unhorsed by the worst excesses of our own side, in particular the mindless peddling of identity politics as a substitute for rigorous debate. Each week brings with it a fresh litany of petitions, articles and social-media posts, all contributing to the impression that the left has turned into a coterie of preening killjoys, unschooled in the art of self-awareness.

Als voorbeelden noemt Doyle onder meer de actie om van Doctor Who een zwarte vrouw te maken, het advies van Caitlin Moran aan jonge meisjes om niet langer literatuur te lezen die is geschreven door witte mannen en het pleidooi van een kunstenaar om een kunstwerk van een witte man over racisme te vernietigen, omdat witte mannen niet weten wat racisme is. In Nederland bestaat zulke onzin uiteraard ook. De voorzitter van de GroenLinks-jongeren die een racistische moord op blanken geen racistische moord wil noemen en natuurlijk ons aller Anna Steijn (beter bekend als Anousha Nzume), die vindt dat je als witte vrouw niet mag ‘twerken’ op Beyoncé.

Doyle wil het linkse gedram niet ‘political correctness gone mad’ noemen. Het gaat veel verder:

The sledgehammer tactics of contemporary identity politics have little to do with political correctness as traditionally understood. Tacit social contracts concerning polite forms of discourse in the workplace, schools or public spaces are hardly a controversial notion. We all adhere to such principles in one form or another, albeit with some inevitable sticking points and disagreements along the way. We are facing something far more sinister: a mutated form of political correctness that seeks to police language and thought alike. It’s an authoritarian movement spearheaded by well-intentioned activists who are seemingly blind to their own bigotry.

Het hedendaagse linkse gedram over seksisme en kleur is volgens Doyle dus geen gewone politieke correctheid, maar een sinistere mutatie van het linksliberale tolerantiedenken. Doel van de politieke correctheid 2.0. is om onze taal en ons denken te beheersen. Politieke correctheid nieuwe stijl is een autoritaire beweging die geleid wordt door goedwillende extremisten, de Social Justice Warriors, die blind zijn voor hun eigen schijnheiligheid.

Doyle hoopt dat links wat doet om de ‘termieten’ te bestrijden die het linkse huis van binnenuit kapot maken. Social Justice Warriors zijn helemaal niet links en liberaal, maar humorloze stalinisten en idioten die de fundamentele principes van democratie niet respecteren:

Little can be achieved when so many who are perceived as ‘liberal-left’ are in practice neither liberal nor left-wing. These are interlopers who arrogantly take on the status of ambassadors. Their philistinism knows no bounds. Works of art are valued only insofar as they conform to a narrow worldview, one typically dominated by intersectional grievances. Freedom of speech is dismissed as an inconvenience, rather than recognised as a fundamental principle of democracy. Those who hold such views naturally expose themselves to ridicule, and yet are outraged when it happens. It’s like a village idiot gleefully clambering into the stocks only to complain when passers-by start pelting him with fruit.

 

En toch ben ik van mening dat GroenLinks buiten de coalitie moet blijven.