Op zaterdag 4 juni verscheen in de NRC een opvallend interview met drie ‘activistische’ moslims: Nourdeen Wildeman, Abu Hafs en Salaheddine Benchikhi. Ze pikten het niet langer, zo vertelden deze volgens NRC populaire ‘voorgangers’. Het hele interview plus de manier waarop het klakkeloos werd neergepend moet Nederland grote zorgen baren.

Het was een opzienbarend schrijfsel. Wildeman strooide halve en hele waarheden de wereld in en kwam er met gemak mee weg. Hij ging tekeer tegen de ‘dubbele maat’ die in ons land heerste. Waarschijnlijk bedoelde hij ‘meten met twee maten’, maar laten we hem dat vergeven. Vervolgens sprak hij van de schande dat niet-moslims vrij zijn profeet mogen beledigen, maar dat homoseksuelen of Israel beledigen niet mag. Ik moest de zin twee keer overlezen. Wie zijn er ook al weer op beestachtige wijze vermoord omdat ze zijn profeet beledigden? Heeft Wildeman de slachtpartij bij Charlie Hebdo geblockt? Of de andere cartoonisten die moeten vrezen voor hun leven? Welke moslims hebben het loodje gelegd omdat ze homo’s beledigen? Of Israel vergelijken met bijvoorbeeld nazi-Duitsland? Wie? Is daarvoor zelfs iemand achter tralies geëindigd? Totale omkering van de feiten door Wildeman. Maar in de NRC-tekst geen enkele kritische kanttekening.

Zelfreinigend vermogen

Wildeman mocht vrijelijk zijn rant vervolgen. Haatimams werden in Nederland geweerd, maar die ene haatrabbijn mocht wel rustig in Nederland spreken, volgens de ‘activist’ bij wie de term extremist tuurlijk veel beter past. Ik weet over welke haatrabbijn Wildeman het heeft. Het NIW, waar ik hoofdredacteur van ben, plaatste als belangrijkste medium in Joods Nederland over deze ‘rabbijn’ een uiterst kritisch artikel. Niet dat de man ooit het stenigen van overspelige vrouwen had vergoelijkt, zoals haatimams doen, of moslims afstammelingen van apen en varkens had genoemd, zoals haatimams Joden wel noemen. Nee, de rabbijn had onder meer een verwrongen mening over religieuze vrouwen die vlak voor ze de gaskamers ingingen, zich zo veel beter hadden gedragen dan niet-religieuze vrouwen. Alsof je aan naakte, kaalgeschoren Jodinnen kunt zien wie wel en niet religieus is. Dus ja, de man vertoonde tenminste tekenen van een los steekje; gekkies heb je overal. Het grote verschil tussen de twee zaken zat ‘em echter hierin: vanuit Joodse hoek kwam meteen ongezouten kritiek uit de gemeenschap zelf. Dat heet zelfreinigend vermogen. Ik denk ook niet dat de man in kwestie nog op een uitnodiging uit Joods Nederland kan rekenen. Dat zelfreinigend vermogen is een eigenschap die ik bij Wildeman en de zijnen niet heb kunnen ontdekken en bij de meerderheid van zijn geloofsgenoten ook niet. In tegendeel. Zelfreflectie op een paar uitzonderingen na: nul.

‘Huismoslim’

Het NRC-artikel gaat zo door, met halve waarheden, hele leugens en omkering van de werkelijkheid. De geïnterviewden gaan volledig voorbij aan het feit dat ze hier in Nederland gebruik kunnen maken van alle zelfde rechten en plichten als elke andere Nederlander. Maar in tegenstelling tot een positieve grondhouding en respect voor een samenleving met een vrijheid waar elk moslimland nog iets van zou kunnen leren, deugt Nederland volgens de heren niet. En moslims die daar anders over denken deugen al helemaal niet. Zo wordt Ibrahim Wijbenga, expert op het gebied van moslimradicalisering een ‘huismoslim’ genoemd, in navolging van the ‘house negro’ van Malcom x. Zo zetten deze extremisten de man weg die de moed heeft daar waar nodig een kritisch geluid te laten horen binnen de eigen gelederen. Datzelfde geldt voor Ahmed Marcouch en Ahmed Aboutaleb.
De tragedie is dat uitgerekend deze mannen tonen hoe integratie en behoud van eigen identiteit uitstekend samen kunnen gaan. Maar de heren in het artikel noemen Aboutaleb een assimilatieslaaf. Vals. Iedereen weet dat Aboutaleb een trotse moslim is, fier op zijn identiteit. De heren framen er lustig op los en NRC laat ze. Daardoor wordt ook geen antwoord gegeven op de essentiële vraag die dit artikel oproept: Wat willen deze radicalen? Een moslimvrijstaat binnen Nederland? Want daar lijkt het op.

Gestrekt been

Abu Hafs (in werkelijkheid Fouad El Bouch) zegt ergens in het artikel dat zijn droom is dat ‘ze’ erbij gaan horen, en graag wil hij ‘er met gestrekt been in’. Er wordt overigens vrijwel niet gerefereerd aan El Bouchs extremisme; het feit dat hij inmiddels vrijwel overal wordt geweerd. Nee, NRC maakt een held van hem. Als De krant een ding met dit artikel veroorzaakt, dan is het dat de polarisatie met het uitgebreid de vloer geven aan deze mannetjes, alleen maar wordt vergroot. Ze worden door de journalisten in kwestie in de watten gelegd, mogen mensen die zich daadwerkelijk inzetten voor integratie gratuite een veeg uit de pan geven en worden door NRC uitgeroepen tot de Malcom x’jes van de Lage Landen. Het staat in schril contrast met de manier waarop Yassin El-Forkani een paar weken geleden met twee gestrekte benen onderuit werd gehaald door Matthijs van Nieuwkerk bij De Wereld Draait Door. El-Forkani werd na zijn moedige mededeling dat hij ook voor een aanslag in Nederland op niet al te lange termijn vreesde, tot op het bot doorgezaagd. Hoe had hij het in zijn hoofd gehaald dat te zeggen? Terwijl hoe veel mensen het voor hem hadden gezegd, en hoevelen denken het niet?

Extremistische brulaapjes

Als dit de trend is in Nederland, waarbij gematigde geïntegreerde Nederlanders van allochtone komaf door persapologeten zo buiten spel worden gezet, en radicaal extremistische brulaapjes als Wildeman en Hafs op een voetstuk worden gezet, moeten media als NRC en DWDD er niet gek van staan te kijken als Wilders’ PVV bij de volgende verkiezingen een klinkende overwinning behaalt. Zij hebben dan namelijk zelf aan die polarisatie meegewerkt, want o, o wat zijn de Wildemannetjes c.s. nu de gelikte peren bij hun toch al kwetsbare achterban en hoe zeer hebben ze door dit misbaksel aan aanzien gewonnen.
En o ja, meneer Hafs. Jij wil zo graag bij de Nederlandse maatschappij gaan behoren? Uit al je uitspraken blijkt dat dat helemaal niet het geval is. Jullie clubje wil iets heel anders: macht en dat de Nederlandse samenleving naar jullie pijpen gaat dansen. Uit angst, want ‘laten wij die gekkies vooral te vriend houden, ook als het ons onze vrije samenleving kost.’  Meneer Hafs, dat mag je lukken bij NRC en bij DWDD en nog zo wat naïeve kijk- en leescijfer verslaafde clubjes, maar gestrekte beentjes of niet, bij mij is het een ‘nee’. Daarvoor is mij democratisch, liberaal, kansrijk, open en tolerant Nederland me veel te lief. En ik denk zo maar: velen met mij.