Volkskrant-columnist verlangt naar irrationeel racismedebat dat nergens over gaat. 

 

Feministen en activisten van kleur werpen zich op als de woordvoerders van zogenaamd onderdrukte minderheden: vrouwen en allochtonen. Het begrip allochtoon is natuurlijk niet politiek-correct meer, dus daarom noemen allochtone activisten zichzelf People of Colour, afgekort PoC. In tegenstelling tot de minderheden die ze zeggen te vertegenwoordigen hebben feministen en activisten van kleur hun schaapjes op het droge. Ze krijgen veel media-aandacht, hebben columns in grote kranten, hoeven niet echt hun best te doen hun betoog goed te beargumenteren omdat ze toch wel gehoord worden en toch gelijk krijgen, en als ze inhoudelijke kritiek krijgen pareren ze die altijd door meteen in de slachtofferrol te kruipen.

U begrijpt, ik ben niet zo dol op deze nepemancipators. Au fond gaat het de feministen en activisten helemaal niet om de belangen van de minderheden waarvoor ze zeggen op te komen. Het gaat om hun eigen elitaire Grachtengordelgroepje, dat een prominente plek in het publieke debat moet hebben, macht moet krijgen en de baantjes moet verdelen. Ze zijn net zo nepotistisch als de ‘witte mannen’ met hun ‘old boys network’. Maar waar je met deze heren kunt lachen – VVD-voorzitter Henry Keizer is ondanks alles een hele gezellige vent – daar zijn feministen en activisten van kleur volstrekt humorloos. Ze blijven hun schalen van toorn over Nederland uitgieten, waar institutioneel racisme, seksisme en wit privilege de orde van de dag schijnen te zijn. Oja, en ze nemen elkaar ook telkens weer de maat.

Hassan Bahara, columnist bij de Volkskrant en journalist bij de Groene, is ook zo’n typische activist van kleur. Hij verlangt naar een echt racismedebat, schrijft hij in de Volkskrant. Dat doe ik natuurlijk ook, maar Bahara bedoelt daarmee een debat op zijn voorwaarden. Dat activisten van kleur aan ‘Identity Politics’ doen mag bijvoorbeeld niet gezegd worden, want dan ben je in feite een racist:

Aan de andere kant de collega-stukjesschrijvers die de assertiviteit onder minderheden de kop in proberen te drukken met de term du jour ‘identiteitspolitiek’, dat zoveel betekent als: kunnen die ondankbare kleurlingen niet eens een keer hun kop houden en blij zijn met wat ze hebben!?

Dit is dus een klassieke stroman. Ik vind helemaal niet dat opiniemakers van kleur hun kop moeten houden. Ik ben alleen dat eeuwige geklaag, dat ideologische geleuter, die postmoderne pietpraat, dat zelfingenomen moralisme, de obsessie met kleur, het verketteren van andersdenkenden en net iets andersdenkenden, het gebrek aan argumenten en feiten, die eeuwige verongelijktheid, de permanente staat van ongesteldheid zat. Ik heb geen probleem met hun seksuele, religieuze, etnische of andere identiteit, maar met hun intersectionele heilsleer. Die door en door verrot is. En waarbij het alleen maar over gender en kleur moet gaan.

Feministen en activisten van kleur hebben hier echter ook een prachtige repliek op bedacht. Als je hier iets over zegt, als witte man (dan deug je bij voorbaat al niet, zelfs Wil Eikelboom niet), dan doe je aan tone policing en pleng je white male tears. De intersectionele theologie heeft op elk probleem een pasklaar antwoord, want het is net als de gereformeerde en communistische doctrine een kloppend ideologisch systeem.

Als onze feministen en activisten van kleur de theologische onzin bij het intellectuele grofvuil zetten, wat minder hypocriet verongelijkt zijn en zich een keer echt belangeloos inzetten voor de verdrukten, dan pas neem ik ze serieus. Maar de kans dat de hel overvriest acht ik om eerlijk te zijn groter.

 

Er zijn, laat ik even positief eindigen, ook uitzonderingen. Voormalige moslimfundamentalisten Izz ad-Din Ruhulessin en Dennis Honing, schrijver Celal Altunas, Volkskrant-columniste Elma Drayer, AD-columnist Özcan Akyol en last but not least Zihni Özdil als hij een goede dag heeft en weer kan relativeren. Vooral dat laatste, relativeren, is zo ontzettend belangrijk. Het besef dat je meer bent dan je gender, ras, religie en egocentrische persoonlijkheid. Dat er ook andere mensen, andersdenkende mensen bestaan. Tolerantie kun je niet per decreet afdwingen. Of door adverteerders op te bellen. Voor tolerantie is tijd nodig. En wijsheid.

 

Afbeelding: Wikipedia / Wikimedia Commons