De christelijke zionisten zijn ook niet voor vrede in het Midden-Oosten.

 

Er was donderdag weer flinke ophef. De gemeente Rotterdam wil Christenen voor Israël geen toestemming geven voor een stille tocht die ze voor vandaag hadden gepland, omdat hun veiligheid niet kan worden gegarandeerd. Een grote anti-Israëlbijeenkomst waar de omstreden Abou Jahjah spreekt kan daarentegen wel doorgaan. Voor de PVV was dit aanleiding om Kamervragen te stellen. Ze vinden dat het Nederlandse leger desnoods moet worden ingezet om de zionistische christenen te beschermen. Ferme taal. En totaal misplaatst ook. Want door oorlogstaal worden de verhoudingen in de Nederlandse samenleving alleen maar verder gepolariseerd.

Zoals het in linkse hoek bon ton is om heel erg tegen Israël te zijn en de ogen al dan niet bewust te sluiten voor islamitisch antisemitisme, zo zijn velen in rechtse hoek onvoorwaardelijk pro-Israël en anti-islam en maken iedereen die anders denkt voor antisemiet uit. Hoewel de scheidslijn tussen antizionisme en antisemitisme niet heel scherp is kunnen en mogen we kritiek op Israël niet automatisch gelijkstellen aan antisemitisme, omdat er ook een heleboel terechte kritiek op Israël kan worden geleverd. Zoals kritiek op de islam niet automatisch moslimhaat (ik doe niet aan de term islamofobie) is.

Christenen voor Israël is een geharnaste protestants-christelijke lobbygroep die meent dat de stichting van de staat Israël in 1948 Gods wil was en dat de bezette gebieden door de Israëliërs geannexeerd moeten worden. Ze spreekt om die reden van ‘beheerde gebieden’. Christenen voor Israël steunt onvoorwaardelijk de hardliners in het beloofde land: Israël heeft het recht om zich met alle mogelijke middelen te verdedigen en een duurzame vrede met de Palestijnen is eigenlijk onmogelijk.

De vrienden van Christenen voor Israël in de Tweede Kamer zijn de ChristenUnie (minus de echte vrijgemaakten, die nog in de vervangingstheologie geloven, het GPV was in de jaren zeventig om die reden voor de erkenning van een Palestijnse staat), de SGP en de PVV. En wellicht dat het FvD ook een bondgenoot van Christenen voor Israël wordt, het geflirt van Thierry Baudet met het christendom en zijn kritiek op de islam bieden vermoedelijk voldoende aanknopingspunten. Voormalig PVV-Kamerlid Wim Kortenoeven heeft trouwens een column in CvI-orgaan Israël-Aktueel.

Christenen voor Israël brengt behalve deze krant ook andere krantjes uit, Profetisch Perspectief, Israël en de Kerk, Isreality en Tov!, waarin op een zeer partijdige manier verslag wordt gedaan van het conflict tussen de Israëliërs en de Palestijnen, afgewisseld met vrome preken over Gods beloften. Soms doen ze ook hele goede dingen, zoals het zich inzetten voor de gemarginaliseerde Joden in de voormalige Sovjet-Unie, het waarschuwen voor het herlevend antisemitisme in Nederland en het planten van boompjes in Israël. Maar omdat ze de illegale bezetting van de Westbank steunen en op een zeer geharnaste, compromisloze manier in het conflict staan versterken zij de bestaande tegenstellingen tussen Israël en de Palestijnen, maar ook tussen de christenen en joden enerzijds en de moslims anderzijds in Nederland.

Het komt nogal krom over dat Christenen voor Israël niet voor Israël mag demonstreren, terwijl de anti-Israëlbijeenkomst wel alle ruimte krijgt. Maar het besluit van Rotterdam valt goed te verdedigen, want de openbare orde mag niet in gevaar komen. De PVV, die bestaat bij de gratie van polarisatie, heeft de ophef niet voor niets met beide handen aangegrepen om haar anti-Palestijnse punt maken. Het beste is gewoon Abou Jahjah en de zijnen gewoon hun gang te laten gaan. En ze niet te veel aandacht te schenken. Het feit dat politici van de gevestigde linkse politieke partijen niet op de anti-Israëldbijeenkomst komen spreekt boekdelen. Alleen Tiny Kox van de SP is aanwezig. Die nu het gevaar loopt de nieuwe Anja Meulenbelt te worden.